«نگاه شما»: توصیه‌هایی به کارمندان

کد خبر: ۲۳۸۳۲۸

تاریخ: ۲۸ فروردين ۱۳۹۱ - ۰۸:۰۰

سال 90 با همه فراز و نشیب‌هایش، در چشم بر هم زدنی، پشت سر گذاشته شد تا سالی جدید رخ نموده و فرا روی ما قرار گیرد.

راستی، راز این همه آمدن‌ها و رفتن‌ها چیست؟

آیا تا کنون با خود اندیشیده ایم که چه سّری در این کهنه شدن‌ها و نو شدن‌ها، این بودن‌ها و نبودن‌ها نهفته شده است؟ آیا از آنچه زمانی بوده و اکنون دیگر نیست، عبرت و تجربه ای آموخته ایم؟

ما بر لب جوی آبی نشسته ایم که فقط گذر آب را نظاره می‌کنیم. ما تنها زلالی و یا تیره و کدر بودن آب را می‌بینیم؛ غافل از آنکه هر ذره از این آب، که با شتاب از برابر دیدگانمان عبور می‌کند، حامل پیام و هشداری است به ما، که به خود آمده و تجربه ی تازه ای حاصل کنیم.

به هر تقدیر، امسالی که فقط چند روز از آن را گذرانده‌ایم، به ناگاه و بسیار زودتر از آنچه در باورمان هم نمی‌گنجد، در لابلای تاریخ گم خواهد شد و باز هم روز از نو و روزی از نو؛ بنابراین، بکوشیم تا امروزمان بهتر از دیروز باشد و از همین لحظه، برای فردایمان چاره ای بیندیشیم تا بهتر از امروزمان باشد.

***
با آرزوی توفیق، تندرستی و شادکامی برای شما همکاران گرانقدر و با امید پیش رو داشتن سالی سرشار از برکات ارزشمند الهی، به پاره ای از مواردی که می‌توانند به موفقیت ما در محیط اجتماعی، خانوادگی و یا اداری کمک کند، اشاره می‌نماییم.

به فراخور وضعیت شغلی و کاری، بخش زیادی از ساعات روز را در محل کارمان سپری می‌کنیم. گاه در بسیاری از روزها، بیش از آنچه در محیط خانه و در کنار خانواده مان باشیم، در محیط کار حضور داریم. طبیعی است که به دلیل حضورمان در محیط کار و در کنار سایر همکاران، روابط صمیمانه و دوستانه ای نیز با افرادی که در محل کارمان حضور دارند ایجاد خواهیم کرد، به گونه ای که در پاره ای موارد حتی ممکن است این روابط از روابطی که با برخی از وابستگان و اعضای خانواده خودمان داریم هم صمیمانه تر شود.

برای نمونه، ممکن است در محیط کاری و با بعضی از همکاران، لطایف و نکاتی مطرح شود که هیچ گاه در حضور خانواده و یا بستگان خود امکان طرح آن‌ها نباشد، نظیر شوخی‌ها، طرح لطیفه‌ها و... .

اما نکته مهم اینجاست که وجود این قبیل روابط دوستانه و صمیمانه، نمی‌تواند مجوز و یا دلیل موجهی برای این باشد که ما در محیط کاری و اداری خود، دست به هر کاری بزنیم و وجود جو صمیمی نمی‌تواند مبنایی باشد برای نادیده انگاشتن الزامات و مقررات اداری.

باید بپذیریم و به خود بقبولانیم که محیط کارمان، پیرو پاره ای از شرایطی است که آن را از محیط خانه و خانواده جدا می‌کند؛ هر چقدر هم که با همکارانمان صمیمی و راحت باشیم.

ما هر قدر هم که به دنبال فراهم نمودن محیطی سرشار از همدلی و راحتی و مناسب برای انجام فعالیت‌ها و امور اداری و شغلی خود باشیم، نمی‌توانیم محل کار خود را با یک جمع خانوادگی و یا گروه دوستان اشتباه بگیریم.

درست است که لازمه ایفای درست و کامل وظایف شغلی و کاری، برخورداری از جو مساعد و توأم با رضایت و آرامش است، اما باید توجه داشت که این رضایت و آرامش به چه قیمتی حاصل می‌شود؛ بنابراین، در نخستین گام می‌بایست از حیث رفتار و برخوردهای فردی، تفاوت‌های میان محیط دوستانه و خانوادگی با محیط کاری و اداری را کاملاٌ در نظر داشت.

این مراقبت‌های رفتاری، زمانی به اوج اهمیت و حساسیت خود می‌رسد که بدانیم ما در محیطی به کار و ایفای وظایف شغلی خود مشغولیم که مراجعین و مخاطبین ما را افرادی با شرایط خاص و ویژه تشکیل می‌دهند.

ما در آغاز هر روز، به محیطی گام می‌گذاریم که فراتر از یک محیط کاری و اداری، از نوعی ارزش برخوردار است که آن را از سایر اماکن اداری و کاری متمایز می‌نماید و این وجه امتیاز صرفاً به دلیل متفاوت بودن مخاطبین و مراجعه کنندگان به ماست.

بنابراین ما با دو گونه الزامات رفتاری مواجه می‌باشیم. یکی به تناسب اداری بودن، و دیگری به دلیل روح معنوی حاکم بر شخصیت و رفتار مخاطبین ما، که به فضا و محل کارمان، ارزش و قداست و ظرافتی دیگر می‌بخشد.

از منظر نحوه گفت‌وگو و چگونگی بر زبان راندن الفاظ و عبارات نیز می‌بایست در قالبی مبتنی بر همان ارزش‌های بیان شده اقدام نمود؛ چه در گفت‌وگوهای میان ما و همکارانمان و چه در گفت‌وگو با مراجعین و مخاطبین.

