راه اندازي اولين موزه صوتي موسيقي ايراني

کد خبر: ۲۵۱۱۲

تاریخ: ۲۲ آبان ۱۳۸۷ - ۱۶:۰۰

مسئول راه اندازي موزه صوتي موسيقي معتقد است با وجود آنکه منابع صوتي بيشماري در حوزه موسيقي ايراني در گذشته و حال وجود داشته است، اما در حال حاضر به واسطه غفلت و اکراه بخش دولتي از جمع آوري اين منابع، در فقر حافظه صوتي بسر مي‌بريم. وي در همين حال از اقدام بخش خصوصي براي راه اندازي موزه‌اي در اين زمينه خبر مي‌دهد.

سازهاي ايراني
مسئول راه اندازي موزه صوتي موسيقي گفت:«به خاطر غفلت و اکراه بخش دولتي از تشکيل موزه صوتي موسيقي ايراني، بخش خصوصي متصدي راه اندازي موزه خواهد شد.»

"فريد دهدزي" از تشکيل موزه صوتي فراگير و نظام مند در حوزه بخش خصوصي در گفت و گو با CHN خبر داد : «چند صباحي با تعدادي از علاقه مندان موسيقي ايراني، شاخه هاي مختلفي را به طور موضوعي، مانند: موسيقي ارکسترال، موسيقي محفلي خصوصي، ترانه ها، موسيقي حوزه راديو، موسيقي فرهنگ و هنر تشکيل داده ايم که هر يک نسبت به هر کدام از شاخه ها منابع و آثار بي شمار و ارزشمندي را گردآوري کرده اند. به عنوان نمونه اخيراً به همراه يکي از دوستان به جمعآوري آثار خوانندگاني پرداخته ايم که کمتر اثر و نامي از آنها در موسيقي بوده که تعداد اين آثار به 300 خواننده رسيده است.»

مسئول راه اندازي موزه صوتي موسيقي اضافه کرد: «در جمع آوري اين آرشيوها کمتر سعي شده که از تفکر باري به هر جهت استفاده شود. بلکه جمع آوري آنها مبتني بر ضرورت و تفکر از قبل پيش بيني شده بوده است. در جمع آوري اين آرشيوها کاملا مانند يک محقق مبتني بر روش تحقيق عمل شده است. »

اين پژوهشگر تاريخ موسيقي خاطر نشان کرد: «نکته قابل توجه در جمع آوري اين آرشيوها عدم حساسيت بر نوع موسيقي خاصي بوده است. حتي براي رسيدن به مقصود مجبور بوديم به منابعي رجوع کنيم که در ذهن برخي سطحي بنمايد. به عنوان مثال ما مجبور به تهيه بخش قابل توجهي از فيلم هاي سينمايي پيش از انقلاب بوديم که از قضا کار بسيار وقتگير و هزينه بري بود. »

وي اضافه کرد:« نکته قابل توجه در اين فيلم ها وجود تصانيف و قطعاتي از آهنگسازان، ترانه سرايان و خوانندگان برجسته بود. به عنوان نمونه ما آرشيو قابل ملاحظه اي از آثار مرتضي حنانه از لابلاي همين فيلم ها بدست آورده ايم. علاوه بر اين آثاري از خوانندگان اپرايي مانند: فرح پناهي، سيمين آرين، پري ثمر به دست آوذديم.»

مسئول راه اندازي اين موزه اضافه کرد:« اين موزه بسيار کم خرج و فارغ از دردسرهاي اداري است. اما براي اينکه منع قانوني نداشته باشيم و بهانه هاي دست وپا گير ادارات متوجه مجموعه نباشد، در صدد تشکيل يک ان جي اوهستيم. نتيجه کار نيز بيشتر در حوزه آن لاين است. به اين صورت که متقاضيان مي توانند از طريق اينترنت با موزه ارتباط برقرار کنند. البته براي رسمي تر شدن کاردر صدد همکاري با سازمان موزه جهاني (ايکوم) هستيم.»

اين پژوهشگر حوزه موسيقي ايراني ادامه داد: « با وجود آنکه منابع صوتي بيشماري در حوزه موسيقي ايراني در گذشته و حال وجود داشته است، اما در حال حاضر به واسطه غفلت و اکراه بخش دولتي از جمع آوري اين منابع، در فقر حافظه صوتي بسر مي بريم.»

وي افزود: «چرا بايد پژوهشگران و دوستداران تاريخ موسيقي ايراني، به واسطه خوشايند يا بدايند و بورکواسي شديد اداري حوزه موسيقي، از منابع صوتي سرشار حوزه موسيقي ما بي بهره باشند!»

اين پژوهشگر حوزه موسيقي در ادامه، به تعدد نهادهاي مدعي در حوزه موزه موسيقي اشاره و اظهار کرد: «در حال حاضر عمده نهادهايي که به نحوي با موسيقي ايراني سروکار دارند، به ضرورت موزه صوتي موسيقي تأکيد دارند و حتي مدعي و متصدي اجراي آن هستند، اما سال ها است که هيچ اتفاقي نيافتاده است. در حالي که نياز به شنيدن و داوري در حوزه موسيقي، تنها معطوف به آينده نيست که بگوييم آيندگان از نتيجه کار ما با خبر ميشوند. ضمن اينکه اين تفکر موجب گسست تاريخي مي شود.»

دهدزي به انتقاد از سياست هاي موزه موسيقي پرداخت و گفت: «در حال حاضر نهادي زير مجموعه شهرداري تهران تحت عنوان موزه موسيقي سالها است که در مرحله راهاندازي و افتتاح است! اما پس از گذشت چند سال به رغم امکانات مناسب، به واسطه مهيا نبودن شرايط، همچنان معلق مانده است.»

وي به تک منبعي بودن موزه موسيقي در حوزه صوتي تأکيد و عنوان کرد: «کليت اين موزه مبتني بر آرشيو مهندس گلشن (از کلکسيونرهاي برجسته) است. در حاليکه ضمن اينکه گردآوري اين آرشيو مبتني بر روش و بينش نبوده، تکيه کردن صرف به اين آرشيو موجب تک منبعي شدن سازوکار موزه خواهد شد. در حاليکه ما نياز مبرم به يک موزه صوتي چند منبعي داريم.»

منبع: خبرگزاري ميراث فرهنگي