اما و اگر های اجلاس جنبش عدم تعهد

کد خبر: ۲۶۸۳۱۲

تاریخ: ۰۷ شهريور ۱۳۹۱ - ۰۸:۴۰

دکتر نقوی حسینی سخنگوی کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجه مجلس در گفتگو با اعتدال ، به بررسی ابعاد اهمیت این اجلاس، برگزاری آن در تهران، ریاست ایران بر آن، طرح ها و برنامه های کمیسیون امنیت ملی در این باره، نقش اجلاس در مسائل داخلی چون پرونده هسته ای و تحریم ها، مسائل بیرونی چون بحران سوریه و بیداری اسلامی و شبهه افکنی های جریان معارض در این خصوص پرداخته است.

با توجه به اینکه ترکیب غیرمتعهد ها قریب به دو سوم اعضای سازمان ملل را شامل می شود، بفرمایید که اهمیت این اجلاس و نقش آن در ارتقای سطح جمهوری اسلامی ایران در منطقه چیست؟

جنبش عدم تعهد چه از لحاظ کمی و تعداد اعضا و چه از لحاظ گستره جغرافیایی کشورهای عضو و شرکت کننده که از تمام پنج قاره جهان هستند، بسیار حائز اهمیت است. این جنبش بعد از سازمان ملل متحد گسترده ترین مجمع بین المللی هم محسوب می شود که با سابقه طولانی 15 اجلاس بسیار اثرگذار در عرصه بین الملل نقش آفرینی کرده است. برگزاری این اجلاس در تهران در شرایط فعلی که شانزدهمین اجلاس جنبش عدم تعهدها هم محسوب می شود، اثر بین المللی و منطقه ای بسیار زیادی دارد به ویژه اینکه امریکایی ها و متحدان اروپایی آن به همراه لابی های صهیونیستی چند سالی است که تلاش می کنند تا نشان بدهند که جمهوری اسلامی ایران کشوری است که ارتباط خوب و سازنده ای با سایر دولت ها و ملت ها ندارد و از این منظر هم برگزاری این اجلاس بسیار مهم و قابل اعتنا است.

با توجه به تلاش گسترده غرب برای منزوی نشان دادن ایران، به اعتقاد شما مهم ترین کارکرد این اجلاس چیست؟

رسانه های غربی در کنار دولتمردانشان سعی دارند ایران را کشوری منزوی در جهان نشان دهند و این را القا می کنند که توانسته اند ارتباط ایران را با سایر کشورها محدود کنند و برگزاری این اجلاس با حضور نزدیک به 120 کشور عضو جنبش عدم تعهدو رؤسای چندین سازمان و مجمع بین المللی از جمله دبیر کل سازمان ملل متحد همه نقشه های امریکا و لابی های صهیونیستی را نقش بر آب می کند و وجهه دیپلماتیک و بین المللی جمهوری اسلامی ایران را در عرصه های بین المللی و منطقه ای درخشان می کند، بنابر این برگزاری این اجلاس در تهران به لحاظ دیپلماتیک یک فرصت دیپلماسی برای جمهوری اسلامی ایران محسوب می شود.

چرا باید برگزاری این اجلاس را یک فرصت طلایی دیپلماسی دانست؟

به طور طبیعی وقتی که در یک زمان ما دیپلمات های بیش از 120 کشور را همزمان در تهران داشته باشیم بستر های مناسبی برای گفتمان بین جمهوری اسلامی ایران با این هیئت های دیپلماتیک فراهم می شود و ما می توانیم در این بستر گفتمانی پیرامون حوزه های اقتصادی، حوزه های فرهنگی، سیاسی و اجتماعی گفت وگو کنیم و دیدگاه ها و مواضع جمهوری اسلامی ایران را راجع به بحران های جهانی، فعالیت های هسته ای، بحران فعلی سوریه، تجاوزگری ها و جنایات اسرائیل، مظلومیت مردم فلسطین و بحرین با کارگروه های سایر کشورها در میان بگذاریم و ارائه دهیم. بنابر این ما اجلاس جنبش عدم تعهد در تهران را یک فرصت طلایی دیپلماسی برای جمهوری اسلامی ایران در عرصه بین المللی تلقی می کنیم.

