گفت‌وگو با سخنگوی «جنبش وال‌استریت»؛

«جنبش وال‌استریت» را تسخیر نکنید!

تئوریسین‌ها و تحلیل‌گران،‌ هر یک به گوشه‌ای از زوایای جنبش اعتراضی «وال استریت را تصرف کنید» می‌نگردند و تفاسیری ارایه می‌دهند؛ برخی معتقدند این جنبش هر چه باشد علیه «سرمایه داری» نیست؛ در حالی که سخنگویان رسمی، روایت دیگری دارند...

کد خبر: ۲۳۸۵۹۱

تاریخ: ۲۸ فروردين ۱۳۹۱ - ۱۹:۲۷

سال گذشته که جمعی از مردم آمریکا در «وال‌استریت» تجمع کردند و خواستار احقاق حقوق 99 درصدی از مردم شدند که تحت سلطه‌ی 1 درصد از مرفهین قرار دارند؛ کمتر کسی تصور می‌کرد خیلی زود نه تنها مردم ایالات‌ دیگر بلکه مردم کشورهای اروپایی نیز به تأسی از ایشان حرکتی مشابه را آغاز نمایند.

امروز نیز تئوریسین‌ها و تحلیل‌گران،‌ هر یک به گوشه‌ای از زوایای جنبش اعتراضی «وال استریت را تصرف کنید» می‌نگردند و تفاسیری ارایه می‌دهند. از این‌رو، پایگاه تحلیلی-تبیینی «برهان»، با یکی از سخنگویان رسمی این جنبش با نام «کری ماچت[1]»، به گفت‌وگو نشست.

«کری ماچت» که از اعضای جنبش تقویت نقش سازمانهای غیردولتی آمریکا (به عنوان مکانهایی برای اجرای دموکراسی حقیقی و برقراری عدالت اجتماعی)، جنبش اشغال موزه‌ها، دموکراسی مستقیم[2] و کمیته‌ی ضد سرکوباست، پیش از آن‌که به جنبش وال استریت بپیوندد عکاس و نویسنده بوده است و امروز وظیفه‌ی خود می‌داند که از آرمان های این جنبش در سراسر جهان دفاع کرده و صدای همراهانش را به گوش جهانیان برساند.

آیا جنبش اشغال وال‌استریت به دنبال براندازی سرمایه‌داری است؟

به نظر بنده، این جنبش به طور خاص بر ضد سرمایه‌داری نولیبرال به راه افتاده که ثابت شده برای دنیای امروز ما خطرناک است.

بعضی‌ها در ایران عقیده دارند که جنبش شما یک حرکت انقلابی نیست و معترضان آمریکایی هرگز نخواسته‌اند سرمایه‌داری را از میان بردارند؟ این حقیقت دارد؟

ما به دنبال تحقق انقلاب هستیم و میخواهیم این نظام اقتصادی دگرگون شود البته بعضی از کسانی که با ما همراهی می‌کنند در جست‌وجوی اصلاحات نظام هستند- البته ما از اصطلاح «فروپاشی سرمایه‌داری» استفاده نمی‌کنیم بلکه می‌خواهیم به شیوه‌ی دیگری فعالیت اقتصادی داشته باشیم. فکر میکنم برای تحقق آن، باید کارهای زیادی انجام دهیم که به زمان زیادی احتیاج دارد، این حرکتی است که باید طی نسلها ادامه یابد. در سالهای آینده فعالیتها و اقدام‌های ما بسیار پیشرفت خواهد کرد البته اگر عمرمان تمام نشود چرا که بر ضد یک قدرت اقتصادی جهانی ایستادهایم که از هر قدرت دیگری، قویتر و از هر ارتشی که در طول تاریخ بوده، نیرومندتر و فاسدتر است.

می‌توانید بگویید که چرا یک رهبر مشخص ندارید؟

داشتن هر گونه رهبر- چه کوچک و چه بزرگ- به نفع ما نیست. ساختار حرکت ما سلسله مراتب ندارد و داشتن رهبر با حرکت ما منافات دارد و غیرممکن است. جنبش ما بر پایه‌ی عقیده‌ی دموکراسی مستقیم بنا شده است. دموکراسی مستقیم یعنی حکومت مستقیم و خالص مردم. در این سیستم، نمایندگان جایگاهی ندارند و با توجه به ساختار دموکراسی مستقیم که مردم بدون واسطه در تصمیم‌گیریها مشارکت میکنند، داشتن رهبر ممکن نیست.

اهداف جنبش تسخیر وال استریت چه چیزهایی هستند؟ آیا یک هدف خاص مد نظر آن‌هاست؟

ما اهداف خودمان را در بیانیهای که در دهم نوامبر2011م. مبنی بر استقلال از دولت صادر کردیم، بیان نمودیم که در آدرس سایت جنبش[3] در دسترس همگان است. هدف کلان جنبش این است که به عملکرد خود در راستای تحقق دموکراسی مستقیم ادامه دهد و در مقابل فروپاشی از درون مقاومت نماید. چرا که بی‌شک بسیاری تلاش می‌کنند تا این جنبش را با شگردهای فروپاشی از درون از سر راه بردارند.

