فوتبال مدینه فاضله نیست

چه چیزی نوجوانان را به فوتبال می‌کشاند؟

اگر در مدارس امکانات پرداختن به دیگر رشته‌ها نیز آماده شود، فدراسیون‌ها طی هماهنگی با وزرات آموزش و پرورش، می‌توانند استعدادهای ناب را کشف کنند و آن‌ها را پرورش دهند. اگر وزارت آموزش و پرورش و وزارت ورزش و جوانان استان به سایر رشته‌ها هم توجه کنند، گرایش نوجوانان و جوانان به رشته‌هایی چون والیبال، بسکتبال، شنا و... بیشتر خواهد شد. به واقع برای اینکه نگاه دیگران را تغییر دهیم، نخست باید خود را تغییر دهیم

کد خبر: ۲۷۳۰۷۵

تاریخ: ۲۸ شهريور ۱۳۹۱ - ۱۱:۳۴

وزارت آموزش پرورش و جوانان نگاه‌ها را تغییر دهند، گرایش به فوتبال در این این برهه از زمان نزد خانواده‌های ایرانی رشد چشمگیری داشته، در حالی که در دهه‌های گذشته، پدران و مادران، فرزندان خود را از پرداختن به فوتبال منع می‌کردند. اکنون حکایت فرق کرده و این والدین هستند که می‌کوشند، پسرانشان فوتبالیست شوند. این تغییر نگاه به چه معناست؟

به گزارش «تابناک»، آیا این به دلیل ورود پول بی‌رویه به فوتبال است یا اینکه جذابیت و شهرت فوتبال است که نوجوانان را به این رشته می‌کشاند؟

خلاصه آن که فوتبال مدینه فاضله خیلی‌ها شده و گرایش به دیگر رشته‌های ورزشی کم است، در حالی که خوشبختی تنها در فوتبال نیست، چرا که در المپیک و پارالمپیک نیز دیدید که چگونه ورزشکاران دیگر رشته‌ها با تلاش وصف‌ناپذیری که داشتند، چگونه مدال قهرمانی بر گردن آویختند و پرچم مقدس کشور را به اهتزاز درآوردند. فقط فوتبال نیست که افتخار آفرین است و دیگر تنها فوتبال نیست که موجب شهرت می‌شود. امروز در ورزش جهان، همه قهرمان تنیس را می‌شناسند و برای بازی او هم به استادیم می‌روند و گا‌ه درآمد سالانه‌شان از خیلی فوتبالیست‌ها بیشتر است.

امروز کمتر ورزش‌دوستی در این کره خاکی پیدا می‌شود که بهداد سلیمی، قهرمان سنگین وزن و قوی‌ترین مرد جهان را نشناسد. امروز بولت، قهرمان دوی صد متر جهان معرف همه است و وقتی برای دیدن بازی منچستر به اولدترافورد می‌رود، همه به احترام او به پا می‌خیزند.

با همه این اوصاف، فوتبال اجتماع باشکوهی پدید می‌آورد و همچنان مهیج‌ترین و پرطرفدارا‌ترین رشته ورزشی است، ولی همه چیز را تحت‌الشعاع قرار نمی‌دهد و دیگر رشته‌ها نیز جایگاه خاص و قابل احترام خود را دارند و نوبت آن رسیده که تنها فوتبال را ورزش ندانیم.

آسیب‌شناسی اینکه چرا همه فوتبال را می‌خواهند، بیانگر نتایج جالب توجهی است؛

نخست اینکه برخی گمان می‌کنند پول تنها در فوتبال است و از سویی به آسانی می‌توان با روزی دو، سه ساعت تمرین فوتبالیست شد و بعد پول را دور کرد، در حالی که این طرز تفکر با واقعیت‌های موجود فاصله زیادی دارد. کسی که فوتبال را برای پول برمی‌گزیند، بسیار زود از گردونه خارج می‌شود و اگر همه رشد کند، دوران قهرمانی‌اش چندان طولانی نخواهد بود چون فوتبال یک هنر است که از استعداد برمی‌خیزد و یک بازیکن باید با سخت‌کوشی و اراده‌ای قوی این هنر را ظهور دهد و در ادامه طبیعی است که پول و شهرت برسد. سخت است، گمان کنیم حتی یک فوتبالیست با استعداد هم به آسانی پیشرفت خواهد کرد.
او باید سال‌های سال دور از چشم رسانه‌ها در رده‌های سنی پایه بازی کند و با تدوام این وضعیت می‌تواند بخت پیشرفت داشته باشد. البته همیشه هم این چنین نیست.

نکته دوم آن که در مدارس امکانات لازم برای پرداختن به سایر ورزش‌ها وجود ندارد. وقتی زنگ ورزش می‌شود، یک توپ پلاستیکی می‌اندازند روی آسفالت و دانش آموزان را هم به دو تیم تقسیم می‌کنند تا با دروازه آهنی که همیشه در حیاط مدرسه خود نمایی می‌کند دروازه یکدیگر را هدف بگیرند. امروز قهرمانان نخبه جهان که سرنوشت خود را تعریف می‌کنند، همه استعدادهایی بودند که در دوران تحصیل در مدرسه و کالج کشف شده‌اند.

طبیعتا اگر در مدارس امکانات پرداختن به دیگر رشته‌ها هم فراهم شود، فدراسیون‌ها طی هماهنگی با وزرات آموزش و پرورش می‌توانند استعدادهای ناب را کشف کنند و آن‌ها را پرورش دهند. اگر وزارت آموزش و پرورش و وزارت ورزش و جوانان استان به دیگر رشته‌ها هم توجه کنند، گرایش نوجوانان و جوانان به رشته‌هایی چون والیبال، بسکتبال، شنا و... بیشتر خواهد شد. به واقع برای اینکه نگاه دیگران را تغییر دهیم، نخست باید خود را تغییر دهیم.