استعمارگران چینی در راه استعمار اروپا و آمریکا!

شاید به کار بردن عبارت استعمارگر چندان دقیق نباشد، اما چینی‌ها برای استخراج منابع غنی سرزمین گرینلند این کار را کرده‌اند؛ بخش خودمختار دانمارک که تقریبا به اندازه عربستان وسعت و ۵۷ هزار نفر جمعیت دارد.

کد خبر: ۲۶۴۳۴۷

تاریخ: ۲۰ مرداد ۱۳۹۱ - ۱۲:۲۳

حتی در این دوران رکود اقتصاد جهانی هم، چینی‌ها برای یافتن منابع طبیعی بیشتر، در حال جستجوی همه جهان هستند.
به گزارش «تابناک»، احتمالا چینی‌ها در سرزمین گرینلند ـ که بیش از ۲.‌۱۶ میلیون کیلومتر مربع وسعت دارد ـ هر چه را که نیاز دارند، خواهند یافت؛ از آهن و مس و اورانیوم گرفته تا برخی عناصر کمیاب که برای تولید محصولات با تکنولوژی پیشرفته حیاتی هستند.

بنا بر این گزارش، مشارکت جدی اقتصادی گرینلند با چین، می‌تواند به این سرزمین این امکان را بدهد که کاملا از دانمارک مستقل شود؛ اما این موضوع باعث نگرانی‌های جدی در اروپا و آمریکای شمالی خواهد شد.

علاقه چین به دسترسی کافی به آهن و عناصر کمیاب، باعث شد که «هو جینتائو» در ژوئن امسال، سفری سه روزه به دانمارک داشته باشد و در این سفر، منابع فراوان گرینلند مورد توجه جدی چینی‌ها بود؛ منابع فراوانی که ممکن است، مبنای استقلال کامل این سرزمین قرار گیرد؛ هر چند این استقلال مورد استقبال اروپایی‌ها قرار نخواهد گرفت. گزینه دیگر گرینلندی‌ها، عضویت در پیمان تجارت آزاد آمریکای شمالی یا NAFTA و هماهنگی بیشتر ژئوپلتیک با آمریکای شمالی است.

گرینلند که از سال ۱۹۷۹، یک بخش خودمختار از دانمارک شده، دارای منابع غنی طلا، الماس، مس، پلاتین، اورانیوم، تیتانیوم و عناصر کمیاب دیگر است. این سرزمین در سال ۱۸۱۴ به صورت بخشی از دانمارک درآمده، ولی پیش از آن، قرن‌ها تحت حاکمیت مشترک دانمارک و نروژ بوده است.

هوجینتائو و همسرش امسال به دانمارک سفر کردند؛ اما علاقه چین به دانمارک از سال ۲۰۰۵ اوج گرفت؛ هنگامی که هانس انوک‌سن، نخست‌وزیر گرینلند به چین سفر کرد. پس از آن هم وزیر صنعت و منابع طبیعی به چین رفت و سپس سفرهای دو طرف افزایش یافت.

در سفر اخیر هو جینتائو دو طرف یازده موافقت‌نامه به ارزش تقریبی ۲.‌۸ میلیارد دلار و در حوزه‌های بهداشت، آب و هوا، مواد غذایی و ماهی‌گیری امضا کردند؛ بنابراین، دانمارکی‌ها هم در چین توسط شرکت معروف کارلزبرگ یک کارخانه آبجوسازی خواهند ساخت و شرکت بزرگ مائرسک هم یک بندر چین را توسعه خواهد داد.

چینی‌ها با استفاده از سرمایه‌های شرکت‌های فولاد خود، قصد سرمایه‌گذاری دو میلیارد دلاری در معادن آهن گرینلند را دارند که اگر اجرایی شود، بزرگترین پروژه گرینلند تاکنون خواهد بود.

گفته می‌شود منابع عناصر کمیاب در گرینلند، می‌تواند ۲۵ درصد نیازهای جهان را تا پنجاه سال آتی تإمین کند. پدیده گرم شدن هوا و ذوب یخ‌های گرینلند، بهره‌برداری از این منابع غنی را تسهیل خواهد کرد و به این ترتیب، گرینلند به یک منبع بزرگ عناصر کمیاب تبدیل خواهد شد. در این باره باید گفت که بناست معدن Kvanefjeld در جنوب گرینلند، دومین ذخیره بزرگ عناصر کمیاب شود و از سوی دیگر در بر گیرنده ششمین ذخیره بزرگ اورانیو جهان است.

از سوی دیگر، شرکت آمریکایی Alcoa که سومین شرکت بزرگ تولید آلومینیوم جهان است، به دنبال اجازه مقامات گرینلند است تا با استفاده از پیمانکاران چینی، کارخانه آلومینیوم به ظرفیت ۳۴۰هزار تن و همچنین دو سد در ساحل غربی گرینلند بسازد؛ برای مقایسه لازم است، گفته شود، تولید آلومینیوم ایران در سال ۲۰۱۱، ۳۲۸ هزار تن بوده است.

سرزمین پهناور و غنی گرینلند در میان اروپا و آمریکای شمالی قرار گرفته است

کار‌شناسان بر این باورند، اگر گرینلند به استقلال برسد، لازم است، برای تضمین رشد اقتصادی بلندمدت، به عضویت یک سازمان همکاری فراملی همچون اتحادیه اروپا درآید.

گفتنی است، تاکنون جمعیت ۵۷ هزار نفری این سرزمین از راه صادرات ماهی و میگو و همچنین کمک هفتصد میلیون دلاری در سال از جانب دانمارک زندگی خود را می‌گذرانده‌اند و اداره امور این سرزمین توسط ۴۴ مقام حکومتی انجام می‌شده است. گرینلند در سال ۱۹۸۵ به سبب اختلاف‌ها بر سر منابع ماهیگیری، اتحادیه اروپایی‌ها را ترک کرده بود؛ اما آغاز استخراج منابع غنی این سرزمین پهناور، امکان استقلال مال را به آن خواهد داد.

هرچند استخراج نفت توسط شرکت‌های روسی و چینی و فرا‌تر از آن تسلط چینی‌ها بر منابع غنی عناصر کمیاب در گرینلند به اندازه کافی برای اروپا نگران‌کننده است، این موضوع می‌تواند ابعاد بدتری هم پیدا کند، زیرا چینی‌ها اهدافی جز اهداف اقتصادی را نیز دنبال می‌کنند. مدتی پیش چین می‌خواست سرزمین‌های وسیعی را در کشور مجاور یعنی ایسلند نیز خریداری کند. شایعات از این حکایت داشت که چینی‌ها قصد ایجاد یک پایگاه دریایی در ایسلند را داشته‌اند.

سرزمین پهناور گرینلند چون نیروی نظامی چندانی هم ندارد، امکان دفاع از خود را نیز ندارد و این می‌تواند به تلاش فراوان قدرت‌های بزرگ برای نفوذ در آن منجر شود. کشورهای عضو شورای قطب شمال (کانادا، دانمارک، فنلاند، ایسلند، نروژ، روسیه و سوئد و البته ایالات متحده) چنین امکانی خواهند داشت، به ویژه که کانادا به سرعت در حال تجهیز نیروی دریایی خود در منطقه است.