كولينا:قضاوت زندگی من را شکل داد

کد خبر: ۲۵۷۴۰

تاریخ: ۲۷ آبان ۱۳۸۷ - ۱۵:۰۳

واقعاً اغراق نیست بگویم که پیرلوئیجی کولینا یکی از مشهورترین آدم های فوتبالی جهان است. این مرد 48 ساله با سر کاملاً طاس و چشمان گشاد بی ابرو (بیماری آلوپشی شدید باعث ریزش تمام موهای سروصورت او شد) شاید مشهورترین داور تمام تاریخ فوتبال باشد.

به نوشته سرمايه، او طی 13 سال حضورش در صحنه مسابقات بین المللی تقریباً در سرتاسر جهان شناخته شده و محبوب است. این مرد ایتالیایی که مشاور سرمایه گذاری است و در رشته اقتصاد تحصیل کرده حالا ناظر عملکرد داوران سری A و سری B ایتالیا و عضو کمیته داوران اتحادیه فوتبال اروپا- یوفا- است. او در خانه اش در شهر ویارجیو در منطقه توسکای ایتالیا (نزدیک ساحل مدیترانه) به سوالات ما پاسخ داد:

از زندگی خودتان پس از پایان دوران داوری راضی هستید؟

چرا نباید راضی باشم؟ طبیعی است که دلم برای بازی و داوری تنگ شود. من 17 سالم بود که داوری را شروع کردم و برای مدتی بسیار طولانی این کار را انجام دادم. بعد از قضاوت در بالاترین سطح فوتبال جهان، فینال مسابقات المپیک و فینال جام جهانی، طبیعی است که دلت برای چیزی که عاشق آن هستی، تنگ شود. اما در زندگی هیچ چیزی دائمی نیست.

باید با شرایط جدید و لحظه های متفاوت کنار بیایی. باید سعی کنی از وضعیت جدید هم لذت ببری، اینها تجربیات جدید هستند.حالا من با یوفا برای آماده کردن داوران مسابقات بین المللی همکاری دارم و در ایتالیا هم مدیر کمیته داوران سری های A و B هستم و در واقع کار آماده سازی، انتخاب، چینش و قرارداد بستن با داوران هم در حیطه اختیارات من است. هر دو کار برایم جذاب است.

از زمانی که کارت را در سطح اول فوتبال جهان شروع کردی تا امروز فوتبال چقدر تغییر کرده است؟

سرعت بازی خیلی بالا رفته است. همه چیز سریع شده و این تفاوت اصلی فوتبال امروز با 20 سال قبل است. فوتبال فیزیکی تر و بازیکنان قوی تر شده اند و به معنای خوب (معنای بد منظورم نیست) فوتبال تهاجمی و درگیری در آن بیشتر شده است و این انرژی بیشتری از بازیکنان و داوران می گیرد.

مساله و تفاوت دیگر در نقش تلویزیون است. 20 سال قبل بازی اصلی و مهم هفته توسط شش تا هشت دوربین ضبط و پخش شد اما حالا هر بازی با بیش از 20 دوربین پخش می شود، این یعنی اینکه دید تماشاگران نسبت به تمام اتفاقات داخل زمین تغییر کرده است و این کار داوران را بسیار مشکل می کند. وقتی یک دوربین در هر دروازه و یک دوربین مثل پرنده بالای سر بازیکنان است حتی یک تصمیم کوچک اشتباه هم توسط تمام بینندگان تلویزیونی دیده می شود. یک داور خیلی از اوقات باید براساس زاویه دید خودش تصمیم بگیرد اما دوربین ها یک اتفاق را از تمام زوایا نشان می دهند و چیزهایی را تصویر می کنند که داور ندیده است. این کار قضاوت را پرچالش و سخت می کند.

