باشگاهی با 30 هزار مالک

کد خبر: ۲۵۷۴۲

تاریخ: ۲۷ آبان ۱۳۸۷ - ۱۵:۰۶

استادیوم ویمبلی معمولاً محل هنرنمایی بسیاری از ستارگان فوتبال جهان و نام های بزرگ بوده است اما در آخر ماه مه 26 هزار تماشاگر در این استادیوم گرد آمده بودند که بازی دو تیم نه چندان سرشناس، با بازیکنانی گمنام را تماشا کنند.

به نوشته سرمايه و به نقل از نیویورک تایمز، خیلی از این تماشاگران با پیراهن های قرمز و سفید آمده بودند تا تیم ابزفلیت یونایتد را در دیدار فینال در مقابل تیم تورکای یونایتد تشویق کنند. چنین مسابقه ای با این همه تماشاگر برای تیم کوچک ابزفلیت یک اتفاق باورنکردنی بود. جالب اینکه اکثر طرفداران تیم فقط چند ماه قبل از وجود این تیم باخبر شده بودند و در واقع آنها تنها چند ماه بود که طرفدار این تیم بودند، درست از زمانی که تصمیم گرفتند از طریق اینترنت این تیم را خریداری کنند. در میان این طرفداران ویل بروکس - طراح یکی از عجیب ترین اتفاقات ورزش جهان- هم به چشم می خورد، او با لذت می گوید: «12 ماه پیش کاری که ما انجام دادیم به نظر فقط یک خیالبافی می رسید اما حالا ما اینجا هستیم، در ویمبلی.»

برای بروکس و سایر طرفداران / مالکان تیم ابزفلیت، سفر به ویمبلی تجربه ای موفق بود. تیم آنها این بازی را یک بر صفر برد و جام قهرمانی را که در واقع جام قهرمانی تیم های باشگاهی کوچک بود تصاحب کرد. این بزرگ ترین افتخار در تاریخ باشگاه 116 ساله ابزفلیت یونایتد بود.
بروکس 37 ساله که پیشتر مشاور تبلیغاتی و نیز مشاور حقوقی در زمینه حق کپی رایت آگهی ها بوده، در سال 2007 وب سایت «باشگاه فوتبال من» با آدرس MyFootballclub.co.uk را پایه گذاری کرد و یک سوال ساده را طرح کرد: «چند نفر آدم پیدا می شوند که بخواهند برای خرید یک باشگاه فوتبال از پول خود هزینه کنند؟

در اولین روزی که او اعلام کرد می خواهد پول جمع کند تا یک باشگاه را بخرد 400 هزار دلار پول جمع آوری کرد. در نهایت در ماه فوریه در یک رای گیری قرار شد که اعضای سایت باشگاه ناموفق ابزفلیت را که متعلق به جنوب شرقی انگلستان بود به مبلغ حدود یک میلیون دلار خریداری کنند.»

حالا سایت «باشگاه فوتبال من» 31 هزار عضو/ مالک در سرتاسر جهان دارد (نویسنده این مطلب یکی از این 31 هزار نفر است) هر کدام از این اعضا حدود 60 دلار پرداخت کرده اند تا یک سهم در باشگاه داشته باشند. باشگاه توسط یک نفر مدیریت می شود اما تمام تصمیمات با رای طرفداران / مالکان گرفته می شود که در آن هر عضو یک رای دارد. در ماه قبل بود که طرفداران رای دادند که جان آکینده مهاجم جوان و مستعد توسط باشگاه با قیمت 250 هزار پوند خریداری شود که این اتفاق در رسانه های انگلستان انعکاس گسترده ای داشت.

حالا در این سایت خلاصه بازی ها، مصاحبه ها و تمرینات تیم به همراه اخبار تیم و نیز گفت وگوهای طرفداران قابل دسترسی است. جالب اینکه حالا در ایالات متحده آمریکا و ایتالیا هم این ایده، طرفداران بسیاری پیدا کرده است و شاید در آینده نزدیک باشگاه هایی در این کشورها هم این شیوه مالکیت جمعی را تجربه کنند.

دیو مورگان 37 ساله، یکی از اعضای مالکان باشگاه که ساکن شهر برستیل انگلستان است، می گوید: «این ماجرا از اول آن خیلی سورئال بود. زمانی که اعلام شد ابزفلیت می خواهد یک تیم متفاوت باشد، ماجرا خیلی هیجان برانگیز شد حتی پلیس دچار این هراس شد که چطور مسابقه تیمی را که 200 یا 300 تماشاگر داشت و حالا قرار است 20 هزار تماشاگر داشته باشد را کنترل کند.»

این تیم متعلق به شهر کوچک نورث فیلیت است که در فاصله یک ساعتی شرق لندن است. واقعاً یک شهر فوتبالی نیست. زمین این تیم یعنی استون بریج در کنار کارواش اصلی شهر واقع است و دود کارخانه های نزدیک در آن کاملاً حس می شود. این ورزشگاه کلاً سه هزار نفر گنجایش دارد. آلبرت اولیور 73 ساله که از سال 1947 طرفدار تیم بوده، می گوید: «در باشگاه های بزرگ هر تماشاگر فکر می کند یکی از جمع است اما در اینجا وضعیت فرق می کند، اینجا انگار همه اعضای یک خانواده هستند، اینجا همه طرفداران تیم همدیگر را کامل می شناسند.»

