جایگاه مربیان سازندۀ فوتبال کجاست؟

ستایش حق وردی

کد خبر: ۲۷۱۴۸۵

تاریخ: ۱۹ شهريور ۱۳۹۱ - ۲۱:۱۲

لیگ دوازدهم برتر حرفه ای فوتبال ایران، جام خلیج همیشه فارس ایران چند هفته پیش شروع شد. هیاهوی فوتبال ایرانی دوباره در سطح جامعه و خانواده، بخشی از اوقات فراغت علاقه مندان به این رشته مفرح را در کشورمان فرا گرفت، و همچنین چندی دیگر نیز لیگهای دسته جات پائینتر شروع خواهد شد. همه این مسابقات که در رده های سنی مختلف برگزار میشود، علیرغم اینکه اوقات فراغت ورزش دوستان را در کنار ورزش کردن و کسب درآمد ورزشکاران در بر میگیرد،

همه برای این است که از دل این مسابقات و رقابتها، تیم های ملی مختلف ایران برگزیده شوند تا بتوانند با کسب افتخار د رمجامع بین المللی، باعث سرافرازی نام میهن و سربلندی پرچم سه رنگ کشورمان بشود. ازینرو با کمی تفکر میتوان به این موضوع رهنمون شد که در ده سال اخیر تیم ملی بزرگسالان ایران نتوانسته قهرمان رقابت مهمی بشود، آرزوی رفتن به المپیک تبدیل به عقده ای چهل ساله و تیم جوانان ایران نیز در حسرت قهرمانی در آسیا میسوزد. به همین ترتیب فوتسال ما که در آتش اختلافات درونی این رشته میسوزد هم دیگر چشم بسته قهرمان آسیا نیست و حالا دیگر در یک چهارم نهایی به تیم تایلند میبازد، و باید مفتخر به کسب مقام سومی در آسیا باشیم.

تازه ملی پوشان فوتسال پس از کناره گیری چند قطب فوتسال از لیگ به خاطر عدم اعتقاد به سیاستهای کاری کمیته فوتسال، اکثراً در آستانه رقابتهای جام جهانی باعث عدم آمادگی ملی پوشان و در نهایت ضعف نتیجه گیری مجدد تیم ملی بشود، باید گفت اگر قهرمانی ناشنوایان فوتسال در جام جهانی و فوتبال ساحلی در آسیا و از سویی بانوان مظلوم ما در غرب آسیا نبود باید بیشتر از این ها به حال خود می گریستیم. به راستی چه بر سر فوتبال ایران آمده است که دیگر پس از قهرمانی تیم فوتبال پاس تهران با مربیگری فیروز کریمی دیگر بیشتر از بیست سال است رویای قهرمانی در جام باشگاه های آسیا برای ما تبدیل به سراب گشته است؟ ذکر یک مثال زمینه مناسبی برای ریشه یابی این موضوع میتواند باشد، به عنوان مثال اگر یک آهنگر را به جای یک نجار به درودگری بفرستیم، تا یک کمد چوبی بسازد چه اتفاقی خواهد افتاد؟ کمی به اتفاقات پنج سال اخیر بنگرید، خودتان به اصل موضوع پی خواهید برد. آخر مگر ما قهرمان مطلق آسیا نبودیم؟ وقتی اکثریت عزیزانی که برای فوتبال تصمیم می گیرند اهلیت فوتبالی نداشته باشند و یا مشاوران متعدد و کارآزموده استخوان کرده فوتبالی نداشته باشند،

همینطور میشود که الان و در این چند سال دیده ایم و خواهیم دید. جالب است بدانید که در همین ورزش کشتی در چند ماه اخیر وقتی مدیریت کشتی در تمامی سطوح فنی و سرپرستی تعویض شد و قهرمانان و متخصصان بزرگ و بلندآوازه به همراه مربیان سازنده و دارای اهمیت کشتی با سابقه روشن به فدراسیون کشتی و تیم ملی دعوت شدند، با مدیریت دکتر خطیب این مدیر توانمند و بی ادعای ورزش کشوربا وتلاشهای چشمگیر دکتر حسن رنگرز،این مردلایق وستودنی جامعه قهرمانان ، با ایجاد محیط وفاق و همدلی و آوردن اسطوره ها و پهلوانان نامی این مرز و بوم در کنارش به عنوان مشاور عالی در تمامی رده های سنی، چه در رشته آزاد و چه در رشته فرنگی در تمامی تورنمنت ها و رقابت های مهم آسیایی و جهانی، اکثر مدالهای با ارزش درو شده است.شایان ذکر است این دومدیر با آوردن دکتر رسول خادم نابغه جهانی تاریخ کشتی وبا ایجاد یک رنسانس تاریخی خالق حماسه کشتی المپیک لندن شدند. جالبتر است بدانید که در ورزش هایی هم نظیر تکواندو، دومیدانی،بوکس ،وزنه برداری، وشو و ... هم این اتفاق میمون و مبارک رخ داده است اما واقعا ً چه بلایی بر سر فوتبال ایران آمده است؟

