ديروز شبيه 8 فروردين 88

بازيكنان چاق و فربه، تماشاگران تماشاگر، مربي بي‌برنامه، تعويض ممدوتال به جاي علي عسگر در دقيقه 90 و شكست مقابل الهلال عربستان در حضور 75 هزار نفر؛ ديروز چقدر شبيه 8 فروردين 88 بود. همان روزي كه با علي دايي در تهران به عربستان باختيم، همان احساس سرخوردگي و نااميدي و همان حس فوتبالزدگي كه يك‌شبه جامعه را بلعيد و همه را داغدار كرد.

کد خبر: ۲۴۱۹۲۰

تاریخ: ۱۳ ارديبهشت ۱۳۹۱ - ۱۲:۱۹

از كجا شروع كنيم؟ از بازيكنان چاق و چله‌اي كه 90 دقيقه در زمين راه مي‌روند و انگار روزهاست كه نان نخورده‌اند! پس اين پول‌هاي ميليوني را به جز خريدن ژل و رفتن به آرايشگاه و عوض كردن ماشين چه مي‌كنند؟ پول‌هايي كه نه بيزينس باشگاه كه از حق ماليات و فروش نفت و يك كلام از جيب من و شما پرداخت مي‌شود.

به نوشته رجا : از كجا بايد بنويسيم؟ آنقدر ذهن ما آشفته است كه از اين شاخه به آن شاخه مي‌پرد. مي‌خواهيم از نمايش ملال‌آور و نفرت‌انگيز حسين بادامكي، محمد نوري و علي عسگر بنويسيم كه يادمان مي‌آيد. مگر جز اينها بازيكن ديگري هم پرسپوليس داشته و استفاده نكرده است؟ مي‌خواهيم از ايمون زايد بنويسيم كه از ابتدا يك بازيكن اضافي در زمين بود و كيلوهاي اضافه‌اش اجازه نمي‌داد از خط آفسايد حريف فرار كند.

مي‌خواهيم يقه مصطفي دنيزلي را بچسبيم و از او بپرسيم كه تعويض دقيقه 90 ممدوتال با حميد علي عسگر يعني چه؟ قرار است معجزه‌اي رخ دهد يا ممدوتال به عنوان يك مدافع بي‌تكنيك در دقايق باقي‌مانده مي‌خواهد از دروازه پرسپوليس حمايت كند؛ پرسپوليسي كه بازي را باخته و بايد براي فرار از شكست دست‌وپا بزند و در فكر باز كردن دروازه حريف باشد.

نمي‌دانيم چه اتفاقي رخ داده است؛ ‌تنها ماييم و تيمي كه در تهران و مقابل 75 هزار نفر بازي را باخته و حالا خطر حذف از ليگ قهرمانان را هم احساس مي‌كند. آيا اين اخطاري براي حذف بزرگ‌تري نيست؟ استقلال در تهران به الجزيره امارات مي‌بازد و حالا پرسپوليس بازي را باخته؛ شكست سومي هم در راه است؟

حالا شايد بهتر مسائل را درك كنيم. بهتر بفهميم كه وقتي تيم ملي ايران با هدايت كارلوس كروش به مرحله دوم مقدماتي جام جهاني صعود مي‌كند، اتفاق بزرگي رخ داده است. اتفاقي كه از سر تدبير سرمربي تيم ملي بوده و از نگاه ما چيزي آسان و پيش‌پا افتاده به نظر مي‌رسد. حالا نگرانيم كه با اين بازيكنان - كه از سوي تماشاگران بي‌غيرت خطاب مي‌شوند - بايد در كمتر از يك ماه ديگر پا به مقدماتي جام جهاني بگذاريم.

تن و بدنمان مي‌لرزد از اشتباهاتي كه محمد نوري، علي كريمي، محمد نصرتي و همه و همه مقابل الهلال انجام دادند و قرار است همين‌ها يك ماه ديگر در مقدماتي جام جهاني براي ما بازي كنند. با اين بازيكنان، با اين فوتبال بي‌كيفيت و با موج تازه فوتبالزدگي، چقدر بايد به آينده و رسيدن به جام جهاني اميدوار باشيم.

تنها اميد ما فعلا كارلوس كروش است كه آرام و منطقي به كارش ادامه مي‌دهد. البته پرسپوليس و استقلال با نتايج و ناكامي‌ها و حواشي خود تا الان اجازه نداده‌اند كسي متوجه سرمربي تيم ملي باشد و الا منحرف كردن او از راهي كه در پيش گرفته بسيار آسان است؛ اگر رسانه‌ها مجالي پيدا كنند و شكست‌هاي استقلال و پرسپوليس به دست فراموشي سپرده شود.