بستر گفتمانی فراهم شده. چطور می تواند در قبال پرونده هسته ای کشورمان یا بحران سوریه نقش آفرینی کند؟

همانطور که می دانیم دشمنان جمهوری اسلامی ایران (به بیان مقام معظم رهبری) هرچه شاهد موفقیت های بیشتر کشورمان هستند، درصدد دشمنی پررنگ و پرحجم تر از گذشته برمی آیند. این خصومت ها خودش را در جاهای مختلف نشان داده است، از جمله اینکه سعی می کنند فرصت های دیپلماسی کشورمان را محدود کنند و حتی از بین ببرند. علت این نوع اقدامات هم اینگونه است که آنها می دانند که پشتیبان گفتمان دیپلماتیک ما یک منطق درست و اصولی و مبانی درستی است. مثلاً ما هرگاه با آژانس بین المللی انرژی هسته ای گفت وگو کرده ایم، ابهامات حل شده و سؤالات پاسخ داده شده و با هر کشوری در عرصه بین المللی نشسته ایم و گفت وگو کرده ایم طرف مقابل ما اقناع شده و مواضع جمهوری اسلامی ایران را به حق تلقی کرده اند. ما در همین موضوع پرونده هسته ای دیدیم وقتی ما مذاکرات 1+5 را ادامه دادیم هر روز موفق تر از روز قبل و اعتماد جهانی نسبت به جمهوری اسلامی ایران بیشتر شده است چون امریکا و متحدانش این منطق درست جمهوری اسلامی ایران را می دانند سعی می کنند فرصت های دیپلماتیک را از کشورمان بگیرند و سعی می کنند یک ایزوله سازی انجام بدهند تا کشورها از روی ترس از ارتباط با ایران کناره بگیرند و جرئت نکنند با ایران نشست داشته باشند.

همانطور که اینها پروژه ایران هراسی را حدود یک دهه است که در دستور کار قرار داده اند. بنابر این وقتی این بستر و زمینه فراهم می شود ما می توانیم مواضع درست خودمان را راجع به موضوعات مهمی مانند انرژی هسته ای، بحران سوریه و جنایات رژیم صهیونیستی در منطقه تبیین کنیم. امروز در سوریه یک فاجعه انسانی در حال اتفاق افتادن است؛ آن هم به دلیل سیاست های غلط و تجاوزگرانه امریکا در جهت تامین امنیت اسرائیل است که در این راستا از تروریست هاحمایت می کند و به بمب گذاران و جانیان امکانات نظامی داده می شود و آموزش های لازم را در این راستا به تمام خرابکاران و تروریست ها می دهد. اگر ما این مواضع مان را تبیین کنیم کشورهای دیگر به مواضع به حق ما پی می برند و قطعاً حمایت هم می کنند. ما یک اقدام محدود در یک زمان محدود انجام دادیم و 30 کشور مختلف در تهران برای گفت وگو پیرامون سوریه جمع شدند و همفکری کردند و این نشان می دهد که ما از این بستر می توانیم در جهت تبیین مواضع خودمان خوب استفاده بکنیم. ما همچنین موضوع فلسطین و بحرین و بیداری اسلامی را که مقام معظم رهبری روی آن تاکید دارند را به خوبی می توانیم تبیین کنیم و دستاورد های نهفته جنبش های بیداری اسلامی را شکوفا کنیم و به دست آوریم، چرا که اینها در درازمدت به نفع ملت ها و جهان اسلام است.

ما باید از هر فرصتی برای جلوگیری از نفوذ غربی ها در کشورهای انقلاب شده استفاده کنیم و نگذاریم که آنها دستاورد های انقلاب اسلامی ما را به نفع خود مصادره کنند و این انقلاب ها را در جهت منافع خودشان منحرف بکنند، بنابر این ما از این بستر می توانیم به خوبی در جهت تبیین مواضع خودمان استفاده کنیم و حقانیت خود را در حوزه هسته ای به نمایش بگذاریم.

کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجه چه پیشنهاداتی برای برگزار شدن بهتر اجلاس و پیشبرد اهداف کشورمان در عرصه بین المللی و منطقه ای به مسئولان اجلاس ارائه داده است؟

یکی از طرح هایی که کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجه داده است این است که اگر امکان پذیر باشد مسئولان اجلاس شرایطی را فراهم کنند تا اعضای جنبش عدم تعهد از مراکز هسته ای ما بازدید کنند، مراکزی که امریکایی ها و اسرائیلی ها و انگلیسی ها این همه علیه آن طرح و لایحه به سازمان ملل و شورای امنیت ارائه می دهند. بازدید سران کشورهای عدم تعهد از صنعت هسته ای ما می تواند گام بلند و مهمی در جهت اثبات حقانیت جمهوری اسلامی ایران باشد.

