کاروان افسرده ایران؟!

کد خبر: ۲۶۱۴۳۷

تاریخ: ۰۸ مرداد ۱۳۹۱ - ۱۳:۰۸

1-      رژه کاروان های اعزامی کشورها در المپیک «پیام» دارد، برخی «شاد» بودند و برخی دیگر «هیجان» داشتند، برخی «خلاقیت» داشتند و برخی دیگر لباس های «زیبا» و شاد پوشیده بودند. بعضی تیم ها «شور» به نمایش می گذاشتند و برخی دیگر آنقدر «انرژی» داشتند که ورزشگاه را به وجد می آوردند. صداوسیمای ایران مثل همیشه «این» صحنه ها را نشان نداد، مثل آغاز مسابقات فوتبال در لیگ های معتبر، همانند پایان بازی های فوتبال در کشورهای دیگر! صداوسیما می تواند باتوجه به همه محدودیت ها، «فرهنگ ساز» باشد. وقتی هواداران فقط تیم های خود را تشویق می کنند، وقتی مربیان دو تیم فارغ از نتیجه با هم دست می دهند و خسته نباشید می گویند، وقتی تیم بازنده توسط هواداران تشویق می شود،  وقتی دو تیم بعد از پايان بازي با هم دست می دهند اینها یعنی «فرهنگ سازی» برای جامعه؛ اما صداوسیما تبلیغ بستنی و بانک را بیشتر می پسندد!

2-      کشورها رژه می رفتند و با خود پیامی روشن داشتند، تیم ایران در این میان چهره ای ویژه داشت. تیمی كاملا «اداری» و فاقد «شور» و «هیجان»؛ گویی به کاروان ایران گوشزد شده بود دست از پا خطا نکنند که همه منتظرند تا آنها را «سوژه» کنند در حالیکه همه کشورها «سوژه» شده بودند. سال هاست کاروان ایران همینگونه است، اینبار با لباسی «تیره» و چهره هایی «عبوس» و «گرفته»؛ گویی قبل از بازی پرسپولیس و استقلال است و «باید»ی برای تساوی وجود دارد! کاروانی که «افسردگی» تمام وجودش را گرفته بود.

3-      ورزش در همه دنیا برشی از وضعیت اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی هر کشور است. کاروان استرالیا و برزیل و بسیاری از کشورها پر از «حرکت» و «انرژی» بود، چک ها با «چکمه» آمده بودند، برخی کشورهای لباس محلی پوشیده بودند و اینها بخشی از «صادرات فرهنگی» هر کشور است. قطعا در محیط پر از «شادی» و «هیجان» است که «انرژی» ایجاد می شود، ورزشکاران روحیه دوچندان پیدا می کنند و «امید» به «طلا» افزایش می یابد. وقتی مصاحبه ورزشکار پرامید ایران اینست که «با پاداش طلای المپیک خانه ای 5متری در تهران خواهم خرید» این یعنی فاجعه! وقتی دعوای مدیریتی ورزش ایران، ورزشکاران را از حضور در المپیک «ناامید» می کند و وقتی هم به المپیک می روند خبری از «مربی» نیست چگونه می توان با کشورهای دیگر مقایسه کرد؟

4-      این افسوس تمام ناشدنی ما ایرانیان است، اینکه چرا کاروان ورزشی ایران اینگونه «افسرده حال» و «بی رمق» بود. نسبت این کاروان با وضعیت این روزهای جامعه ما کاملا «منطبق» بود، مردان و زنانی که گویا رمقی برای «شادی» نداشتند. جامعه ای که محمود احمدی نژاد ادعا دارد «نشان لیاقت را باید به آن مردی داد که با 350تومان حقوق، خانواده ای را می چرخاند» و اينگونه «علت» در مقام «شاکی» ظاهر می شود. جامعه ای که بیلبوردهای فیلم های سینمایی اش هیچ مخاطبی را راضی نمی کند تا به سینما برود. جامعه‌اي كه مشكلات اقتصادي آزارش مي‌دهد. جامعه ای که گویا «سرخورده» به نظر می رسد و این روزها در «فرهنگش» هم حركتي ديده نمي‌شود. به ورزشگاه‌هايش نگاهي بيندازيد كه از هفته دوم مي‌خواهند سرمربي تغيير كند. جامعه‌اي كه مخالف «شفافيت» است. كاروان ايران نماينده همين اتفاقات است...

5-      با وجود همه این موضوعات، باز هم برای کاوران ایران آرزوی موفقیت می کنیم، آرزو برای رسیدن به «حقی» که باید برای آن جنگید. ورزشکارانی که تلاش و کوششان فارغ از «خصومت های شخصی» مدیران ورزش است، مردان و زنانی که به نام «ایران» با تمام وجود می اندیشند و می خواهند با همه محدودیت ها، کمبودها و مشکلات به موفقیتی برسند
که در کشورهای دیگر خبری از این دست اندازها نیست.