پيش‌بيني فرجام احمدي‌نژاد

کد خبر: ۲۵۰۰

تاریخ: ۱۰ آذر ۱۳۸۶ - ۱۹:۲۶

فواد صادقی، مدیر مسوول سابق سایت توقیف شده «بازتاب»، وبلاگخود با عنوان «آگاهي» را راه اندازی کرد.

وی در مطلبي به بررسي پاسخ‌هاي گوناگون درباره پايان كار محمود احمدي‌نژاد پرداخته و نوشته است:

پايان كار احمدي‌نژاد چه خواهد شد؟
احمدي‌نژاد، نخستين رئيس‌جمهور و شايد آخرين رئيس‌جمهوري باشد كه اين پرسش از نخستين روزهاي صدارت وي مطرح شد و تاكنون نيز او را همراهي كرده است، از یکسو احمدی نژاد وهوادارانش پایان کار وی را نه تنها در ریاست جمهوری هشت ساله بلکه بیش از آن می دانند و ازسوی دیگر تندترین منتقدان احمدی نژاد حتی به پایان این دوره ریاست جمهوری هم رضایت نمی دهند و معتقد به تصویب طرح عدم کفایت سیاسی رییس جمهور در مجلس هشتم هستند.

احمدي‌نژاد، نخستين رئيس‌جمهور و شايد آخرين رئيس‌جمهوري باشد كه اين پرسش از نخستين روزهاي صدارت وي مطرح شد و تاكنون نيز او را همراهي كرده است، هرچند ششمين رئيس‌جمهور ايران و هوادارانش پاسخ اميدواركننده و درازمدت به اين پرسش كليدي دادند اما پاسخ‌هاي منتقدان وي به آن اندازه طولاني و براي وي نويدبخش نبود، در اين فرصت به بررسي پاسخ‌هاي گوناگون درباره پايان كار محمود احمدي‌نژاد خواهيم پرداخت.

1ـ نخستين پيش‌بيني از فرجام احمدي‌نژاد توسط وي و هواداران سرسختش تصوير شده است، از اين منظر، پايان كار احمدي‌نژاد نه تنها در دوره كنوني رياست‌جمهوري او محدود نخواهد شد، بلكه وي براي دومين بار در انتخابات رياست‌جمهوري پيروز شده و پس از هشت سال نيز از صحنه سياسي ايران كنار نخواهد رفت، بلكه همچون اسلاف وي هاشمي و خاتمي جريان سياسي و اجتماعي را ايجاد كرد كه بيش از ديگران متكي به وي خواهد بود. توصيه احمدي‌نژاد به مشاور جوان خود براي تلاش براي تصدي پست شهرداري تهران به عنوان مقدمه‌اي براي رياست‌جمهوري وي پس از پايان دوره هشت ساله احمدي‌نژاد، هرچند در گام نخست با ناكامي روبه‌رو شد، اما نشان‌دهنده افق روياهاي رئيس‌جمهور كنوني كشور است.
احمدي‌نژاد به خوبي مي‌داند كه براي تحقق اين رويا كه از لوازم آن پيروزي در دور دوم انتخابات رياست‌جمهوري است، ناگزير به فراهم آوردن تشكيلات و شبكه نيروي انساني و امكانات عظيمي است كه هرچند وي از نهادن نام حزب بر آن خودداري مي‌كند اما كاركردي مشابه با احزاب دارد، فرصت دوره نخست رياست‌جمهوري براي فراهم آوردن اين شبكه زماني مغتنم است و تأسيس ستاد رايحه خوش خدمت و حاميان دولت در فاصله كمتر از يك سال از پيروزي احمدي‌نژاد توسط نزديكان وي نشان از اشتياق اين طيف به ماندگاري در قدرت دارد.

....در بخش دیگری از این مقاله آمده است:

4ـ و سرانجام گزينه چهارم، پايان رياست‌جمهوري احمدي‌نژاد پيش از اتمام دوره چهارساله اوست، در اين گزينه كه اصلاح‌طلبان مهم‌ترين هوادار آن هستند، اخراج احمدي‌نژاد را از قدرت و پايان دادن به عواقب خارجي و داخلي گفتار و رفتار وي مي‌تواند محرك خوبي در بخشي از اقشار اجتماعي براي روي آوردن به اصلاح‌طلبان باشد و بنابراين، در صورتي كه اصلاح‌طلبان طرح عدم كفايت سياسي رئيس‌جمهور را سرلوحه وعده‌ها و برنامه‌هاي خود پس از پيروزي در انتخابات مجلس هشتم قرار دهند مي‌توانند آراي بيشتري را در انتخابات جذب كنند و حتي در صورت پيروزي نسبي تحقق اين وعده در انتخابات رياست‌جمهوري دهم سرلوحه برنامه‌هاي آنان و محور اتحاد استراتژيك اصلاح‌طلبان قرار مي‌گيرد.

تحقق وعده مذكور كه حتي در صورت پيروزي اصلاح‌طلبان در مجلس و تصويب طرح عدم كفايت سياسي رئيس‌جمهور به دليل آن‌كه نيازمند موافقت رهبري است، با دشواري‌هاي فراوان روبه‌روست اما كاركرد اين وعده مهم‌تر از جامه عمل پوشيدن آن ايجاد انگيزه و تحرك در پايگاه اجتماعي اصلاح‌طلبان است.

در اين ميان به نظر مي‌رسد به وقوع پيوستن هر يك از چهار گزينه فوق كه فرجام احمدي‌نژاد را از خوشبينانه‌ترين حالت تا بدبينانه‌ترين شكل تصوير كرده‌اند وابسته به عوامل و پارامترهاي متعدد داخلي و خارجي است.

.....اما شايد در كنار عوامل داخلي و خارجي بتوان از موضع رهبري در رابطه با دولت و رئيس‌جمهور، متغيري سرنوشت‌ساز نام برد، موضعي كه در دو سال گذشته شاهد فراز و نشيب‌هايي بوده است و كيفيت آن در عمر باقي‌مانده دولت نهم تأثير زيادي خواهد گذاشت.

ارتباط رهبر انقلاب با دولت نهم تاكنون شرايط متفاوتي را سپري كرده است، حمايت متداول رئيس‌جمهور و دولت كه مشابه با موضع رهبري در برابر دولت‌هاي پيشين بوده است در يك سال نخست تشكيل كابينه، موضع انتقادي از دولت همراه با سكوت نسبي در برابر حملات منتقدان به دولت در پاييز سال 1385 و پيش از انتخابات شوراهاي شهر و خبرگان رهبري، حمايت بي‌سابقه و كامل از دولت و رئيس‌جمهور از اسفند سال 1385تا مهر 1386 و آغاز روند كاهش حمايت‌هاي رهبري از دولت از مهر گذشته تاكنون چهار فصل متفاوت موضع رهبري در برابر دولت در طول دو سال گذشته است كه بررسي آن، فرصتي مجزا را مي‌طلبد.

منبع: «آگاهي»