فراتر از مرز باور

روزگاري است که ديگر ديدن ملاک نيست! اين روزها چشمهايي مي بينند که نمي بينند! اين روزها چشمهايي که خوب نمي بينند، بهتر از هر بيننده اي ميبينند! اين روزها برخي با دلشان مي بينند و مي گويند دل جايگاه خدا است

کد خبر: ۲۳۶۷۵۲

تاریخ: ۲۰ فروردين ۱۳۹۱ - ۱۵:۱۵

روزگاري است که ديگر ديدن ملاک نيست! اين روزها چشمهايي مي بينند که نمي بينند! اين روزها چشمهايي که خوب نمي بينند، بهتر از هر بيننده اي ميبينند! اين روزها برخي با دلشان مي بينند و مي گويند دل جايگاه خدا است، پس آنان که با دل مي بينند ديدشان از جنس خوبي ها است.

سيد عرفان حسيني متولد بيست و هفتم بهمن 1362 شهرستان گناوه استان بوشهر است. او متاهل و ششمين فرزند يک خانواده 9 نفره است.

به گزارش ايران اسپورت ۲۴: در کودکي دچار عارضه اي بنام توکسو پلاسموز شده و بينايي يک چشم خود را از دست داده، به مرور اين عارضه بر عصب چشم ديگرش تاثير گذاشته و بينايي آن را هم ضعيف کرده است.

عرفان 12 سال است که در رشته دو و ميداني فعاليت مي کند و 10 سال است که عضو تيم ملي است و تاکنون 12 مدال رنگارنگ جهاني، آسيايي، پارالمپيک و بين المللي  و نزديک به 50 مدال طلاي کشوري در رشته هاي پرتاب نيزه، پرتاب ديسک  و وزنه  به دست آورده است.

او توانسته 2بار رکورد جهاني را در پرتاب نيزه جابه جا کند وهم اکنون نيز اين رکورد در اختيار خودش است، 4 بار هم ورودي پارالمپيک لندن را به دست آورده است.

از علاقه اش به ورزش مي گويد:

از کودکي به ورزش علاقه فراوان داشتم و هيچ نقص و ناراحتي نمي توانست از علاقه ام به ورزش کم کند من در هر شرايطي که باشم به ورزش خود ادامه مي دهم و روزي اگر نتوانم به ورزش فعلي خود بپردازم يا ورزشي که توان بدني مي خواهد را دنبال کنم باز هم ترجيح مي دهم روي صندلي بشينم و شطرنج بازي کنم.

گفت و گويي داشتيم با عرفان که آن را مي خوانيم:

در مورد رشته پرتاب نيزه کمي توضيح دهيد؟

پرتاب نيزه يکي از شاخه ها و مواد دو و ميداني است و همچنين يکي از تخصصي ترين رشته هاي دو و ميداني است که مستلزم شرايط خاصي از نظر جسمي و هوشي است، رشته اي است قدرتي، سرعتي و انفجاري و بايستي سرعت و قدرت و انفجار را با هم هماهنگ کرد و نيزه را پرتاب کرد.

ورزش را از کي شروع کرديد و تاکنون در چه رشته هاي ورزشي فعاليت داشته ايد؟

ورزش را از کودکي با فوتبال شروع کردم و تا دوران دبيرستان آن را ادامه دادم و عضو تيم منتخبين مدارس و منتخبين استان بودم، به مسابقات کشوري هم راه پيدا کردم ولي در همان زمان بيماري توکسوپلاسموز بر عصب چشم ديگرم هم تاثير گذاشت و آن را ضعيف کرد و پزشکم ديگر به من اجازه ادامه فعاليت در اين ورزش را نداد و من هم با فوتبال خداحافظي کردم.

بعد از چند ماه به ورزش کشتي رفتم و 2 سال در اين رشته فعاليت کردم تا اينکه از طريق يکي از اقوام به مربي پرتاب نيزه محمد ابراهيم زاده مطلق معرفي شدم و تست پرتاب نيزه دادم و موفق شدم.

وبعد از حدود 45 روز، يک ماه تمرين در اولين حضور خودم در مسابقات کشوري در سال 80 مقام اول کشوري را در پرتاب نيزه به دست آوردم و در سال بعد هم به تيم ملي دعوت شدم.

در پيشرفت شما چه کساني سهيم بوده اند؟

در پيشرفت من خانواده ام نقش بسزايي داشتند خصوصا پدرم که بزگترين حامي من بودند با اينکه ايشان يک بازنشسته نيروي دريايي است ولي حامي اصلي من است و در کنار او مسولين استان بوشهر، رئيس تربيت بدني استان بوشهر جمشيدي، مربيانم محمدرضا ابراهيم زاده و کشور ، دکتر مسجدي رئيس فدراسيون نابينايان و مزائقي مربي تخصصي ام که من از همه آن ها تشکر مي کنم.

چه صحبتي با خانواده هاي افراد معلول داريد؟

من از خانواده ها مي خواهم اگر فرزندشان در راهي مصر هستند و علاقه دارند و مي دانند که موفق مي شوند  آنها را حمايت کنند؛ چراکه افرادي که در کاري مصر هستند براي خواسته و هدفشان تلاش مي کنند تا به هدفشان برسند.

