كفگير ليگ ها به ته ديگ رسيد

کد خبر: ۲۷۹۳۵۴

تاریخ: ۲۶ مهر ۱۳۹۱ - ۱۲:۱۹

نداشتن پخش تلویزیونی کافی، عدم تمایل اسپانسرها برای حمایت از تیم‌ها، عدم تمایل باشگاه‌ها برای تیم‌داری، نارضایتی مدیران باشگاه‌ها از برخورد فدراسیون‌ها و عدم توجه کافی مسئولان بلند پایه ورزشی به این رشته‌ها برخي از دلايل اصلي به انزوا رفتن رشته‌هاي رزمي در ورزش ايران هستند

رشته‌های رزمی ورزش ايران که در میادین بین‌المللی عنوان رشته‌های مدال‌آور را یدک می‌کشند معمولا وقتی نوبت به تخصيص اعتبار و بودجه مي‌رسد توسط مسئولان ورزشی در مکان‌های پایین جدول قرار می‌گیرند. این در حالی است که کسب موفقیت در رشته‌های انفرادی به دلیل تعداد زیاد نفرات فعال در آنها بسیار مشکل است. رشته‌های رزمی در ورزش ايران

به نوشته تهران امروز : به ‌رغم افتخارآفرینی‌هاي بسيار،دربخش جذب اسپانسر و دستمزد ورزشکاران‌شان سهم ناچیزی نسبت به برخی رشته‌های تیمی دارند. لیگ‌های رشته‌های رزمی در سال‌های گذشته رشد چشمگيري داشتند و برای ورزشکاران فعال در آنها محلی برای امرار معاش و همچنین پشتوانه سازی بدل محسوب می‌شدند‌اما گویا امسال شرایط کاملا متفاوت است و نه تنها دستمزدها و بقیه شرایط رشدي نداشتند، بلكه تنزل هم كرده‌اند.

نداشتن پخش تلویزیونی‌کافی، عدم تمایل اسپانسرها برای حمایت از تیم‌ها، عدم تمایل باشگاه‌ها برای تیم داری، نارضایتی مدیران باشگاه‌ها از برخورد فدراسیون‌ها و عدم توجه کافی مسئولان بلند پایه ورزشی به این رشته‌ها برخي از دلايل اصلي به انزوا رفتن رشته‌هاي رزمي در ورزش ايران هستند.

بوکس، صاحب ضعيف‌ترين ليگ

فدراسیون بوکس تاکنون 6 دوره سوپر لیگ اين رشته را برگزار کرده اما هر دوره نسبت به دوره قبل شرایط وخیم‌تری داشته است. در این ادوار برگزار شده تیم‌های خوب زیادی مانند فولاد سپاهان، جهان فولاد غرب کرمانشاه و ایران خودرو که جزو تیم‌های متمول در این رشته به حساب می‌آمدند تنها یک سال تیم‌داری کردند و بعد از آن با خاطره‌ای تلخ دیگر حاضر به تیم‌داری در بوکس نشدند. مدیران این تیم‌ها عدم توجه کافی مسئولان فدراسیون به لیگ را دلیل اصلی کناره‌گیری خود عنوان می‌کردند. فصل جديد لیگ بوکس هنوز شروع نشده و اين در حالي‌است كه مسئولان فدراسیون حدود سه ماه است رایزنی‌هایی را برای شروع لیگ انجام داده‌اند اما غیر از یک یا دو تیم هنوز تیمی براي حضور در مسابقات اعلام آمادگی نکرده است. می‌توان گفت لیگ بوکس در میان رشته‌های رزمی مهم که دارای فدراسیون هستند، پایین‌ترین سطح را دارد. نباید فراموش کنیم که بالاترین مبلغی که تاکنون در این سال‌ها در لیگ بوکس پرداخت شده 12 میلیون تومان بوده که درنهايت تنها حدود 60 درصد آن وصول شد.

يك استثنا به نام ووشو

ووشو در پنج سال گذشته توانست از یک رشته رزمی درجه دو به یک رشته رزمی درجه یک و مدال آور تبدیل شود و با مدال‌هایی که در سطح بین‌المللی و به ویژه بازی‌های آسیایی و رقابت‌های جهانی گرفت تا حد زیادی توجه مسئولان ورزش کشور را جلب كرد. لیگ ووشو در سال‌های اخیر یکی از منظم‌ترین لیگ‌ها بوده و به پيشرفت اين رشته در ايران بسيار كمك كرده. لیگ ووشو به‌‌رغم بحرانی که در لیگ‌های رزمی وجود دارد تقریبا با همان تعداد تیم‌های سال‌های قبل در بخش‌های زنان و مردان و رده‌های سنی بزرگسالان و پایه برگزار می‌شود. می‌توان گفت در اين ليگ تنها مقداری از دستمزدها کاهش داشته و هنوز هم تیم‌ها و باشگاه‌های خوب و متمولی در این رشته مایل به سرمایه‌گذاری هستند.

