در سکوت دستگاه‌های فرهنگی استان زنجان

خانه «پدر غزل نوین ایران» با خاک یکسان شد

او در دوره‌ای غزل سرود که همه منتقدان فکر می‌کردند، عمر شعر کلاسیک و غزل به پایان رسیده است. اما منزوی ثابت کرد که غزل از ظرفیت بالایی برخوردار است و نمی‌توان آن را نادیده گرفت.

کد خبر: ۲۶۵۷۴۴

تاریخ: ۲۵ مرداد ۱۳۹۱ - ۱۷:۰۶

خانه متعلق به «حسین منزوی پدر غزل نوین ایران» در سکوت دستگاه‌های فرهنگی استان زنجان با خاک یکسان شد.

به گزارش فارس از زنجان، خانه متعلق به حسین منزوی در یکی از محلات قدیمی شهر زنجان و در محله معروف به «حق‌وردی» زنجان واقع شده بود.

این در حالی است که خانه شاعران بزرگ کشور در حال حاضر ضمن مرمت و یا خریداری از سوی مسئولان فرهنگی به موزه و یا خانه‌های فرهنگی تبدیل می‌شوند.

تلاش خبرگزاری فارس برای جویا شدن از وضعیت این خانه و علت تخریب آن هنوز به جایی نرسیده است و ظاهرا این خانه از سوی صاحبان آن برای آپارتمان سازی تخریب شده است.

ارشاد اطلاعی از تخریب نداریم

تلاش خبرنگار فارس برای خبر گرفتن از مدیر کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان زنجان به نتیجه‌ای نرسید و معاون وی نیز ضمن اظهار بی‌اطلاعی از این موضوع قول داد تا روز شنبه اطلاعات دقیقی از این اقدام ارائه کند.

میراث در مورد بناهایی که فاقد وجهه تاریخی و یا ارزش‌های معماری باشد، وارد نمی‌شود

مدیر کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان نیز در گفت‌وگو با خبرنگار فارس در زنجان در مورد تخریب خانه حسین منزوی اظهار داشت: میراث فرهنگی نوعا بناهای پیر و قدیمی را ثبت می‌کند و در مورد بناهایی که فاقد وجهه تاریخی و یا ارزش‌های معماری باشد وارد نمی‌شود.

یحیی نقی زاده محبوب در مورد تبدیل این مکان به موزه و یا خانه فرهنگی گفت: این بحث می‌تواند در ادارات دیگر مطرح شود و میراث متولی تصویب طرح‌های فرهنگی و امثال آن نیست.

به نظر می‌رسد چند صباحی است که میراث فرهنگی و آثار تاریخی استان مورد بی‌مهری قرار می‌گیرد و آثاری مانند سر درب کارخانه کبریت و همچنین سر درب مسجد جامع زنجان در غفلت و سکوت مسئولان تخریب و از بین می‌رود.

به هر حال امیدواریم مسئولان فرهنگی پاسخ روشن و صحیحی به این سهل انگاری داشته باشند.

حسین منزوی

حسین منزوی اول مهر 1325 در زنجان و در خانواده‌ای فرهنگی متولد شد.

او از سنین جوانی سرودن شعر را آغاز و در سال 1346 به عنوان شاعری مطرح و تاثیر گذار در جامعه مطرح و غزل‌های او مورد توجه غزل سرایان قرار گرفت.

او در سال 1346 وارد دانشگاه شد و در دانشکده ادبیات تهران ثبت نام کرد، اما دیری نمی‌گذرد که در می‌یابد، این رشته نمی‌تواند انتظاراتش را بر آورده کند به همین دلیل در سال 1350 درس را نیمه کاره رها می‌کند.

او در همان سال مجموعه شعر «حنجره زخمی تغزل» را منتشر می‌کند.

این کتاب در بخش «شعر جهان‌» جایزه «فروغ فرخزاد» را که در آن دوران از جمله معتبرترین جوایز ادبی ایران به شمار می‌رفت، را دریافت می‌کند‌‏.

پس از انتشار این کتاب، منزوی تصمیم به ادامه تحصیل در رشته علوم اجتماعی می‌گیرد.

اما این این رشته را نیز نیمه کاره رها و در صدا و سیما مشغول به کار می‌شود و در این دوران برنامه «یک شعر یک شاعر» را تهیه و کارگردانی می‌کند.

در همین سال‌ها منزوی بسیاری از ترانه‌ها و تصنیف‌هایش را می‌سازد، که آنها نیز مورد توجه قرار می‌گیرد و تعدادی از این ترانه‌ها توسط خوانندگان مطرح آن روز خوانده می‌شود.

منزوی پس از انقلاب به زنجان (محل تولدش)‌‏ باز می‌گردد و تا پایان عمر در آنجا اقامت می‌کند.

در دوران اقامتش، در زنجان بیکار نمی‌نشیند و به ساختن ترانه و تصنیف می‌پردازد.

او همانند «نیما» که تحولی شگرف در شعر به وجود آورد، تحولی در غزل معاصر به وجود آورد.

او در دوره‌ای غزل سرود که همه منتقدان فکر می‌کردند، عمر شعر کلاسیک و غزل به پایان رسیده است.

اما منزوی ثابت کرد که غزل از ظرفیت بالایی برخوردار است و نمی‌توان آن را نادیده گرفت.

منزوی در شعر سپید نیز دستی داشت، شعرهای سپید او گاهی حتی با شعر بزرگترین شاعران سپید سرا پهلو می‌زند.

همچنین منزوی موسیقی را خوب می شناخت و صدا و خط خوبی نیز داشت.

سرانجام حسین منزوی که مدت‌ها از بیماری قلبی رنج می‌برد، در 16 اردیبهشت ماه 1383 در کمال ناباوری زندگی را با همه عشقی که به آن داشت وداع گفت.