ما بی‌عدالتی اقتصادی را نشانه گرفته‌ایم و هر جای جامعه که نشانه‌های آن را ببینیم، مد نظر قرار می‌دهیم. هدف اصلی ما مبارزه با بی‌عدالتی اقتصادی است و میتوانیم به عالیترین شکل هر نوع از این بی‌عدالتی را هدف قرار دهیم. به عنوان مثال در مورد همین پارکی که در آن ساکن بودیم، زمینهای بزرگی به شرکتهای مختلفی داده میشود و آن‌ها هر طور که می‌خواهند از آن‌ها استفاده میکنند. از سوی دیگر قوانینی به اجرا درآمده تا نیویورک بیش‌تر حالت مسکونی به خود بگیرد و این قوانین را شوراهای محلی به اجرا در می‌آورند. مطابق این قوانین، شرکتها باید فضاهای عمومی را در اختیار عموم مردم قرار دهند؛ به خصوص وقتی زمینهای بزرگی دارند که برای مقاصد خود از آن‌ها بهره برداری می‌کنند و آن پارک هم از همین مکانهاست و بر سر این که مالک واقعی آن چه کسی است – عموم مردم یا یک شرکت خاص- بحث و جدل وجود دارد. به ظاهر این زمین متعلق به عموم مردم است اما ما نمیتوانیم از آن استفاده کنیم. ثروتمندان زمینهای ما را تحت کنترل خود دارند و ما را از آن بیرون می‌کنند.

مدت زیادی است که دیگر از جنبش وال استریت خبرهای زیادی شنیده نمی‌شود. آیا قبول دارید که جنبش دیگر آن شور و حرارت اولیه را ندارد؟

این سؤال منطقی نیست اما سعی میکنم به آن پاسخ دهم. عمده‌ی رسانه‌ها اخبار ما را پوشش نمیدهند البته تعداد ما نسبت به قبل کم‌تر شده است. با گرم شدن هوا فعالیت و حضور ما بیش‌تر خواهد شد. در حال حاضر ما سخت مشغول کار هستیم و پروژه‌های زیادی در دست داریم؛ مثلاً به کسانی که به خاطر ناتوانی در باز پرداخت وام مجبور شدهاند وثیقه‌ای را که برای دریافت وام گذاشته بودند، بفروشند کمک میکنیم، سعی داریم روشهای دیگری برای بانک‌داری ابداع کنیم و برای ارتقای سطح روابط بین فعالان اجتماعی و انقلابیها در سراسر جهان فعالیت کنیم.

نظر شما راجع به رفتار پلیس با معترضان چیست؟ درباره‌ی ‌رفتار مقام‌هایی چون اوباما چه عقیدهای دارید؟

تا زمانی که آن‌ها خود را از این سیستم جدا نکنند، خودِ همین سیستم هستند؛ نظامی که به نظر ما دیگر یک دولت نیست بلکه یک سازمان پولی و مالی است که تا گردن در فساد فرو رفته است. وزیر نفت سوریه امروز به آن‌ها پشت کرد و از این سیستم جدا شد و دیگر یکی از آن‌ها نیست. تمام مقام‌های کشور ما که همراه این نظام بمانند، بخشی از آن هستند.

فکر می‌کنید آینده‌ی جنبش شما چگونه خواهد بود؟ به نظر می‌رسد تجمع‌های شما کم‌تر شده، اگر این طور است، آیا به این معناست که مردم دیگر از سیاست‌های اقتصادی ناراضی نیستند؟ اگر این طور نیست، در آینده چه طور عمل خواهید کرد؟

ما گروه‌های کاری زیادی داریم که فقط در «نیویورک سیتی» و «منهتن» نیستند. بلکه ما در شهرک‌های حومه‌ی شهر، کویینز، بروکلین، استاتن آیلند و شمال ایالت نیویورک و ایالتهای دیگر نیز فعالیت میکنیم. در حال حاضر ما مشغول برنامه‌ریزی برای روز اول ماه «می» هستیم که قرار است در آن روز کارگران مهاجر در اعتراض به شرایط کار اعتصاب کنند. ما برای کاری که میخواهیم صورت دهیم طرح‌های زیادی در دست داریم و سخت مشغول کار هستیم. دو ماه است که داریم روی آن کار میکنیم و دو ماه دیگر هم فرصت داریم که کارمان را ادامه دهیم و با شور و علاقه کار میکنیم.

پی‌نوشت‌ها:

[1]Cari Machet

[2]direct democracy

[3] .http://www.nycga.net/resources/statement-of-autonomy/