رادکليف مادر، رادکليف دونده

کد خبر: ۲۶۸۸۸

تاریخ: ۰۶ آذر ۱۳۸۷ - ۱۱:۲۰

پائولا رادکليف را انگليسي ها خوب مي شناسند؛ قهرمان دو و ميداني متولد داونهام کشاير که جايزه ورزشي سال خبرگزاري بي بي سي را در ماه ژوئن سال جاري به دست آورد. رادکليف با 35 سال هنوز رکوردهاي زيادي را در دو و ميداني خود ثبت کرده که کسي نتوانسته آنها را بشکند.

به نوشته اعتماد و به نقل از تايمز، مصدوميت نه چندان خوشايند او در ماراتن لندن و متعاقب آن در المپيک پکن باعث شد نتواند به قول خودش آنچنان که بايد و شايد توانايي هايش را به معرض نمايش بگذارد.

اما آنچه باعث شده روزنامه تايمز بار ديگر به او و زندگي حرفه يي و شخصي اش بپردازد، گفته هاي شفاف و صريحش درخصوص وظيفه مهمي است که هر زني در زندگي اش بر عهده مي گيرد. قهرمان ماراتن دنيا معتقد است بارداري و متولد شدن کودکش او را به ورزشکار بهتر و آماده تري تبديل کرده و باعث شده با دقت و تمرکز بيشتري به ورزش و دورنماي زندگي اش فکر کند.

سال 2006 وقتي خبر بارداري پائولا در نشريات انگليسي به چاپ رسيد همه متوجه شدند او از اين بابت چقدر هيجان زده و خوشحال است.

تحت نظر پزشکان متخصص تغذيه نسبت به سلامت فرزندش بسيار حساسيت داشت و هميشه در گفت وگوهايش اعلام مي کرد حس بسيار خوبي از مادر شدن دارد. حالا دو سال از آن روزها گذشته، اگرچه امسال به واسطه مصدوميت و شکستگي پايش نتوانست عملکرد قابل توجهي در مسابقات و المپيک داشته باشد اما اوقات خوشي را با «ايسلا» دخترش در مراکش سپري مي کند.

مشغول آموزش زبان فرانسه و انگليسي به ايسلاي کوچک است و او را بسيار بااستعداد مي داند؛ «گاهي اوقات کاملاً حرف هايش را متوجه مي شوم و گاهي حدس مي زنم که تلاش مي کند چه بگويد.» اما پائولا رادکليف وظيفه سختي را به عنوان يک مادر و البته يک دونده داراي عنوان قهرماني جهان به دوش مي کشد. او که دسامبر امسال 35 ساله مي شود دهه سوم زندگي اش را بسيار پرهيجان و پرماجرا به خاطر مي آورد و مي گويد؛ «گاهي اوقات فکر مي کنم که واقعاً چند سال دارم، شايد به اين علت که هيچ وقت گذر زمان و زياد شدن سنم برايم اهميت نداشته، برعکس همسرم «گري» هميشه نسبت به سنش حساسيت دارد و هر سال هنگام تولدش غمگين مي شود، اما وقتي شروع مي کنيم به فکر کردن راجع به اين ماجرا، 35 سالگي سن مهمي است و البته مثبت. واقعاً احساس خوبي دارم، چرا که حالا بهتر از هميشه مي دوم و از اين شيوه زندگي ام لذت مي برم.»

رادکليف در حال حاضر رکورد دوي ماراتن سال 2003 لندن را در کارنامه اش محفوظ دارد.

او با رکورد دو ساعت و 15 دقيقه هنگامي که 29 ساله بود هنوز رقيبي جدي براي شکستن رکوردش ندارد، اما عمق جاه طلبي در بلندپروازي هايش را مي شود از لابه لاي گفته هايش فهميد؛ «دوست ندارم پيش بيني کنم حالا چقدر نسبت به گذشته مي توانم سريع تر بدوم. هيچ محدوديتي براي خودم قائل نيستم و به آنچه در گذشته به دست آورده ام اکتفا نمي کنم.»

مطمئنم که شما به عنوان يک ورزشکاري که دويدن حرفه اصلي آن است تا جايي که ممکن است مي توانيد سريع بدويد اما اينکه چقدر،کسي نمي داند.

روزهاي زيادي از ماراتن لندن گذشته. عده يي مي گويند شايد اگر شرايط آب و هوايي لندن هم مثل مسابقات برلين بود مي توانستم مثلاً رکورد دو ساعت و 13 دقيقه را ثبت کنم اما امروز و همين حالا که مشغول صحبت کردن با شما هستم مي دانم که از لحاظ فيزيکي و روحي شرايط بسيار بهتري نسبت به قبل دارم. بايد بتوانيد همه آنچه در درون خودتان احساس مي کنيد و هر آنچه فکر مي کنيد، انجام بدهيد. دويدن فقط يک فرآيند فيزيکي نيست بلکه بايد ذهن تان در آرامش کامل باشد و البته شما از نظر ذهني و مغزي کاملاً آماده باشيد.

شايد قدرت فلسفي ذهن رادکليف را پس از ناکامي بزرگ المپيک پکن بتوان حس کرد. پکن چهارمين المپيک زندگي حرفه يي وي بود. مصدوميت بد و بي موقع استرس زيادي را ايجاد کرد. او با يک پاي سالم نسبت به وضعيتش المپيک خوبي داشت اما اين چيزي نبود که پائولا مي خواست؛ «وقتي از ماه آوريل مصدوم شدم حسي به من گفت خيلي چيزها عوض خواهد شد. البته اين مصدوميت بدتر از اتفاقي نبود که قبل از مسابقات آتن 2004 افتاد. تا دو هفته قبل از شروع المپيک آتن همه چيز واقعاً خوب بود. اتفاقي که در آتن افتاد همه را گيج و متحير کرد. هيچ کس نفهميد چرا اين شکلي شد. خب الان وقتي به آن فکر مي کنم مي بينم شايد به اندازه کافي از نظر ذهني آمادگي نداشتم.

آوريل سال آينده در لندن مسابقات مهمي برگزار مي شود که پائولا از حالا خودش را براي آن آماده مي کند. مخصوصاً اينکه او نتوانسته در پکن در سطح انتظارات شخصي اش ظاهر شود. از سوي ديگر نگاهي اميدوار به رقابت هاي 2012 لندن هم دارد؛ «در آن رقابت ها 38 ساله خواهم بود، دقيقاً همسن کنستانتينا تومسکوي اهل روماني که قهرمان پکن شد. اميدوارم بتوانم مثل تومسکو در 38 سالگي قهرمان شوم.»

پائولا رادکليف به نظر شاد و راضي مي آيد. دليل آن هم بسيار ساده است؛ زندگي موفق کاري و شخصي. حضور فرزندش را در زندگي اش بسيار مثبت مي داند و معتقد است به دنيا آمدن دخترش باعث شده او دونده بهتري شود و اين نکته بسيار مهمي در زندگي يک ورزشکار است.