سران این کشورها باید بدانند تبلیغات گسترده و هدفدار رسانه های غربی به هیچ عنوان صحت ندارد و غیرواقعی است و تنها تسویه حساب سیاسی با جمهوری اسلامی ایران است. در کمیسیون امنیت شنبه هم یک نشست فوق العاده با مسئولان برگزاری اجلاس داشتیم و آخرین تحولات و برنامه ریزی اجلاس مورد بحث قرار گرفت و اعضا هم پیشنهادات خودشان را ارائه دادند. در گذشته هم کمیسیون امنیت به طور متقاطع و نه به صورت مرتب و منظم نشست هایی را با مسئولان داشته و پیشنهادات لازم را ارائه داده اند.

مجلس چه طرح هایی را برای دور زدن تحریم های اقتصادی ارائه داده است؟

پیشنهاد دیگر کمیسیون امنیت این است که از حضور کشورهای عضو عدم تعهد در جهت خنثی سازی تحریم های بین المللی با محوریت امریکا و اسرائیل صورت بگیرد و استفاده بشود. این بستر بسیار خوبی است برای گفت وگو و تعاملات اقتصادی با هیئت های شرکت کننده. دور زدن برخی از تحریم ها از طریق فراهم سازی و بستن قرارداد های بین المللی تجاری و اقتصادی با کشورهای عضو این جنبش ممکن است و دور از دسترس نیست. ما اگر بتوانیم ارتباط نظام اقتصادی کشورمان را با حوزه اقتصاد غرب کاهش بدهیم و ارتباط سیستماتیک، منظم و ساختاری بین نظام اقتصادی خودمان با ساختارهای اقتصادی غیرغربی (مثل جنوب شرقی آسیا، اقیانوس هند، آفریقا و امریکای لاتین) برقرار بکنیم، دیگر غربی ها نمی توانند از این ابزار (تحریم های اقتصادی) استفاده کنند. حتی ما می توانیم برای سایر کشورهای مستقل هم الگوسازی کنیم چون در حال حاضر غربی ها از سلاح تحریم اقتصادی برای تسویه حساب های سیاسی استفاده می کنند و هر کشوری را اگر بخواهند به تسلیم وادارند از تحریم اقتصادی استفاده می کنند. مقابله با این رویکرد غربی بسیار سخت است و جمهوری اسلامی ایران تا الان در این راه قدم های مثبت و قابل توجهی برداشته و در دولت نهم و دهم هم گام های مؤثر و بسیار ارزشمندی برداشته شده است. تا جایی که بنده اطلاع دارم حدود 20 درصد از حوزه اقتصادی ما به حوزه اقتصادی غربی ها وابسته است و 80 درصد آن به سایر حوزه های دنیا مرتبط شده است.

پس دستاورد های این اجلاس تنها محدود به حوزه سیاست های بین المللی و منطقه ای نمی شود و دستاوردهای اقتصادی هم می تواند داشته باشد؟

بله همینطور است. ما غیر از موارد سیاسی و اقتصادی و فرهنگی باید پیرامون نظم جهانی با اعضای جنبش عدم تعهد صحبت کنیم و درباره آنچه که هدف جنبش از ابتدا هم بوده و در منشور این جنبش هم پیش بینی شده هم فکری کنیم. ما امروز در دنیا شاهد یکه تازی برخی قدرت های غربی هستیم و آنها خودشان را کدخدای دنیا قلمداد می کنند و هر جای دنیا اتفاقی می افتد آنها خودشان را حاضر و ناظر تصور می کنند و تصورشان این است که آنها باید آن مسئله را حل کنند و تعیین تکلیف کنند. مثلاً در مصر، یمن، لیبی، سوریه و بحرین با تمام وقاحت حضور پیدا می کنند، سؤال اینجاست که اینجا جهان اسلام است و به آنها چه ارتباطی دارد که آن طرف دنیا برای تمام ملت ها تعیین تکلیف می کنند.

بنابراین ما باید با اعضای جنبش غیرمتعهدها در مورد نظم نوین جهانی صحبت کنیم و ابزارهای لازم را برای مقابله با این قلدری ها پیدا بکنیم. جمهوری اسلامی ایران به عنوان یک کشور مستقل طی سی سال گذشته محکم در مقابل این زیاده خواهی ها و زورگویی ها ایستاده است و از تهدیدها و تحریم ها هم نترسیده، اما یک دست شاید خیلی صدا نداشته باشد و باید کشورهای دیگر را به تحرک واداشت تا آنها هم ابزارهای لازم را برای مقابله با این رویکرد ارائه دهند.

