واشنگتن پست: به یک پرسش، درست و منصفانه پاسخ دهید!

چندی پیش، «پاتریک پکستونـ، ستون نویس واشنگتن‌پست نوشت: جان کندی به شدت تلاش کرد که اسرائیل به سلاح هسته‌ای دسترسی نداشته باشد و جانسون نیز تا اندازه‌ای کمتر همین رویه را ادامه داد، ولی نشد؛ اما اکنون پرسشی هست که باید منصفانه به آن پاسخ داد.

کد خبر: ۲۷۳۱۲۵

تاریخ: ۲۸ شهريور ۱۳۹۱ - ۱۰:۴۱

چندی پیش، «پاتریک پکستون»، ستون‌نویس واشنگتن پست، در مطلبی بسیار جالب به این پرسش پرداخت که چرا رسانه‌های آمریکایی و غربی، بیشتر برنامه هسته‌ای ایران را مو به ‌مو دنبال می‌کنند، ولی کوچک‌ترین مطلبی درباره زرادخانه هسته‌ای اسرائیل منتشر نمی‌کنند؛ این مطلبی بود که به رغم وجه انتقادی‌اش، هیچ رسانه‌ای به آن نپرداخت. جزییاتی که وی درباره آن سخن می‌گوید، در نوع خود بسیار جالب توجه است.

به گزارش «تابناک»، پکستون می‌گوشد: این پرسش، پرسشی عادلانه و منصفانه است و من در رجوع به آرشیو مطالب روزنامه‌ها تا ده سال گذشته، نتوانستم هیچ مطلبی عمیقی در باره توان هسته‌ای اسرائیل پیدا کنم؛ هرچند «وال‌تر پینکوس»، ستون نویس امنیت ملی، بار‌ها در مقالات و نوشته‌هایش به آن پرداخته است.

بنا بر این گزارش، وی می‌گوید: با شمار بسیاری از متخصصان حوزه هسته‌ای و عدم اشاعه سلاح‌های هسته‌ای صحبت کردم. ایشان نیز تصدیق کردند که نبود گزارش‌هایی از سلاح‌های هسته‌ای اسرائیل، یک واقعیت نا‌امید کننده است و البته دلایل مشخص و نا‌مشخصی برای این امر هست.

پکستون سپس با آوردن این دلایل می‌نویسد: نخست این که اسرائیل از اعلام داشتن سلاح هسته‌ای و اذعان به آن در سطح افکار عمومی خودداری می‌کند. ایالات متحده نیز اساساً، اذعانی به وجود این برنامه در اسرائیل ندارد. مواضع مقامات اسرائیل آن گونه که از طریق سفیر اسرائیل در آمریکا بازگو شده، این است که اسرائیل نخستین کشوری نخواهد بود که سلاح هسته‌ای به خاورمیانه معرفی می‌کند. اسرائیل از یک خاورمیانه عاری از سلاح هسته‌ای حمایت می‌کند و به دنبال دستیابی به صلح در منطقه است.

پکستون می‌نویسد: واژه «معرفی کردن» بسیار مبهم است، ولی متخصصان بر این باورند که معنای این آن است که اسرائیل آشکارا دست به آزمایش سلاح هسته‌ای نخواهد زد و در سطح افکار عمومی، اذعان به داشتن سلاح اتمی نمی‌کند.

اما از نگاه «آورن کوهن»، استاد دانشگاه مطالعات روابط بین‌الملل مونتراری در کالیفرنیا ـ که خود دو کتاب در این زمینه تألیف کرده است ـ این فرمول از میانه دهه ۱۹۶۰ در اسرائیل صورت‌بندی شده و اساس قراردادی سری در سال ۱۹۶۹ میان گلدا مایر، نخست وزیر وقت اسرائیل و ریچارد نیکسون، در زمانی بود که آمریکا از دسترسی اسرائیل به سلاح هسته‌ای مطمئن شده بود.