الیور خیلی وقت ها همراه تیم سفر می کند تا در بازی های خارج از خانه هم این تیم را حمایت کند اما شمار کسانی مثل او که به اینگونه سفرها بروند خیلی کم هستند اگرچه حالا ابزفیلت بیش از 30 هزار طرفدار/ مالک دارد اما شمار تماشاگران آن به ندرت از هزار نفر بیشتر می شود اما به هر حال شمار تماشاگران این تیم نسبت به چند سال قبل چندین برابر شده است.

ابزفلیت در دسته ای که دسته پنجم فوتبال انگلیس محسوب می شود، مشغول به بازی است، چهار دسته بالاتر تیم ها برای قهرمانی در لیگ برتر - ثروتمندترین، پرتماشاگرترین و پربیننده ترین مسابقات فوتبال باشگاهی در جهان - رقابت می کنند.

از 20 تیم آن لیگ در سال های اخیر هفت تیم توسط سرمایه گذاران خارجی خریداری شده است که منچستریونایتد قهرمان سال قبل لیگ برتر و لیگ قهرمانان اروپا هم قرار دارد اما خرید سهام ابزفلیت کاملاً با خرید آن تیم ها متفاوت است، این تیم را طرفدارانی صرفاً به خاطر علاقه به فوتبال و تجربه اتفاقی نادر خریده اند، این حالت مشابه حالت باشگاه های اسپانیایی است که مالکیت آن در اختیار طرفداران است اما این شیوه، منتقدان زیادی هم دارد، برخی از ایراداتی هم که منتقدان می گیرند به نظر منطقی است: «مردم ساکن کشورهای مختلف جهان که خیلی از آنها هیچکدام از بازیکنان سطح فوتبالی را که در ابزفلیت بازی می کنند را ندیده اند، چطور می توانند برای خرید بازیکنان جدید نظر بدهند؟ آیا انتخاب افرادی مدیر و مدبر، شیوه ای بهتر از مدیریت جمعی چند هزار نفری نیست؟

البته در عمل این اتفاق نمی افتد که همه مالکان در تصمیم ها شراکت کنند. به طور معمول در رای گیری های هفتگی کمتر از یک سوم مالکان شرکت می کنند و در مورد تصمیم های فنی هم در اکثر اوقات رای جمعی این بوده که تصمیم گیری به عهده سرمربی تیم گذاشته شود.
لیام داییش 40 ساله که سرمربی تیم است مشکلی با این وضعیت ندارد: «به هر حال این وضعیت نگرانی هایی را برای هر کس موجب می شود اما من در مورد چیزهایی که در کنترل من نیست نگران نمی شوم، در حیطه اختیارات خودم سعی می کنم کارم را درست انجام بدهم... فوتبال ورزشی است که در آن موفقیت با سخت کوشی به دست می آید نه با هیچ فرمول یا رمز و راز خاصی....»

دیوید هیوم یکی از شرکا/ مالکان باشگاه اما نظر جالبی در مورد دخالت صاحبان در امور فنی تیم دارد: «برای اکثریت مالکان، همین که یک سهم در باشگاه و این تجربه جالب را داشته باشند کافی است، آنها علاقه مند به این ایده جالب شده اند و دخالتی در امور فنی تیم و مسائل تکنیکی و تاکتیکی آن نمی کنند.»

جالب است که یکی از احساس هایی که مالکان با تیم دارند، احساس نزدیکی ناشی از معمولی بودن بازیکنان است در واقع خیلی از بازیکنان تیم بازیکنان نسبتاً معمولی هستند که سطح فوتبال آنها شاید کمی بهتر از مالکان/ طرفداران باشگاه باشد و این باعث نزدیکی تماشاگران با بازیکنان و کل تیم می شود هرچند که این مساله این موضوع را هم در پی دارد که انتقاد از بازیکنان تیم و عملکرد آنها کار ساده ای باشد.

ابزفلیت امسال در لیگ دسته پنجم وضعیت خوبی ندارد و در میان 24 تیم در رده هفدهم قرار دارد اما مهم ترین چالش باشگاه مساله مالکیت آن است. در ماه فوریه 2009 از تمام مالکان خواسته می شود که وضعیت مالکیت خود را مشخص کنند و اگر 26 هزار نفر از این تعداد حاضر نشوند با پرداخت مبلغی حدود 60 دلار سهم خود را حفظ کنند، مساله مالکیت جمعی باشگاه از بین می رود. بروکس با اشاره به بحران اقتصادی جهانی با تردید در مورد آینده حرف می‌زند: «روی کاغذ کاری که ما کردیم یک موفقیت تمام و کمال است اما شاید حالا برخی ها پشیمان شده باشند، به هر حال نتیجه بازی های تیم و وضعیت اقتصادی افراد روی تصمیم آنها برای آینده تاثیر می گذارد.»