ستاره‌هايي که به حق خود نرسيدند؛

ناكامان بزرگ توپ طلا

کد خبر: ۲۷۹۴۲

تاریخ: ۱۳ آذر ۱۳۸۷ - ۲۳:۱۴

سرانجام پس از حرف و حديث‌هاي فراوان كريس رونالدو، ستاره پرتغالي تيم فوتبال منچستر يونايتد موفق شد در رقابت با ليونل مسي آرژانتيني توپ طلاي فوتبال اروپا را تصاحب كند.

به گزارش ايلنا، امسال رقابت سختي بين رونالدو و مسي بر سر كسب عناوين بهترين بازيكن فوتبال اروپا و جهان جريان داشت اما در نهايت اين گوش راست يونايتدها بود كه توپ طلا را تصاحب كرد.

هر ساله مجله فرانس فوتبال با نظرخواهي از 96 روزنامه‌نگار از سراسر جهان مرد سال اروپا را انتخاب مي‌كند در اين ميان ستاره‌هاي بسياري در جهان فوتبال حضور داشته‌اند كه به حق خود نرسيده و از كسب اين عنوان محروم شده‌اند.

در ادامه نگاهي به فهرست بازيكناني خواهيم داشت كه در طول 10 سال گذشته با وجود ارائه بازي‌هايي خوب براي تيم‌هايشان از رسيدن به اين عنوان محروم مانده‌اند:

دروازه‌بان‌ها:
جيان‌لوئيجي بوفون(ايتاليا / يوونتوس)
بدون شك او در حال حاضر بهترين دروازه‌بان فوتبال جهان است و در طول سال‌هاي اخير يكي از بهترين‌ها بوده است. با اين حال هيچگاه در بين نامزدهاي كسب توپ طلا شانس زيادي نداشته است.او حتي پس از قهرماني ايتاليا در جام جهاني 2006 نيز پايين‌‏تر از هم تيمي‌اش، كاناوارو در رده دوم جاي گرفت.بوفون 6 بار عنوان بهترين سنگربان سري A را كسب كرده است.

اوليور كان(آلمان / بايرن مونيخ / بازنشسته)
سنگربان افسانه‌اي باواريايي‌ها شايد تنها رقيب جدي بوفون در طول سال‌هاي گذشته براي كسب عنوان بهترين دروازه‌بان جهان بوده است.همانند همتاي ايتاليايي‌اش هيچگاه شانس زيادي براي كسب توپ طلا نداشته و تنها در سال‌هاي 2001 و 2002 در رده سوم قرار گرفته است.او پس از نايب قهرماني آلمان در جام جهاني 2002 مي‌توانست پس از لئو ياشين كه در سال 1963 مرد سال فوتبال اروپا شد به دومين سنگرباني تبديل شود كه اين عنوان را به دست آورده است اما در كسب آن ناكام بود.

پيتر اشمايكل (دانمارك / منچستر يونايتد / بازنشسته)
در طول دهه 90 بيشتر قهرماني‌هاي منچستر يونايتد در ليگ برتر و همچنين قهرماني تاريخي آنها در سال 99 در ليگ قهرمانان اروپا با درخشش يك دروازه‌بان غول پيكر در درون دروازه اين تيم شكل گرفت.اشمايكل با وجود وزن بالا عكس‌العمل‌هاي بسيار خوبي در درون دروازه يونايتدها داشت اما افسوس كه توپ طلا بيشتر به بازيكنان تكنيكي و مهاجمان اهدا مي‌شود.
او در سال 2001 در نظرسنجي رويترز بالاتر از لئو ياشين و گوردون بنكس به عنوان برترين دروازه‌بان تاريخ انتخاب شد.

مدافعان:
پائولو مالديني(ايتاليا / ميلان)
بدون شك اسطوره ميلان يكي از برترين مدافعان تاريخ فوتبال است كه هيچگاه به نزديكي توپ طلا هم نرسيد.او 2 بار در سال‌هاي 1994 و 2003 در بين 3 نفر برتر جاي گرفت اما فاصله زيادي با هريستو استويچكوف بلغار و پاول ندود اهل چك، برندگان آن سال‌ها داشت.
مرد وفادار روسونري هم اكنون و در آستانه 40 سالگي همچنان در قلب خط دفاعي تيمش مي‌درخشد اما حاصل سال‌ها تلاش در بين مدافعان فوتبال ايتاليا افتخارات شخصي كم تعداد از جمله يكبار انتخاب به عنوان بهترين مدافع فوتبال ايتاليا در سال 2003 بوده است.

روبرتو كارلوس(برزيل / رئال مادريد / فنرباغچه)
اين بازيكن برزيلي در طول دهه 90 و اوايل قرن جديد بهترين مدافع چپ فوتبال جهان بود.توانايي بالاي او در كارهاي تدافعي و تهاجمي كم نظير و شوت‌هاي پاي چپش ويران كننده بود.
در سال 2002 پس از درخشش در جام جهاني با اختلافي كم نسبت به هموطنش، رونالدو در مكان دوم قرار گرفت و شانس رسيدن به توپ طلا را از دست داد.

