مصائب «حافظان بي حفاظ »

کد خبر: ۲۷۸۴۵۰

تاریخ: ۲۲ مهر ۱۳۹۱ - ۱۵:۳۵

محيط بانان را به واقع  لقب «حافظان بي محافظ طبيعت» شايسته است، قشر مظلومي که نه در امر معيشت و اجرت دريافتي بابت زحمتي که مي کشند حقشان حفظ شده است و نه قوانين و مقررات حاکم حافظ مناسبي براي جانشان دربرابر «جان گيران» حيات وحش است.

به گزارش ايران آباد، طبق آمار رسمي منتشره در 35سال گذشته بيش از 113 تن از محيط بانان اين سرزمين به اشکال مختلف به شهادت رسيده اند و البته صدها تن ديگر جراحت ها و مصدوميت هايي ديده اند که برخي از آنها ديگر قابل جبران نيست. اما متاسفانه با تمام پيگيري هاي رسانه اي و سازمان هاي غير دولتي حامي محيط زيست و طبيعت هنوز شرايط حداقلي براي کار اين قشر فراهم نشده است.محيط باناني با سختي هاي فراواني در کوه و دشت، دور از خانواده با خطرهاي بسياري دست و پنجه نرم مي کنند و براي حفظ و نگهداري هرچه بهتر محيط زيست از هيچ تلاشي فروگذار نمي کنند.محيط باناني که گاه عاملان شهادتشان هيچگاه شناخته نمي شوند. اما اگر همين محيط بانان در دفاع از محيط زيست و در دفاع از جان خود در برابر شکارچيان ايستادگي کنند و در اين راه اگر ناخواسته يک شکارچي کشته شود با مجازات اعدام روبه رو مي شوند و اين همان مشکلي است که نه تنها تا کنون گريبان چند محيط بان را گرفته است بلکه خود عامل بازدارنده اي در تعقيب و گريز با متخلفين در حوزه کاريشان محسوب مي شود.

يادآوري اين نکته ضروري و البته دردآور است که بدانيم اين قشر «جان بر کف» نه بيمه فراگيري دارند و نه مزاياي چنداني و با حقوقي حداقلي، يعني چيزي کمتر از 400 هزار تومان در ماه، مسئوليتي پرخطر و سنگين را بر دوش مي کشند.

جداي از اين کمبود شديد نيرو سبب شده تا فشار بر روي محيط بانان مضاعف شود. بر اساس استاندارد جهاني به ازاء هر ۲ هزار هکتار عرصه خشکي و هر يک هزار هکتار عرصه تالابي، يک محيط بان در نظر گرفته مي شود که بر اساس اين استاندارد و توجه به جغرافيا و مساحت ايران، ما براي رسيدن به وضعيت استاندارد نيازمند نزديک به 12 هزار محيط بان هستيم در حالي که اکنون تنها 3000 محيط بان در اختيار سازمان حفاظت از محيط زيست است و اين يعني که اين تعداد محيط بان جور سه چهارم کمبود نيرو تا رسيدن به استاندارد لازم را نيز مي کشند.

با وجود همه مشکلاتي که برشمرديم اما  اين روزها دغدغه اصلي محيط بانان بيش از همه چيز فراهم سازي امکانات لازم براي حفاظت از جانشان در حين انجام ماموريت است. امکاناتي که هم تجهيزات و عدوات را شامل مي شود و هم پشتيباني حقوقي را.

اما بد نيست بدانيم که،  اولين احکام قانوني درباره شکار در تاريخ ۱۸ ارديبهشت ۱۳۰۷ تدوين و تصويب شد و در ۱۴ اسفند۱۳۳۵ نيز مقررات مستقل و نسبتا جامعي در زمينه حفاظت از حيات وحش به تصويب مجلس وقت رسيد و کانون شکار و صيد تشکيل گرديد که اعضاء آن را تعدادي از افراد علاقه مند به شکار و صيد تشکيل مي دادند، و به منظوراجراي قوانين تدوين شده وزير کشور و رئيس ستاد ارتش وقت نيز به عضويت کانون مذکور در آمدند.

در ۱۶ خرداد ۱۳۴۶ سازمان شکارباني و نظارت بر صيد جايگزين کانون شکار گرديد و اين سازمان رسما به عنوان يک دستگاه مستقل دولتي فعاليت خود را با آموزش شکاربانان در سطح کشورآغاز و مناطق را نيز به عنوان پارک وحش مورد حفاظت قرار داد. در سال ۱۳۵۰ با مطرح شدن مسائل زيست محيطي در سطح جهان، اين سازمان با تغيير عنوان به نام سازمان حفاظت محيط زيست عهده دار مسايل محيط زيست کشور گرديد.