جودو، همچنان بلاتكليف

مسئولان سازمان لیگ فدراسیون جودو تاکنون چندین بار زمان ثبت‌نام و اعلام آمادگی تیم‌ها در دسته‌های مختلف را به دلایل مختلف به تعویق انداخته‌اند و هنوز مشخص نیست چند تیم در چه دسته‌هایی حضور خواهند داشت. اگر وضعیت شروع لیگ جودو به همین منوال پیش برود شاید همین 8 یا 9 تیمی هم که در مرحله اولیه برای حضور در لیگ اعلام آمادگی کرده‌اند هم منصرف شوند. بحران در لیگ جودو تنها به عدم برگزاری لیگ ختم نمی‌شود، چرا که تیم‌هایی که اعلام آمادگی کرده‌اند هم هنوز بازیکنی جذب نکرده‌اند و هنوز هم حضور آنها قطعی نیست.

خوف و رجا در تکواندو

سازمان لیگ فدراسیون تکواندو با تجاربی که از سال‌های طولانی برگزاری لیگ داشته امسال توانست رکورد جالبي را برای خود ثبت کند و آن، این بود که بیش از 100 تیم برای حضور در لیگ‌های مختلف ثبت‌نام کردند اما باز هم باید گفت نمود اصلی برگزاری لیگ، لیگ برتر است که فدراسیون تكواندو در این زمینه افت كرده است. به‌‌رغم هماهنگی‌های صورت گرفته تعداد تیم‌ها نسبت به دوره قبل کاهش داشته و هنوز زمان‌برگزاری لیگ مشخص نیست. نمونه بارز بحران در لیگ برتر تکواندو حضور کمرنگ شهرداری بندرعباس قهرمان دوره قبل این رقابت‌هاست که به گفته مربی این تیم با حدود 20 درصد کاهش دستمزدها نسبت به سال قبل وارد لیگ خواهد شد و برای قهرمانی هم نمی‌آید. از سويي ديگر هنوز وضعیت چند ملی‌پوش سرشناس ایران و تیم‌های باشگاهی شان مشخص نیست. بالاترین مبلغی که در این سال‌ها در تکواندو پرداخت شده حدود 50 میلیون تومان بوده که به مدال آوران المپیک ایران تعلق گرفت.

سقف قرارداد 17 ميليوني در كاراته

فدراسیون کاراته، امسال لیگ‌های مختلفی را در رده‌های سنی گوناگون در حال برگزاری دارد که نکته مثبت آن نسبت به دیگر رشته‌های رزمی مانند تکواندو، بوکس و جودو شروع سوپر لیگ بزرگسالان كاراته است. در سوپر لیگ مردان کاراته 9 تیم، سوپر لیگ زنان 7 تیم، در لیگ برتر مردان 6 تیم و لیگ برتر زنان 10 تیم حاضر هستند.

مهم‌ترین بحثی که در برگزاری لیگ کاراته می‌توان به آن اشاره کرد، بیرون ماندن چند ملی‌پوش از حضور در تیم‌های لیگی و سقف پایین قراردادهاست. در این رشته در سال‌های گذشته مبالغ چند قرارداد

به 20 تا 22 میلیون تومان هم رسیده بود اما امسال بالاترین مبلغ قرارداد

17 میلیون‌تومان اعلام شده که همین مسئله نشان می‌دهد ورزشکاران رشته‌های رزمی با چه مشکلاتی در مسابقات بین‌المللی شرکت و مدال‌آوری می‌کنند.

پرداخت‌هاي یک یا دو میلیونی در لیگ‌های مختلف رشته‌های رزمی نشان مي‌دهد که هزینه تیم‌داری در این رشته‌ها به ندرت به 150 تا 200 میلیون می‌رسد در حالی که تیم‌داری در رشته‌های تیمی مانند والیبال و بسکتبال حداقل یک تا دو میلیارد هزینه می‌خواهد. وقتی بالاترین قرارداد در رشته‌های رزمی در برخی رشته‌ها 10 تا 12 میلیون و در رشته تکواندو که بالاترین است 50 میلیون تومان است، آیامقايسه لیگ این رشته‌ها با لیگ والیبال یا بسکتبال که مبلغ قرارداد یک ورزشکار‌که شاید تنها چند مسابقه برون مرزی رفته و هنوز مقام آسیایی هم نیاورده حداقل 100 میلیون تومان است قیاسی برابر است؟ این قیاس بین رشته‌های رزمی و والیبال و بسکتبال صورت گرفته است، حال چه رسد به فوتبال که هزینه‌های آن میلیاردی است و فوتبالیستی که تمام فصل را حتی روی نیمکت ذخیره‌ها هم نمی‌نشیند و بیشتر بازی‌ها را از روی سکوها تماشا می‌کند قرارداد 300 تا 400 میلیونی دارد. با توجه به این مسائل آیا بهتر نیست که مسئولان ورزشی نگاهي ویژه‌ به رشته‌های رزمی و انفرادی مدال‌آور ایران در سطح بین‌المللی داشته باشند؟