كافو(برزيل / رم / ميلان / بازنشسته)
همتاي روبرتو كارلوس در سمت راست تيم ملي برزيل و نسخه برزيلي مالديني.با اين تفاوت كه او هيچگاه جايي در بين 3 نامزد اصلي توپ طلا نداشت.
همانند كارلوس در دفاع و حمله خوب كار مي‌كرد و با تيم ملي برزيل در سال 2002 جام جهاني را بالاي سر برد.

هافبك‌ها:
ديويد بكام(انگليس / منچستر يونايتد / رئال مادريد)
يك انتخاب هميشگي كه در تمام ليست‌ها حضور داشته و به عنوان يك فوق ستاره و منبع درآمدزايي براي باشگاه‌ها مطرح بوده است.او يك سانتركننده فوق‌العاده و كاشته‌زن بي‌نظيري است كه همواره به نجات باشگاه و تيم ملي كشورش آمده است.
براي انتخاب يك هافبك به عنوان مرد سال او بايد تكنيك بالا و نمايشي چشم‌نواز داشته باشد كه بكام فاقد آنها بود.او در سال 1999 پس از ريوالدو برزيلي به مقام دوم رسيد.

فرناندو ردوندو( آرژانتين / رئال مادريد / بازنشسته)
نسخه برجسته‌تري از بكام كه هيچگاه به حقش نرسيد.ردوندو فوتبالي نوين و تعريف جديدي از يك هافبك بازيساز را ارائه كرد و با درخشش خود رئال را به مقام قهرماني اروپا در سال 2000 رهنمون ساخت.او هم در رئال و هم در تيم ملي آرژانتين زير سايه ستاره‌هاي پر نام و نشان قرار داشت.

ميشائيل بالاك( آلمان / بايرلوركوزن / بايرن مونيخ / چلسي)
بسياري از كارشناسان معتقدند كه بالاك در حد يك فوق ستاره نيست و در ديدارهاي بزرگ و تورنمنت‌هاي مهم نتوانسته انتظارات را برآورده كند.او 3 بار در سال‌هاي 2002، 2003 و 2005 به عنوان بازيكن سال فوتبال آلمان انتخاب شد اما بيش از هر بازيكني در فوتبال كنوني جهان به عنوان نايب قهرماني دست يافته است.بالاك 13 بار و به عدد شماره پيراهنش به همراه تيم‌هاي باشگاهي و ملي‌اش به مقام دوم رسيده است.
او هنوز هم يكي از هافبك‌هاي تاثير گذار در فوتبال جهان است اما در 32 سالگي شانس چنداني براي كسب توپ طلا نخواهد داشت.

مهاجمان:
رائول( اسپانيا / رئال مادريد)
پسر طلايي اسپانيا ركوردهاي گلزني بسيار خوبي دارد و هنوز هم يك مهاجم خطرناك است.كسب 5 عنوان بهترين مهاجم لاليگا و 16 عنوان قهرماني به همراه رئال او را در ميان بهترين‌هاي حال حاضر جهان جاي داده است.در سومين دهه زندگي‌اش او يك ماشين گلزني بود و زمانيكه در سال 2001 رقابت بر سر تصاحب توپ طلا را به مايكل اوون باخت، تعجب بسياري از كارشناسان را برانگيخت.
شايد يكي از دلايل اصلي ناكامي او در اين زمينه نتايج ضعيف اسپانيا در تورنمنت‌هاي مهم در دوران اوج او بود.

الساندرو دل‌پيه‌رو( ايتاليا / يوونتوس)
همانند رائول همچنان به فوتبالش در بالاترين سطح ادامه مي‌دهد و با وجود بالا رفتن سنش هنوز هم يك گلزن قهار است.جالب اينكه او حتي يكبار هم در ميان 3 نامزد اصلي جاي نگرفت و تنها يك بار در سال 1998 بازيكن سال فوتبال ايتاليا شد.
در 2 سال اخير توجهات بيشتر روي بازيكنان جوان بوده است و اگر قرار باشد يك بازيكن بالاي 30 سال بر اساس نمايش كنوني‌اش انتخاب شود بدون شك دل‌پيه‌رو نفر نخست خواهد بود.

فرانچسكو توتي( ايتاليا / رم)
يكي ديگر از بازيكنان وفادار كه به حق خود نرسيد.او در رم ماندگار شد اما اين تيم براي ستاره‌اي چون توتي بسيار كوچك بود.او در دور دوم رقابت‌هاي جام جهاني 2002 از زمين اخراج شد.در يورو 2004 نيز توفيق چنداني نداشت و در جام جهاني 2006 نيز پس از مصدوميتي 3 ماهه حضور يافت و به همراه ايتاليا قهرمان جهان شد.او در سال‌هاي 2000، 2001، 2003، 2004و 2007 مرد سال فوتبال ايتاليا شد.

تيه‌ري آنري( فرانسه / ارسنال / بارسلونا)
يكي از استعدادهاي فوتبال كه در ليگ برتر به يك چهره بزرگ تبديل شد و نمايشي فوق‌العاده داشت.او تنها در سال 2003 براي كسب توپ طلا شانس داشت كه رقابت را به پاول ندود اهل چك باخت.

او در سال‌هاي حضورش در ارسنال سمبل و روح تيم وانژه بود اما در تيم ملي فرانسه و همچنين پس از انتقال به بارسا آن ستاره بزرگ نبود.