موج جديد سرمايه گذاري در فوتبال اروپا

کد خبر: ۲۳۷۸۰

تاریخ: ۱۲ آبان ۱۳۸۷ - ۰۸:۵۹

مدتي است که رسانه هاي اروپايي به حضور سرمايه گذاران غيرانگليسي در فوتبال جزيره اعتراض مي کنند، اين اعتراض پس از واگذاري سهام باشگاه منچسترسيتي به يونايتد گروپ و شيوخ ابوظبي شدت بيشتري گرفت.

به نوشته اعتماد، راب هيوز ستون نويس اينترنشنال هرالد تريبيون درخصوص موج جديد سرمايه داران در فوتبال باشگاهي انگليس و ساير باشگاه هاي اروپايي مي نويسد؛«علاقه شديد به باشگاهي پرسابقه با کمد جوايز خالي نشان مي دهد که چگونه شرايط دشوار بازار جهاني کالا، اليگارش هاي روس، افراد بانفوذ در صنعت فولاد هند، و شيخ هاي سلطان نشين هاي نفت خيز خليج فارس را به خريداران دارايي هاي شناخته شده در غرب تبديل مي کند.»

اين نويسنده يادآوري مي کند در حال حاضر نيمي از 20 باشگاه ليگ برتر بريتانيا تحت مالکيت تجار خارجي قرار دارند اما معتقد است تغيير مالکيت منچسترسيتي تحولي عمده را نشان مي دهد؛ «هرچند اين اولين موردي است که حکام کشورهاي حاشيه خليج فارس راه خود را به عرصه فوتبال انگلستان پيدا مي کنند، اما احتمالاً آخرين مورد نخواهد بود.» کما اينکه نويسنده يادآوري مي کند ثروتمندان دوبي در همسايگي ابوظبي، طي دو سال گذشته براي خريدن باشگاه ليورپول تلاش کرده اند.

رقابت دوبي و ابوظبي

اينترنشنال هرالد تريبيون يادآوري مي کند پيش از استخراج نفت در اواخر دهه 50 ميلادي در امارات متحده عربي، خانواده هاي نهيان و مکتوم سرگرم رقابت در شاهين بازي بودند، اما در سال هاي اخير روحيه جسور حاکمان دوبي در سرمايه گذاري و تبديل اين منطقه به جاذبه يي براي تجارت جهاني، ابوظبي را با وجود مالکيت 9 درصد نفت جهان، زير سايه برده است.

اين روزنامه معتقد است همزمان با ثروتمندتر شدن امارات متحده عربي، از توان سرمايه گذاران غربي براي ماندن در ليگ هاي فوتبال کاسته مي شود و از اين رو «بسياري از کارشناسان معتقدند زماني فرا خواهد رسيد که تام هيکس و جرج ژيلت جونيور، صاحبان امريکايي باشگاه ليورپول، باشگاه را به خريداران سمج اهل دوبي بفروشند.»

با اين حال به اعتقاد اين نويسنده، سرمايه گذاري اين صندوق در شرکت هايي همچون فراري و جنرال موتورز و شرکت در پروژه هايي همچون پروژه يک ميليارد دلاري ساخت موزه يي همانند موزه لوور پاريس نتوانسته به اندازه خريدن باشگاه منچسترسيتي و سپس استخدام روبينيو نام اين صندوق را در رسانه هاي جهاني مطرح کند.

فوتبال، عامل اتلاف هزينه

اينترنشنال هرالد تريبيون يادآوري مي کند که پنج سال قبل رومن آبراموويچ پنج برابر هزينه انتقال روبينيو هزينه کرد تا چلسي را از قرض خارج کند و هرگز شکايت نمي کند که درآمد ناشي از انتقال آندري شوچنکو و شون رايت فيليپس به آث ميلان و منچسترسيتي بسيار کمتر از 100 ميليون دلار هزينه يي بوده که صرف خريد آنها شده است.

راب هيوز مي نويسد؛«او مي داند که خريد يک باشگاه فوتبال، ضرر اقتصادي است» و از محمد الفايد صاحب مصري باشگاه فولام که اولين صاحب خارجي يک تيم انگليسي بود نقل مي کند که «کسب درآمد از قبل مالکيت باشگاه غيرممکن است.»

اين روزنامه تاکيد مي کند که 3/5 ميليارد دلار سهم باشگاه هاي ليگ برتر انگلستان از فروش حق پخش تصاوير تلويزيوني، با همان سرعتي که به جيب باشگاه ها وارد مي شود، براي خريد بهترين بازيکنان جهان، حساب باشگاه ها را ترک مي کند.

چرا سرمايه گذاري در فوتبال

از سوي ديگر خانواده امريکايي گليزر که مالکيت منچستريونايتد را در اختيار دارد همانند مالکان امريکايي باشگاه ليورپول، معتقد بود مي توان بازاريابي موفق تري براي فوتبال انگلستان در خارج از اين کشور انجام داد. اما در نهايت اين روزنامه وضعيت جياني آنجلي رئيس امپراتوري فيات در ايتاليا را يادآور مي شود که براي تيم خود، يوونتوس، بازيکناني بسيار مشهور را خريداري کرد و اعتراف کرد اين کار، لذتي سبکسرانه است که به اعتياد تبديل شده است.

آنجلي خريد بازيکنان فوتبال را به خريد تابلو، يا اسب مسابقه، يا خانه هايي بيش از آنکه توان مديريت آن وجود داشته باشد، مقايسه کرده بود و در مصاحبه يي به اينترنشنال هرالد تريبيون گفته بود؛«من بيش از آنچه بايد پول و وقت صرف اين کار مي کنم. اما از نظر من خيلي کار جذابي است.»