در سالروز درگذشت سید آزادگان ایرانی:

زندانبان عراقی از انسانیت او سخن می‌گوید + فیلم

ابوترابی در آن دوره توانست همه مشکلات درون اردوگاه را حتی اگر با ما بود، به راحتی حل کند و حقیقتا همه باید از او سپاسگزار باشند. همه آزادگان سپاسگزار ابوترابی هستند؛ حتی افسران و فرماندهان به دلیل اینکه او حامل همه اخلاق اهل بیت (ع) بود

کد خبر: ۲۴۸۵۹۴

تاریخ: ۱۲ خرداد ۱۳۹۱ - ۱۱:۵۷

دوازدهم خرداد ماه، سالگرد رحلت مردی است که دشمن هم به او احترام می‌گذاشت. به صبر وبردباری و ایمان و انسان‌دوستی او.

مرحوم حجت‌الاسلام والمسلمین سید علی اکبر ابوترابی ـ که به سید آزادگان هشت سال دفاع مقدس مشهور است ـ انسانی بود فوق‌العاده که به انسانیت انسان بسیار حرمت می‌گذاشت. او پس از فعالیت‌های فراوان در دوران ستمشاهی و همسنگری شهدای بزرگی از جمله سید علی اندرزگو در روزهای آغاز جنگ تحمیلی به اسارت درآمد.

در دوران اسارت در اردوگاه‌های بعث عراق با رفتار انسانی، نه تنها آزادگان بلکه دشمن بعثی را که او و همراهانش را شکنجه و آزار و اذیت می‌کردند، تسلیم اراده و ایمانش کرد.

تا کنون هر چه از ایمان و اخلاق و استقامت او شنیده‌ایم، از زبان یاران و دوستان او و آزادگانی بوده که با او در اردوگاه‌های عراق بوده‌اند.

اما حکایت امروز ما از جنس دیگری است؛ از جنس آنچه مولانا فرمود:

خوشتر آن باشد که سر دلبران
گفته آید در حدیث دیگران

تصویری از مرحوم ابوترابی در بیان یک افسر عراقی شنیدنی است.

پس از نابودی صدام، گفت‌وگویی با این افسر عراقی که در سفر به قصد زیارت بارگاه ملکوتی ثامن الائمه، امام رضا (ع) به ایران آمده بود، انجام شده است.

ناگفته نماند که مصاحبه کنندگان هم خود از آزادگانی بوده‌اند که او را می‌شناسند و از او و سربازان و افسران عراقی، خاطرات تلخی به یاد دارند؛ اما به رسم میزبانی از او استقبال کرده‌اند.

ضمن گرامیداشت یاد و خاطره استقامت آزادگان سرافراز در دوران سخت اسارت و با درود به روح پاک سید آزادگان، مرحوم حجت الاسلام والمسلمین سید علی اکبر ابوترابی و با سپاس از مؤسسه فرهنگی پیام آزادگان که این گفت‌و‌گو را در اختیار ما گذارده‌ است، خاطرات کاظم عبدالامیر نجار از افسران عراقی را با هم می‌خوانیم.

متن پیاده شده گفت‌و‌گوی کاظم عبدالامیر:

من کاظم عبدالامیر از استان بابل استان مصیب‌ هستم و در سال ۱۹۸۶به اردوگاه اسرای ایرانی در تکریت وارد شدم. پس از ورود به اردوگاه از ظلم و مظلومیتی که بر اسرای ایرانی می‌رفت، آگاه شدم.

من در آن هنگام در اردوگاه‌های اسرا در تکریت بودم، ولی با وجود حضور مرحوم حاج آقا ابو ترابی و سیاست ویژه و اخلاق محمدی‌اش، توانستیم از همه آنچه بلاخیز بود برای اسرا،  رهایی یابیم.

شکر خدا، چهار، پنج سال با مرحوم ابوترابی در اردوگاه بودم. وی شخصیتی استثنایی داشت و کاملا انسانی غیر طبیعی بود. ابوترابی درون اردوگاه واقعا انسان قوی بود و به رغم مشکلاتی که در میان اسرای ایرانی بود که دارای مذاهب و اشکال گوناگونی بودند، پایدار بود.

وی‌‌ همان مردی بود که با تمام وجود بر این مشکلات چیره می‌شد.
به یاد می‌آورم از ابوترابی کلامی که همیشه به زبان می‌آورد و زبانی که همیشه با آزادگان با آن زبان سخن می‌گفت، شیرینی ویِژه‌ای داشت. کلامش دارای بوی خوش و پاکی بود.

ابوترابی درآن دوره توانست همه مشکلات درون اردوگاه را حتی اگر با ما بود، به راحتی تمام حل کند و حقیقتا همه باید از او سپاسگزار باشند. همه آزادگان سپاسگراز ابوترابی هستند، حتی افسران و فرماندهان به دلیل اینکه او دربردارنده همه اخلاق اهل بیت (ع) بود.

منطقه‌ای که ما در آن زندگی می‌کردیم، شیعه نشین بود و من همیشه درباره این مرد (ابوترابی) با خانواده‌ام سخن می‌گفتم. به آنان می‌گفتم ابوترابی از اهالی قزوین است و چنین و چنان است و به حقیقت خانواده‌ام هم سفارش او را به من زیاد می‌کردند، به ویژه پدرم و دوست پدرم که پول نقد به من می‌دادند برای رفع نیاز ایشان.

ابوترابی دچار مشکلات زیادی شد، ولی با ایستادگی و صبر، توانست از این مرحله بگذرد و همچنین اسرای ایرانی را به صبر سفارش می‌کرد و احترام به کسانی که مسئولیت دارند.

وقتی در سال ۲۰۰۴ به ایران آمدم، درباره ابوترابی از رانندگان تاکسی و دستفروش‌ها پرسیدم و سراغش را از جاهای گوناگون گرفتم. از هر کس می‌پرسیدم، همه او را می‌شناختند و می‌گفتند: شخصیت ویژه‌ای است، ولی خدا رحمتش کند از دنیا رفت. حقیقتا متأسف شدم. احساس کردم از درون فرو ریختم و دچار سستی شدم.

ابوترابی با همه با مسالمت برخورد می‌کرد؛ بدون استثنا. فرقی بین این و آن نمی‌گذاشت. قبلا به شما گفتم، اخلاق او اخلاق محمدی و اخلاق اهل بیت بود. هیچ فرقی نمی‌گذاشت. فقط انسانیت برایش مهم بود.

ابوترابی با همه با یک سیاست واحد سخن می‌گفت و فرقی نمی‌گذاشت بین این و آن. به همین دلی، سخنانش در قلوب همه عراقی‌ها بود.

هر کس ابوترابی را می‌شناخت، به او ارزش معنوی می‌بخشد؛ حتی بعثی‌ها.
ابوترابی ایمان و عواطف و احساسات من را افزایش داد و حقیقتا به من آموخت که معنای انسانیت چیست. هم ما عراقی‌ها و هم اسرای ایرانی از او این معنا را یاد گرفتیم.
خوب است خاطرات ابوترابی در کتابی تدوین شود و اخلاقیات و رفتارهای شرعی او و هر چیزی که درباره ایشان است، منتشر شود تا همه به ابوترابی اقتدا کنند و اصلا اقتدا به او راه روشنی است برای رسیدن به خدا.