اما از لحاظ آمادگی بدنی داوران جدید با مشکلی روبه رو نیستند. داوران فعلی همگی خودشان ورزشکار هستند و برنامه های آماده سازی آنها عالی است. آنها به اندازه خود بازیکن ها می دوند. مشکل اصلی داوران امروز این است که دوربین ها یک تصویر را سه، چهار یا حتی 10 بار با سرعت کم پخش می کنند یا حتی صحنه را متوقف می کنند. این کاری است که یک داور داخل زمین نمی تواند انجام بدهد. او فقط زمانی خیلی کم چیزی در حد نصف یک ثانیه وقت دارد تا تصمیم بگیرد. همان طور که گفتم مساله سرعت است اما ناجوانمردانه و غیراخلاقی است که یک داور را به دلیل یک تصمیم اشتباه مورد انتقاد قرار بدهیم و به او حمله کنیم. واقعاً با چشم انسان در محیط عادی دیدن همه چیز میسر نیست.

من اعتقاد دارم که یک داور باید تمام تلاشش را در مرحله آماده سازی بکند. عکس هایی از مسابقات دهه های 50 و 60 دیده ام که در آنها داورها ژاکت و کروات بر تن داشتند، لباس مناسب قضات اما حالا لباس داوران تغییر کرده است، لباس آنها شبیه لباس ورزشکاران است و آنها یک ورزشکار هستند. رمز موفقیت آنها هم در آماده بودن تمام و کمال است اما تماشاگران هم باید بدانند که انسان و حواس او توانایی های محدودی دارد و قضاوت داوران را با امکانات تکنولوژیک نقد نکنند.

شما به دلیل قانون محدودیت سنی داوران (فیفا قضاوت مسابقات بین المللی را برای داوران بالای 45 سال ممنوع کرده است) مجبور به بازنشستگی شدید، نظر شما در مورد این قانون چیست؟

وقتی به سن محدودیت سنی رسیدم خیلی ناراحت شدم.به نظرم مساله آمادگی جسمی و روحی و توان فرد ربطی به سن او ندارد.باید در مورد هرکس باتوجه به وضعیت خود او تصمیم گیری کرد و نباید یک قانون کلی را برای همه اجرا کرد.

تا 10، 15 سال قبل، داوران این میزان آمادگی بدنی و تدارکات مناسب را نداشتند. این اتفاق در مورد بازیکنان هم افتاده است و شما بازیکنان زیادی را می بینید که در اواخر دهه چهارم عمر خود هستند و گاهی سن آنها از 40 هم می گذرد ولی آنها به بازی کردن ادامه می دهند پس چرا نباید از داوری که کاملاً سالم و آماده است، استفاده کرد؟ فقط به خاطر اینکه او در یک زمان مشخص به دنیا آمده است؟ این قانون را نمی فهمم. اعتقاد دارم باید به کیفیت کاری یک داور نگاه کرد و بعد در مورد بازنشسته کردن او تصمیم گرفت.

در خلال دوران قضاوت شما، بسیاری از بازیکنان از شما و قضاوت های شما تعریف می کردند، این مساله چقدر برای شما مهم بود؟

این مساله خیلی جذاب بود. به نظرم هیچ موفقیتی شانسی و تصادفی به دست نمی آید. شما به عنوان یک داور نیازمند احترام و اعتبار هستید و من خوشحالم که این فاکتورها را داشتم. خیلی خوشحالم که در میان بازیکنان فوتبال و نام های بزرگ، این اعتبار و احترام را داشتم.

مساله داوری در فوتبال ایتالیا، با جنجال چند سال پیش که در آن لوچیانو موگی رئیس باشگاه یوونتوس و چند مدیر دیگر بر روند انتخاب داوران و قضاوت آنها تاثیر گذاشتند، آلوده شده است، در مورد این موضوع صحبت می کنید؟

ما به آینده فکر می کنیم و دلم نمی خواهد برگردم و به گذشته فکر کنم، همیشه چیزهای ناراحت کننده رخ می دهد اما بهتر است گذشته را فراموش و به آینده فکر کنیم.ما یک آینده زیبا را پیش رو داریم و بهتر است به آن فکر کنیم. دلم نمی خواهد در مورد این مساله صحبت کنم.
¦نظر شما در مورد استفاده از تکنولوژی هایی مثل استفاده از تکرار صحنه توسط دوربین های ویدئویی قرار دادن یک میکروچیپ در داخل توپ یا سنسورها روی خط دروازه چیست؟