پکستون می‌گوید: جان کندی به شدت تلاش کرد که اسرائیل به سلاح هسته‌ای دسترسی نداشته باشد و جانسون نیز تا اندازه‌ای کمتر همین رویه را ادامه داد؛ اما هنگامی که این اتفاق روی داد، نه نیکسون و نه هیچ رئیس‌جمهور دیگری، اسرائیل را برای فاش کردن دسترسی‌اش به سلاح اتمی و حتی امضای قرارداد منع گسترش سلاح هسته‌ای در فشار نگذاشت. در مقابل اسرائیل پذیرفت که هیچ‌ گاه به سلاح‌های هسته‌ایش اشاره‌ای نکند.

وی می‌‌افزاید: چون اسرائیل این پیمان را امضا نکرده، هیچ تعهد قانونی برای معرفی بزرگترین تأسیسات هسته‌ایش در «دومونا» (یکی از استان‌های اسرائیل) به آژانس انرژی هسته‌ای ندارد. در مقابل ایران این پیمان را امضا کرده و تن به بازرسی‌های دقیق داده است. بازرسان آژانس مرتباً از ایران بازدید می‌کنند، ولی مشکل کنونی در اینجاست که ایران اجازه بازرسی بدون قید و شرط را از همه تأسیسات هسته‌ای کشورش نمی‌دهد.

همچنین به رغم آنکه در اسرائیل رسانه‌های فعالی وجود دارد، اما دولت اسرائیل، یک نوع سانسور نظامی در این کشور برقرار کرده که مانع از انتشار جزئیات توان هسته‌ای اسرائیل می‌شود. این سانسور بر خبرنگاران خارجی مستقر در اسرائیل نیز بار می‌شود.

مشکل دیگری که کوهن در این باره به آن اشاره کرده، این است که تقریباً کمتر کسی در اسرائیل از برنامه اسرائیل با خبر است و هیچ خبری نیز درز نمی‌کند. آخرین باری که یکی از مقامات آگاه از برنامه اسرائیل اقدام به فرار و انتشار اطلاعات کرد در ۱۹۸۶ بود که سرانجام به دست مأموران اطلاعاتی اسرائیل در ایتالیا دستگیر و به اسرائیل بازگردانده و به هجده سال زندان محکوم شد که بیشتر این دوران را در حبس انفرادی است.

وی معتقد است: شاید مهم‌تر از آن این است که آمریکا نیز هیچ اطلاعاتی را در خصوص برنامه اسرائیل فاش نمی‌کند. اطلاعات مربوط به تأسیسات و تسلیحات هسته‌ای در سری‌ترین بخش‌های اطلاعاتی دولت آمریکا طبقه بندی شده که برای مثال بسیار سری‌تر و طبقه بندی شده‌تر از اطلاعات هسته‌ای ایران است. محققان هسته‌ای در ایالات متحده، چنانچه درباره این اطلاعات شفاف و بی‌پرده سخن بگویند مورد سرزنش قرار می‌گیرند.

«جرج پرکوویچ»، رئیس بخش برنامه هسته‌ای بنیاد وقفی برای صلح بین‌الملل کارنگی، می‌گوید، سکوت و افشا نکردن اطلاعات سلاح‌های هسته‌ای اسرائیل، منافع مشترک اسرائیل و آمریکا است. زیرا چنانچه اسرائیل این مورد را در سطح افکار عمومی فاش کند و یا مانند کره شمالی هر زمان که چیزی می‌خواهد، با بی‌پروایی سلاح‌های اتمی خود را نشان دهد، این امر کشورهای عرب را برای دستیابی به سلاح هسته‌ای در فشار می‌گذارد.

در پایان پکستون در پایان مطلب خود می‌نویسد، هرچند شاید کسی اسرائیل را در دستیابی به سلاح هسته‌ای مقصر نمی‌داند، ولی این امر به این معنی نیست که رسانه‌ها باید در مقابل تأثیراتی که بمب‌های اتمی اسرائیل بر خاورمیانه بر جای گذاشته، سکوت کرده و مطلبی ننویسند. «تنها به این دلیل که نوشتن در خصوص مطلبی دشوار است، نباید بهانه‌ای شود برای آن که رسانه‌ها و عموم نشریات آمریکا نباید در مورد آن مطلبی بنویسند.