دولتمردان غرب در کنار رسانه های خود در هفته های گذشته سعی داشته اند برگزاری این اجلاس را تحت تاثیر قرار دهند و از اهمیت آن بکاهند، این تحرکات تا چه اندازه در برگزاری این اجلاس مؤثر بوده است؟

جمع بندی و ارزیابی بنده این است که به رغم تمام تلاشی که امریکایی ها انجام داده اند و حتی اطلاع داریم که با برخی از کشورها برای نیامدن به این اجلاس هم صحبت های جدی انجام داده اند اما کشورهای زیادی در این اجلاس شرکت کرده اند و این موفقیت بزرگی در مقابل تهدیدات و سنگ اندازی کشورهای غربی است. با آنکه لابی های صهیونیستی تلاش های پررنگی برای کم اهمیت نشان دادن این اجلاس و همچنین شرکت نامناسب و نامنظم کشورها در آن داشته باشند اما موفق به این کار نشده اند و کار این اجلاس به خوبی پیش می رود. ارزیابی ها نشان می دهد که از لحاظ کمی و کیفی این اجلاس نسبت به پانزده دوره گذشته یکی از بهترین و بالاترین اجلاس به شمار می رود. مثلاً در برخی از اجلاس گذشته شاهد حضور سی تا سی و پنج کشور بوده ایم که با مسئولان عالی خود شرکت کرده اما در این اجلاس بیش از 45 کشور با مسئولان و سران اصلی خود شرکت کرده اند که این یک رکورد خوب و جالب است.

ضعف های ساختاری از جمله نبود دبیرخانه مرکزی تا چه میزان کارکرد جنبش غیرمتعهدها را تحت تاثیر قرار داده است و این ضعف ها چگونه قابل پوشش است؟

یکی از بحث هایی که بعد از فروپاشی، در نشست های غیرمتعهدها مطرح بوده است، بازنگری و اصلاح منشور جنبش عدم تعهد و اساسنامه این جنبش و پیشنهاداتی از سوی برخی کشورها هم مطرح شده است ولی هنوز اعضای این جنبش به یک جمع بندی و برنامه مدون نرسیده اند. من فکر می کنم الان شرایط مناسب جهانی بستر خوبی برای بازنگری این اساسنامه فراهم می کند و لزوم آن را نشان می دهد. موضوعات جدید در حوزه منطقه خاورمیانه و دنیای اسلام و در سایر مناطق دنیا این ضرورت را ایجاب کرده است که جنبش دچار تحولی در جهت دستیابی به اهداف از قبل تعیین شده باشد. مثلاً بحث هسته ای؛ بحث نوینی است و از حقوق ملت هاست و باید پشتیبانی و حمایت بشود و حق همه کشورهای عضو جنبش است که در حوزه تحقیق و بهره برداری از انرژی هسته ای کار و فعالیت بکنند. این از جمله مواردی است که پیش بینی نشده است و باید جنبش از اعضای خودش در این راستا حمایت کند. یا مثلاً بحث تروریست و حقوق بشر هم بحث های نوینی است که اگر جنبش ورود پیدا نکند، غربی ها از آن به عنوان ابزار استفاده می کنند و علیه ملت ها آنها را به کار می گیرند. بنابراین در شرایط فعلی لازم است که جنبش در اساسنامه و منشور خود تحول و خانه تکانی انجام بدهد و این اساسنامه و منشور را به روز بکند.

می توان امیدوار بود که تحول در اساسنامه در همین دوره صورت بگیرد و اساساً این کار شدنی است؟

مباحث اجلاس همانطور که می دانید در نشست های قبلی مطرح و تقریباً روی آنها توافق می شود. در نشست نیویورک توافقات صورت گرفته و محورهای اجلاس مشخص شده است و بنده حداقل اطلاع ندارم که در دستور آن نشست موضوعاتی نظیر تحول و بازنگری اساسنامه و منشور مطرح شده باشد و اگر در دستور کار قرار نگرفته باشد، بعید است در این اجلاس در دستور کار قرار بگیرد و منتج به نتیجه بشود.