در آخرین جلسه سالانه تصمیم گرفته شد که تکنولوژی کنار گذاشته شود. تکنولوژی های بسیاری خلق شده است و تکنولوژی های زیادی هم منتظر آزمایش است، در برخی ورزش ها هم از این تکنولوژی ها استفاده می شود اما تصمیم نهایی کمیته داوری این بود که فعلاً تکنولوژی کنار گذاشته شود و به افزایش تعداد داوران در هر مسابقه فکر شود. این شیوه اخیراً در مسابقات زیر 17 سال اسلوونی به کار گرفته شد و تعداد داوران از چهار نفر به شش نفر اضافه شد که دو نفر اضافی هر کدام در کنار یک دروازه می ایستند. آنها در تصمیمات در مورد محوطه پنالتی به داور کمک می کنند اما باز هم تصمیم نهایی را داور اصلی می گیرد. فکر می کنم این شیوه که مورد حمایت پلاتینی رئیس یوفا هم قرار دارد در مسابقات دیگر هم در سطح اروپا مورد استفاده قرار بگیرد. البته باید صبر کرد و دید که این شیوه چطور مورد استقبال قرار می گیرد.

به هر حال هیچ کس نمی تواند در مورد آینده قضاوت کند و حدس بزند که فردا چه اتفاقی می افتد. من فقط می توانم نظر تیم داوری ایتالیا که در مسابقات اسلوونی حاضر بودند را به شما بگویم، آنها معتقد بودند با اضافه شدن دو داور کنترل داور روی محوطه پنالتی - که حساس ترین منطقه در فوتبال است- بیشتر می شود و در ضمن دقت در مورد گذشتن یا نگذشتن توپ ها از خط دروازه هم بیشتر می شود.

در نهایت به نظر شما کدام شیوه برای بهبود وضعیت داوری بهتر است: روش اضافه کردن نیروی انسانی یا روش استفاده از تکنولوژی های جدید؟

به نظر من بهتر است همه شیوه ها را آزمایش کرد و بعد در مورد آنها تصمیم گرفت. من خودم در سال های 1999 و 2000 که شیوه دو داور وسط و دو داور کنار مورد امتحان قرار گرفت جزء گروه داوران بودم. آنها دو سوت داشتند و هر کدام در یک نیمه زمین قضاوت می کردند و در مورد مسائل مهم با هم تصمیم می گرفتند اما آن شیوه به نظر من جواب نداد و حالا باید منتظر ماند و دید شیوه استفاده از شش داور چگونه مورد استقبال قرار خواهد گرفت.

شما در تعداد زیادی از مسابقات مهم قضاوت کرده اید، خودتان کدامیک از این تجربه ها را مهم ترین و بهترین تجربه خودتان می دانید؟

بگذارید دو پاسخ کاملاً متفاوت به این سوال بدهم، ساده ترین کار این است که بگویم فینال جام جهانی یا فینال مسابقات المپیک یا شاید فینال لیگ قهرمانان اروپا یا مثلاً مسابقه هایی مثل رئال مادرید- بارسلونا یا انگلستان- اسکاتلند یا در ایتالیا مسابقه های میلان - اینتر یا رم- لاتزیو، همه این بازی ها جذاب و پرهیجان هستند و قضاوت در آنها واقعاً جالب است اما پاسخ دوم من این است که باید بگویم که از تمام کارهایی که کرده ام راضی هستم.

من 17 سالم بود که قضاوت را شروع کردم، آن موقع خیلی از بازیکنان از من بزرگ تر بودند و این کار به من کمک کرد که با پروسه تصمیم گرفتن کنار بیایم و آن را به خوبی درک کنم. قضاوت باعث شد که بالغ شوم و بتوانم شخصیتم را بسازم. داوری در زندگی شخصی به من کمک کرده است و برای همین از تمام لحظه ای که در این کار داشته ام راضی هستم.

وقتی اولین قضاوتم را انجام دادم فکر نمی کردم که این شغل، در تمام زندگی من سایه بیندازد و اصلاً آن را ادامه بدهم اما این اتفاق یک اتفاق مهم در زندگی من بود و چیزهای بسیاری به من یاد داد و هرگز هم متوقف نشد، فکر می کنم داوری کردن مهم ترین تاثیر را در شکل گیری زندگی من داشته است.