به كساني كه داربي را نديدند تبريك مي‌گويم!

امير حاج رضايي

کد خبر: ۲۶۷۷۵۵

تاریخ: ۰۵ شهريور ۱۳۹۱ - ۰۹:۵۲

شهرآورد 75 در پايين‌ترين سطح و بسيار نازل و بي‌كيفيت انجام شد و همزماني آن با ال‌كلاسيكو خيلي‌ها را به تفكر واداشت. در اين بازي چيزي به نام فوتبال شاهد نبوديم و اصلا نمي‌توان از لحاظ فني درباره‌اين مسابقه اظهارنظرخاصي كرد. اين توجيهات هم كه تيم‌ها در هفته‌هاي ابتدايي در بدنسازي هستند و هماهنگي ندارند خنده‌دار به نظر مي‌رسد چون درحالي‌كه تنها يك هفته از لاليگا گذشته ‌ ما شاهد يك جشنواره زيباي فوتبال در ال‌كلاسيكو هستيم. به كساني كه تماشاي اين مسابقه را از دست دادند تبريك مي‌گويم چون هم در زمان صرفه‌جويي كردند و هم از عذاب ديدن يك بازي ملال‌آور آسوده بودند. رفتار ناپسند تماشاگران در اين مسابقه مي‌تواند دلايل زيادي داشته باشد.

شايد ارائه بازي بي‌كيفيت از سوي دو تيم يكي از علت‌هاي اين رفتار تماشاگران باشد. ما بايد بدانيم كه پول فراوان و بدون برنامه‌ريزي مشكل‌گشا نيست. فوتبال از يك مجموعه تشكيل مي‌شود و مباني علمي مي‌گويد بايد سه اصل مديريت، سرمايه‌گذاري و برنامه‌ريزي را با هم انجام داد اما متاسفانه در فوتبال ايران شاهد اين قضيه نيستيم. در ايران مشكلات خود را در سايه هيجانات كاذب و غوغاسالاري‌ها پنهان مي‌كنيم و توجيهاتي مي‌آوريم كه فقط مخصوص اينجاست. به شخصه نگران آينده فوتبال ايران هستم و اين نگراني تنها براي صعود به جام جهاني نيست. چون نرفتن به جام جهاني تبعات منفي خاصي دارد و همه خواهند گفت ايراني‌ها يك مربي سطح اول جهان را آوردند اما باز هم نتوانستند به جام جهاني صعود كنند پس مشكل خود بازيكنان ايراني هستند كه اين براي ما بسيار بد است. سوال من اين است كه بعد از دوران كي‌روش مي‌خواهيم چه كار كنيم؟

كرانچار در اصفهان و كي‌روش در تيم ملي به دفعات گفته‌اند كه ما سوپرمن نيستيم و چوب جادويي نداريم. فقدان گوش شنوا يكي از دلايل مشكلات فوتبال ايران است. آنقدر گفته‌ايم كه به فوتبال پايه و زيربناها توجه شود كه ديگر لوس و بي‌مزه شده است. وقتي بزرگاني كه خاك فوتبال را خورده‌اند و نسل جواني كه تحصيلات آكادميك دارند، صدايشان به جايي نمي‌رسد، فوتبال‌مان همين مي‌شود كه الان مي‌بينيم. گويا بايد تجارب مان را با خود به آن دنيا ببريم چون كه تصميم‌گيرندگان به يك خودشيفتگي دچار شده‌اند و فكر مي‌كنند هر تصميمي‌كه مي‌گيرند درست است و به حرف ديگران توجهي ندارند.

55 سال با اين فوتبال زندگي كردم و عاشق فوتبالم و عاشق خواهم ماند و تمام صحبت‌هايي كه انجام مي‌دهم به خاطر سربلندي فوتبال ايران و بدون هيچ حب و بغضي است. آن چيزي كه برايم اهميت دارد اين است كه مطالبات مردم ايران از فوتبال برآورده شود و فاصله عظيمي كه با بعضي از كشورهاي آسيايي در فوتبال پيدا كرده‌ايم كم شود. هرچند چندان اميدوار نيستم. در پايان بايد بگويم مقايسه نتايج ورزشكاران المپيكي با فوتبالي‌ها نادرست است. اين هجمه‌اي كه بعد از المپيك صورت گرفت و اين قياس درست نبود، هر چند تصميم بعضي از بازيكنان براي تحريم رسانه‌ها نيز يك تصميم احساسي و زودگذر است.