هنگامی که ما با یکی از همکاران، اعم از مقام بالاتر، یا هم سطح با خودمان و یا سایر نیروهای همکار، در حال گفتگو هستیم، هم بر اساس ضرورت حفظ شأن و منزلت خود و دیگران و قداست مکانی محل کار و هم به دلیل نظاره گر بودن مراجعین و به احترام حضور آنان و احتمال نظارت بر گفتگوی ما و توجه به بار ارزشی و معنایی و محتوای لغات و جملات رد و بدل شده میان ما و همکارانمان، لازم است نهایت دقت نظر شود. ما، چه بخواهیم و چه نخواهیم، بسیار برایمان پیش می‌آید و حتماً هم پیش آمده است، حرفی بر زبان رانده ایم که اندکی بعد آرزو کرده ایم ای کاش زمان به عقب برگردد تا دگر باره آن حرف و حدیث را تکرار نکنیم. به عبارتی، ممکن است سخن و یا حتی کلمه ای بیان کرده ایم که عاقبتی جز پشیمانی در بر نداشته است.

در محاوره و سخن گفتن با دیگران، اعم از همکار و یا مخاطبین، همواره پس از اندکی تأمل و سنجش سخن بر زبان آوردن، موجب کاهش سطح اشتباهات می‌شود. در اینصورت ما این فرصت
را خواهیم داشت که با تأمل و سنجدیده سخن گفتن، از خود شخصیتی جذاب و مؤثر بسازیم.

ما می‌توانیم در محیط کارمان، از خود شخصیتی ارائه نماییم که موجب افتخار و رضایتمندی خود، همکاران، خانواده، مراجعین و حتی مسئولین مافوق خود باشیم. به عبارتی، از آنجایی که همواره در معرض دید دیگران هستیم، لازمست به گونه ای عمل کنیم که سایرین از ما تصویرسازی منفی و خلاف آنچه تمایل داریم، نداشته باشند و برداشت‌های دیگران از ما برداشتی مثبت توأم با تصدیق و رضایت باشد. اینها، همه و همه به خودمان بر میگردد که چقدر آرام و بردبار باشیم، چقدر خوش قول و وفادار به تعهدات خود باشیم، چقدر خنده رو و با نشاط باشیم و...

و بالاخره نکته دیگر اینکه مدت زمان حضور در محیط کاری خود را با محل خانه یا استراحت گاه و آرامش گاه جابجا نکنیم. حتی در زمانی که فکر می‌کنیم کاری برای انجام دادن نداریم، یا مراجعه کننده ای وجود ندارد، یا امری از جانب مدیر مافوق به ما ارجاع نشده و میتوان چند دقیقه ای به پشتی صندلی تکیه داد و چشمها را بست و احیاناً چرتی هم زد...

این نکته درست که هر ساعت یا ساعاتی، به فراخور نوع حرفه و شغلی که داریم، اندکی برخاستن، یا خم و راست شدن و قدم زدنی کوتاه مدت می‌تواند ما را در انجام بهینه و مطلوبتر فعالیت‌ها یاریمان کند، اما این موضوع اگر از حد مختصر خود فراتر رود، ما را به قانون شکنی و ناهنجاری شغلی و اداری رهنمون و به کارمندانی قانون گریز مبدل می‌نماید.

ما در تمامی دقایقی که ملزم به انجام وظایف شغلی خود هستیم، مجاز به انجام فعالیت شخصی دیگری نیستیم، مگر اینکه از مدیر خود، آن هم در چهارچوب قوانین و الزامات اداری، مجوز لازم را کسب کرده باشیم. اگر غیر از این شود، هم باید در برابر خداوند، هم وجدان خود، هم مدیر اداری، هم مراجعین ظریف طبع و نکته سنج و ذیحق خود و هم جامعه پاسخگو باشیم.

امید که با اجرای دقیق و کامل رسالت‌های محوله، از اشتباهات گذشته پند گرفته، زمینه موفقیت و کمال خود را، توأم با رضایت خداوند فراهم سازیم.

فرستنده: بهمن معتمدنیا

«تابناک» مطالب اختصاصی و گردآوری شده توسط خوانندگان محترم را در قالب جدیدی با عنوان «نگاه شما» منتشر خواهد کرد.

مخاطبان محترم می توانند مطالب دلخواه خود را در موضوعات مختلف، به آدرس [email-masked] ارسال نمایند.

مخاطبان محترم برای ارسال مطالب خود باید چند نکته  را در نظر داشته باشند:

1. این قالب جدید برای ارائه و معرفی «نگاه بییندگان به تمام موضوعات» می باشد.

2.مطالب اختصاصی یا گردآوری شده می تواند در قالب: ایده ، فیلم، عکس، گزارش تحلیلی، گزارش خبری، کاریکاتور و... باشد.

3. مطالب ارسال شده حتی الامکان با ذکر نام و نام خانوادگی فرستنده باشد.

4. موارد ارسالی مغایرتی با اصول اخلاقی و قوانین جاری نداشته باشد.

5. مطالب ارسالی به زبان و فونت فارسی باشد.

6.مطالب ارسال شده حتی الامکان حاوی اطلاعات دقیق باشد.

مشخصات فنی

1. از ارسال تصاویر در متن فایلهای word خودداری شود.

2. حجم فایل تصویری ارسالی( به صورت gif یا jpg ) بیشتر از 5 مگابایت نباشد.

3. حداکثر حجم فایل صوتی یا ویدیو پنجاه مگابایت باشد. (نوع فایل: wmv,  flv, wav, mp3, wma)