چه پيشنهادي براي افراد معلول و علاقه مند به ورزش داريد؟

کساني که توانايي خوبي دارند و همچنين شرايط خاص (معلوليت) به افرادي که در امر استعداديابي ورزشي تخصص دارند مراجعه کنند تا از طريق آن ها فعاليت ورزشي را که در خور فيزيک بدني شان است شروع کنند که اين فعاليت هاي ورزشي نه تنها در روحيه و زندگي آن ها بلکه در وجهه اجتماعي شان هم تاثيرگذار است.

بهترين ترين خاطره حضور در مسابقات؟

بهترين خاطره من مربوط به مسابقات جهاني نيوزيلند سال 2011 است که من قبل از پرواز به نيوزيلند براي خداحافظي از خانواده ام به بوشهر رفتم، شب قبل از پرواز خواستم به تهران بيايم که از تهران پروازي به دبي و بعد استراليا و در آخر  هم  به نيوزيلند داشته باشم، برف شديدي مي باريد و پروازها لغو شده بود، من مجبور شدم به همراه پسرعمويم که برادر همسرم نيز است با ماشين به سمت تهران حرکت کنيم که در نهايت با خوش شانسي فراوان من به پرواز دبي رسيدم.

در مسابقات نيوزيلند  من به دليل مصدوميت هاي پزشکي آمادگي کاملي براي حضور در مسابقات نداشتم با اين حال شرکت کردم، در روز مسابقه هم باد شديدي مي آمد، هرچه نيزه پرتاب مي کردم باد مي وزيد و جهت پرتاب را تغيير مي داد، در پرتاب نيزه هر ورزشکار در کل اجازه 6 پرتاب را دارد تا پرتاب 3 من نفر 7 بودم، با روحيه بالا گفتم در اين پرتاب من رقيب را مي گيريم و سوم مي شوم، پرتاب کردم همين هم شد؛ ازنفر7 به نفر 3 رسيدم و در پرتاب 5 بود که با همان روحيه گفتم من الان رکورد مي زنم و پرتاب کردم و توانستم رکورد جهان را جا به جا کنم و آن را از 50/59 به 48/61 رساندم و اين قشنگ ترين خاطره من در مسابقات بود حتي در نيوزيلند ايرانيان بسياري به ورزشگاه آمده بودند و ما را تشويق مي کردند و احساسم اين بود که در ايران بازي مي کنم و اين شد که من با آمادگي نسبي که داشتم توانستم با تشويق و حمايت تماشاچيان ايراني و روحيه بالا و توکل به خدا رکورد جهان را بشکنم و آن را 2 متر جا به جا کنم.

براي پيشرفت در رشته پرتاب نيزه چه پيشنهادي داريد؟

بايد بتوانيم در تمرين ها به آنچه که مربي مي گويد گوش کنيم و آن را عملي کنيم؛  در رشته هاي دو و ميداني پرتاب نيزه و پرش با نيزه مصدوميت فراوان دارد زيرا تکنيکي تر است و ضربه ديدن در آن بيشتر است. ما در 6 ماه زمستان به اصطلاح خودمان بارگيري مي کنيم براي مسابقاتي که در تابستان برگزار مي شود و اين بارگيري از طريق آماده کردن بدن و مرور تکنيک ها است تا بتوانيم در مسابقات پتانسيل وجودي مان را به شتاب، تکنيک و سرعت تبديل کنيم و رکورد خاص خودمان را بزنيم.

آرزوي شما؟

کسب مدال طلاي پارالمپيک لندن آرزوي من است.

برنامه فعلي و برنامه آينده تان؟

برنامه فعلي و اصلي ترين هدفم کسب مدال طلاي پارالمپيک 2012 لندن است.

و برنامه آينده؟

به همت استاندار و رئيس تربيت بدني استان بوشهر به من شغلي در بوشهر دادند که بعد از مسابقات پارالمپيک به بوشهر مي روم و برنامه هايم را در آنجا دنبال مي کنم.

درخواست شما از مسئولان؟

درخواستم از مسئولين فقط حمايت و رسيدگي به وضعيت ورزشکاران است. ما در مسابقات جهاني و در کل مسابقات خارج از کشور به عنوان نماينده ايران و سرباز ميهن حضور داريم، انتظار داريم که به اين سرباز رسيدگي شود. از مسابقات گوانگجو به بعد به ما جوايزمان را هم ندادند، ما ورزشکاران بيکار هستيم و تمام زندگي مان از طريق اين جوايز اداره مي شود، پس تمام چشمداشت ما به اين جوايز است. من خودم نزديک به 8 سال است که به هزينه شخصي خودم ورزش حرفه اي را دنبال مي کنم.

و سخن آخر؟

تلاش، استمرار، روحيه بالا، اميدواري و توکل به خدايي که کافيست دلت را با او صاف کني تا هر آن چه که مي خواهي به تو بدهد تنها دليل پيشرفت و موفقيت است که بايد در زندگي آن را به کار گيريم.