در روزهای گذشته رسانه ها حضور مرسی و بان کی مون را در این اجلاس محتمل دانسته اند، در صورت محقق شدن این امر چه دستاوردهایی را بر آن مترتب می دانید؟

حضور دبیرکل سازمان ملل متحد به دلیل وجهه جهانی وی اهمیت بسیار زیادی دارد. بالاخره دبیرکل سازمان ملل متحد، نقطه تلاقی همه کشورهای جهان و اعضای سازمان ملل است و حضور او یک پرستیژ جهانی برای اجلاس غیرمتعهدها ایجاد می کند و نشان می دهد که سازمان ملل برای اجلاس اهمیت زیادی قائل است و به طور طبیعی حضور بان کی مون در تهران به معنای این است که تهران و ایران هم برای سازمان ملل متحد و جامعه جهانی اهمیت بسزایی دارد، به همین جهت است که امریکایی ها و صهیونیست ها همه تلاش خود را گذاشته اند تا دبیرکل سازمان ملل در این اجلاس حضور پیدا نکند، اما تصور من این است که حضور پیدا می کند و شرایط این را اقتضا می کند. اما حضور مرسی در این اجلاس به دلیل بیداری اسلامی و وحدت و همگرایی جهان اسلام بسیار قابل اهمیت و مغتنم است. این حضور با توجه به نقش مصر در جهان اسلام و موضوع فلسطین و غزه اهمیت فراوانی دارد و همانطور که مقام معظم رهبری در آغاز بیداری اسلامی تبیین فرمودند که برای ما (ایران) مصر از جایگاه بسیار ویژه ای برخوردار است و ملت مصر و تحولات مصر و ریشه های عمیق فکری و دینی در مصر می تواند برای جهان اسلام نقش آفرینی کند. لذا حضور مرسی در این اجلاس برای جهان اسلام و بیداری اسلامی مهم است و البته نقشه های دشمنان اسلام را هم حضور ایشان نقش برآب می کند.

یکی از موضوعات مهم منطقه ای، بحران سوریه است که شاید یکی از موضوعات قابل بحث در اجلاس غیرمتعهدها هم باشد. این در حالی است که دامنه درگیری های سوریه به ترکیه و لبنان هم رسیده است، ارزیابی شما از این تحولات چیست؟

در رابطه با بحران سوریه دوجریان در عرصه بین المللی فعال هستند؛ یک جریانی است که معتقد است باید جریان سوریه بین دولت و ملت سوریه حل بشود و راه حل آن هم سیاسی است و نباید سوریه محل منازعه و تسویه حساب قدرت های سلطه گر بشود، چون در هر صورت به ضرر ملت و دولت سوریه خواهد بود. این جریان معتقد است نباید دنبال راه حل نظامی رفت و نباید به تروریست ها کمک نظامی کرد و هرچه این کمک ها پردامنه تر باشد، کشتار مردم بی دفاع بیشتر خواهد شد، بنابراین این جریان معتقد است راه حل باید راه حل سیاسی باشد، بدون دخالت نظامی آن هم از سوی بیگانگان. خب جمهوری اسلامی ایران پرچمدار این جریان است و در نشست تهران هم دیدیم که حداقل 30 کشور در یک فرصت کوتاه دور هم جمع شدند و این دیدگاه را مطرح و روی آن تاکید کردند. این طرحی است که کوفی عنان دنبال می کرد و معتقد بود که راه حل بحران سوریه، سیاسی است و نه نظامی. اگر غیر از این باشد معتقدیم که بحران سوریه به کشورهای دیگر کشیده خواهد شد.

جریان دوم به دنبال چه چیز است؟

جریان دوم جریانی است که دنبال راه حل نظامی در سوریه است و آنها معتقدند که باید با حمایت از خرابکارها و تروریست ها و آموزش نظامی مخالفان دولت سوریه، مشکل سوریه را حل کنیم.آنها شرایط سوریه را مثل لیبی می بینند در حالی که بحران سوریه با لیبی بسیار متفاوت است و آنها هم این تفاوت ها را می دانند اما تغافل می کنند.

وقتی عده ای اعتقاد به دخالت نظامی دارند و سرمرزهای خودشان پادگان نظامی درست می کنند و مخالفان غیربومی سوریه مثل القاعده و سلفی گرها را تهییج و تجهیز می کنند، باید انتظار داشته باشند که آتش این درگیری ها و اغتشاشات هم دامن آنها را بگیرد. الان زمینه های این تحرکات را با بمب گذاری ها در این کشورها می بینیم. کشورهایی که این راه حل را دنبال می کنند باید منتظر عواقب تحرکات خود باشند و هزینه های آن را بپردازند.