وقتی ارکان مدیریتی فدراسیون به غیر از دبیر کل و کمیته ای داوران و پیشکسو تان و تک چهره های انگشت شمار همه غیرفوتبالی هستند و انتخاب مربیان و سرپرستان تیم های ملی، به غیر از کارلوس کیروش اکثراً غیر منطقی است، دیگر چطور میتوان قهرمان آسیا شد؟به راستی وقتی مربیان سازندۀ فوتبال ما را کسی در فدراسیون مربوطه نمیشناسد و کسی از احوال زندگی این مردان بی ادعا خبری نمی گیرد دیگر چه انتظاری است که تیمهای ملی ما با افراد کاردان و خبره هدایت شود و نتیجه بگیرند؟ به راستی روح مرحومین آقا مددها و حسین فکری ها و علی دانایی فردها و ... شاد که عمری عاشقانه سوختند و بازیکن ساختندو تحویل جامعه دادند. واقعاً آیا میشود از یک عمر تجربه و سازندگی بزرگ مردان دلسوزی همچون امیر، علی و پرویز ابوطالب، بهمن نوروزی، اصغر تقی بیگ، نایب رویین دل، جمشید وطندوست، قاسم پناهگر ،عباس موسیوند، عمران عزتی، علی کاظمی، حسین خرمی، ناصر عظیمی،فرهاد کاظمی ، بابک خرم، عباس پناهی، حسین جوادی، محمد جلالی، علیمیرزاپور رحیم حدادزرین ماشاءا... حسنی، ایرج زهرایی، مهدی احمدپور، علی توپال، جعفر سعیدی، ناصر صالح، محمود چهره، علی گیوه ای، بیژن جعفری، حاج ولی، پرویز شاهی، اصغرپورحسین،حسین عربی، حسین آبانگاه، بابا رضی، سعید پرورش، عمران و فرامرز عزتی،محمود چهره، مرتضی قنبریها، برادران فریاد شیران ،سهراب دستجردی،علی روزبهانی، علی طهماسبی ،حبیب ا... بهرامی، رحیم میرآخوری و ... به سادگی گذشت؟ تمام این عزیزانی که یادی از نام پر آبرویشان کردیم هر کدام مردانی بی ادعا هستند و در مجموع تعداد بیشماری ملی پوش تحویل تیم های پایه و بزرگسالان دادند، اکثراً کلاسهای سطح بالای مربیگری داخلی و خارجی را دیده اند و دارای تحصیلات عالیه هستند ولی متأسفانه نه تنها ایشان را نمیشناسند، بلکه دردناکتر اینکه اگر در جایی هم اتفاقی ایشان را ببینند نخواهند شناخت، چون اهلیت این رشته را ندارند و به راستی باید به حال این فوتبال افسوس خورد که پیکره تراش های با تجربه و با کارنامه باید خانه نشین بشوند و نور چشمی ها با حمایتهای ویژه در این فوتبال مربی شوند، از اینرو عاقبت همین میشود که می بینید.

به عنوان کلام آخر باید معروض داشت که جمشید وطندوست که تیم ملی جوانان ایران را قهرمان بلامنازع آسیا کرده و در سال 1354 به جام جهانی مراکش برده، با 60 سال سابقه مربیگری و عالیترین مدارک مربیگری در سطح اروپا و تسلط کامل به زبان انگلیسی را دارد آیا نمی تواند عضو کمیته فنی یا مدیر تیمهای ملی پایه این مملکت باشد و یا حداقل مشاوره به فدراسیون بدهد؟ آیا نباید کسی به سراغ امیر ابوطالب برود و از کسی که در یک سال سیزده شاگردش عضو تیم ملی جوانان این مملکت بود یادی کند و از تجربیات گرا نقدرش در کمیته جوانان فدراسیون استفاده کند؟ یا بنده خدا اصغر آقا تقی بیگ که در مکتب سازندگی راه آهن زمانی از فرشاد پیوس تا امیر قلعه نوعی و فرهاد کاظمی تحویل این فوتبال میداد ،با سابقه بیش از صدها ملی پوش تحویل دادن، باید در کنار استادیوم راه آهن جنوب و در یکی از کوچه های خلوت محله مختاری و در یک زیرپله، پفک و آدامس بفروشد تا درمغازه کوچکش به لیسانس های مربیگرش تحت نظر هانس هلندی یاد تمارکرامر آلمانی بودودرآنجا نصب کرده افتخار کند ،

یا از دل پرخونش به خاطر بی محلی های مسولین باشگاه راه آهن و یا شرکت مربوطه برای استخدام تنها پسرش برای دوستانش در 70 سالگی تعریف کند؟ آخر کسی در این فدراسیون، رفته سری به آقا نایب روئین دل که مکتب سازندگی در باشگاه قدیمی بانک ملی با نام و زحمات دلسوزانه و خدمات ماندگارش در تحویل بازیکنان بیشمار به تیم ملی تداعی می شود بزند؟ این استاد که به تازگی از حمله قلبی، طبق شنیده های ما، رهایی یافته، عصرها خودش را به کنار زمین های فوتبال جنوب شهر و محلات می رود و به یاد ایام قدیم به کشف استعداد می پردازد تا با عشقش زنده بماند، آیا واقعاً مسئولی در فوتبال ما وجود دارد که عظمت عشق پاک این معلم به یاد ماندنی و مؤدب فوتبال را از صمیم قلب احساس کند؟ به راستی چه کسانی باید در ستادی ویژه این پیکره تراش ها را در فدراسیون فوتبال دور هم جمع کند و از ایشان تقاضا کند که بیایند تجربیات گرانبهای چندین سال زندگی را در اختیار فدراسیون و تیم های ملی قرار بدهند و حداقل به عنوان استعداد یا ب در اختیار تیم های ملی پایه باشند و با حمایت فدراسیون به استان های کشور اعزام بشوند تا زمینه تشکیل تیم های ملی قوی پس از کارهای کارشناسی ایجاد شود تا ان شاا... دیگر هیچ قلم نیفتد و شایسته سالاری تبلور بیشتری در انتخابات بازیکن برای دعوت به تیم ملی بیشتر تداعی شود. به امید آن روز