محيط‌زيست وعده لايحه دولت را داد؛

ريزگردها همچنان گرد و خاك مي‌كنند

آيا مردم ايران باز هم بايد مثل پارسال كه از شش كانون بحران گرد و غبار در مرز، 529 توفان به پا شد و به سمتشان آمد، سياست مدارا در پيش بگيرند؟

کد خبر: ۲۶۳۳۷۳

تاریخ: ۱۶ مرداد ۱۳۹۱ - ۱۱:۵۳

تا نوشداروي ريزگردها برسد، سهراب مرده است؛ سهراب البته الان نيز نيمه جان است ولي چون اميد دارد كه نوشدارويي مي‌رسد اجازه مردن به خودش نمي‌دهد. ريزگردها سهراب ايران را كشته‌اند و سرزمينش را خاك‌آلود كرده‌اند، اما آنها كه نوشدارو دستشان است فقط از دور، جام اكسير را نشان مي‌دهند و مي‌روند.

اين را‌ كه ريزگردها با مردم ما و طبيعتمان چه مي‌كند همه گفته‌اند، اين‌كه عراق، سوريه، اردن، عربستان و يمن با بيابان‌هايي كه مهارشان نمي‌كنند، مقصر هستند، همه شنيده‌اند، تا به حال وعده هم زياد بوده، طرح و برنامه و لايحه هم فراوان ارائه شده ولي چون نتيجه‌اي نمي‌ديديم دلمان خوش بود به روزي كه رئيس سازمان حفاظت محيط زيست به مجلس مي‌رود و شرح عملكرد مي‌دهد.

محمدي‌زاده ديروز طبق وعده به مجلس رفت، اما جلسه‌اي كه قرار بود علني برگزار شود ناگهان غيرعلني شد تا علي لاريجاني، رئيس مجلس مجبور شود بگويد كه رئيس سازمان حفاظت محيط زيست چون مي‌خواست نكاتي درباره ريزگردها بگويد، لازم دانست تا جلسه خصوصي شود.

در واقع اصل موضوع ريزگردها بايد هماني باشد كه محمدي‌زاده نمي‌خواست مردم از آن باخبر شوند، چون مطالبي كه بعدا در صحن علني گفت همانهايي بود كه هميشه مي‌گفت و همه از آن باخبر بودند؛ چون تا به حال بارها و بارها گفته شده كه 5/ 6 ميليون هكتار بيابان رها شده در همسايگي ايران است كه كشورهاي همجوار فكري براي مهار شن‌هاي روانش نمي‌كنند و اگر چه ايران مشتاق كمك به مهار بيابان‌هاي عراق است اما چون اين كشور تامين اعتبار نمي‌كند، كار فعلا خوابيده است.

خواب كار در عراق و كشورهاي همسايه اما يعني ادامه عذاب مردم ايران كه كسي در همسايگي ما به آن بها نمي‌دهد. نماينده مردم خوزستان ديروز مي‌گفت مردم شهرهاي آبادان و خرمشهر از شدت گرد و غبار، جلاي وطن كرده‌اند و به سمت شهرهاي شيراز، اصفهان و يزد كوچ كرده‌اند؛ نماينده مردم سيستان و بلوچستان هم كه در آن گوشه شرقي كشور معمولا در پرونده ريزگردها از ياد مي‌روند، دغدغه مردمي را داشت كه صبورانه خشكسالي‌ها را تحمل مي‌كنند و سختي زندگي مدام با گرد و خاك را به خود هموار مي‌كنند.

اما تحمل تا كي؟ آيا مردم ايران باز هم بايد مثل پارسال كه از شش كانون بحران گرد و غبار در مرز، 529 توفان به پا شد و به سمتشان آمد، سياست مدارا در پيش بگيرند؟

و وعده تا كي؟ آيا قول‌هايي كه از رفع اين معضل تا پنج سال آينده و جلب نظر موافق همسايه‌ها خبر مي‌دهد شدني است يا اين‌كه اين وعده‌ها فقط وسيله‌اي براي خريد زمان است؟

مردم اگر پاسخ صريح اين پرسش‌ها را بدانند حتما آرام مي‌گيرند و راحت‌تر با زندگي غبارآلود كنار مي‌آيند.