وقتی از تروریست ها حمایت می کنند، باید شاهد خرابکاری و بمب گذاری در کشور خود هم باشند.

اگر قرار است در سوریه راه حل نظامی مورد توجه قرار بگیرد، در این کشورها هم باید راه حل نظامی مورد لحاظ قرار بگیرد تا مشکل حل شود و این برای خود این کشورها خطرناک است.

مقامات کشور ترکیه، جمهوری اسلامی ایران را عامل تحریک و ترغیب گروه پ.ک.ک و در پی آن خرابکاری های به وجود آمده می دانند و در روزهای اخیر هم مواضع تندی علیه کشورمان اتخاذ کرده اند؟

جمهوری اسلامی ایران از سال های اولیه انقلاب تحرکات تمام گروه های تروریستی و فعالیت های آنها را محکوم کرده و می کند. هیچ کشور یا گروهی نمی تواند جمهوری اسلامی ایران را متهم به حمایت یا تحریک گروه های تروریستی بکند چرا که ما هیچ گاه اعتقاد به فعالیت های تروریستی و حل بحران ها از این طریق نداشته ایم و خودمان در این زمینه بسیار لطمه خورده ایم.

16 هزار نفر قربانی ترور در کشور داریم و این وصله ها اصلاً به جمهوری اسلامی ایران نمی چسبد، در عین حال اتفاقات کشور ترکیه را هم پ.ک.ک انجام نداده است. اگر انجام داده بود که بیانیه می داد و اعلام می کرد که انجام داده است. بنابراین فرافکنی کردن فایده ای ندارد و بهتر است مقامات ترکیه به مانند روال قبلشان (قبل از بحران سوریه) همکاری مسالمت آمیز دو جانبه با جمهوری اسلامی ایران را در پیش بگیرند، هم فکری بکنند تا بحران سوریه از طریق راه حل سیاسی حل بشود و امیدواریم به تبع آن بحران های داخل کشور ترکیه هم مرتفع بشود.

پیشنهاد آقای مرسی مبنی بر همکاری ترکیه، ایران، عربستان و مصر را برای حل بحران سوریه چگونه ارزیابی می کنید؟

کشورهایی که در مسائل سوریه نقش مؤثری دارند اگر بنشینند در کنار هم و با دنبال کردن راه حل سیاسی و زمینه سازی گفت وگو بین مخالفان و دولت سوریه در پی حل مشکل باشند، قطعاً موفق خواهند شد. اینگونه طرح ها اگر با دید واقع بینانه وبی طرفانه دنبال شود بی شک مؤثر خواهد بود.

با دیدی واقع بینانه، فرجام بحران سوریه را چطور می بینید؟

بالاخره در سوریه مردم سوریه تصمیم گیر هستند، ما باید این را بپذیریم که ملت ها برای خودشان تصمیم بگیرند. ما اعتقاد نداریم که کسی یا گروهی بر جامعه تحمیل بشوند و می گوییم ملت ها خودشان آزادانه سرنوشت خودشان را تعیین بکنند. امریکا چه کاره است که از آن طرف دنیا بیاید و بگوید بشار اسد باید کنار برود یا فلان کس جایگزین شود.

ما روی اصل موضوع حرف داریم. اگر این رویه جا بیفتد که امریکا در هر نقطه از دنیا افرادی را جایگزین یا برکنار کند دیگر هیچ یک از دولت ها از این قضیه مصون نخواهند بود.

ما نباید تسلیم این سیاست بشویم چرا که فردا ممکن است بگوید ملک عبدالله نباید در قدرت باشد یا آنکه اردوغان نباید در دولت ترکیه ایفای نقش کند. این سیاست و تفکر غلط است و ما مقابل این تفکر ایستاده ایم و می گوییم ملت سوریه خودش تصمیم بگیرد و خودش دولت اش را انتخاب کند، نه آنکه کشور سلطه گر و زیاده خواه از آن طرف دنیا تصمیم بگیرد. هر چه ملت سوریه اراده کند باید همان محقق شود، خواه این اراده به برکناری یا ابقای بشار اسد بینجامد.
ریاست ایران بر اجلاس عدم تعهد فرصت نمایش حقانیت هاست شانزدهمین اجلاس «جنبش عدم تعهد» در حالی در تهران درحال برگزاری است که تحلیل اکثرکارشناسان و ناظران، ارسال کننده این پیام است که تبلیغات غرب برای به انزوا کشاندن ایران در عرصه بین الملل حاصلی نداشته است.