کاترین اشتون: آنقدر مذاکره کنیم تا به نتیجه برسیم

«کاترین اشتون»، مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا که نمایندگی گروه 1+5 در مذاکره با ایران را بر عهده دارد، مذاکره با ایران را آخرین شانس برای جلوگیری از وقوع جنگ دانسته و اعلام کرده 1+5 می‌خواهد با مذاکره، مانع جنگ با ایران شود.

کد خبر: ۲۳۲۴۲۱

تاریخ: ۲۱ اسفند ۱۳۹۰ - ۲۲:۳۸

به گزارش «تابناک»، اظهاراتی که به تازگی از سوی اشتون گفته شده، نشان می‌دهد به باور وی، مذاکرات آتی با ایران، آخرین شانس برای جلوگیری از جنگ است.

در همین باره، خبرگزاری آلمانی «دویچه وله»، امروز به نقل بخش‌هایی از مصاحبه اشتون با نشریه «اشپیگل» پرداخت که طی آن، بر لزوم پیشرفت در مذاکرات نیز تأکید شده است. در همین راستا، وی «مذاکره برای مذاکره» و بدون دستیابی به نتیجه مشخص را رد کرده است.

همچنین «ژان اسلبورن»، وزیر امور خارجه لوکزامبورگ اظهار داشته: حتی در صورتی که به لحاظ محتوایی مواضع دو طرف به هم نزدیک نشود، باز هم مذاکرات باید ادامه داشته باشد تا بتوان جلوی جنگ را گرفت.

وی گفته است: «اگر این مذاکرات به جایی نرسد، حمله نظامی اسرائیل به ایران حتمی است. ما باید به هر قیمتی شده مانع این حمله شویم».

همچنین نشریه اشپیگل مدعی شده، قرار است مذاکرات 1+5 با ایران تا جایی که می‌شود، تا زمان برگزاری انتخابات ریاست جمهوری آمریکا طول بکشد، زیرا در این صورت اوباما می‌تواند بدون وجود فشار مسائل مربوط به سیاست داخلی، بر دولت اسرائیل فشار وارد کرده و آن را از حمله به ایران بازدارد.

هرچند اظهارات اشتون و دیگر سران اروپایی در وهله نخست خیرخواهانه به نظر می‌رسد، قرار دادن این اظهارات در کنار موضع‌گیری‌های برخی دیگر از رهبران اروپایی مانند وزیر امور خارجه فرانسه و نیز توجه به لحن نامه اشتون و بیانیه اخیر گروه 1+5، می‌توان نتیجه گرفت هدف چیز دیگری است.

بنابراین، گویا کشورهای اروپایی تلاش دارند به هر نحو ممکن، ایران را به ادامه مذاکرات ترغیب کرده و پیامدهای احتمالی نرسیدن به توافق را برجسته سازند. در حقیقت، طرف‌های غربی که می‌دانند، پیش کشیدن دوباره بحث تعلیق غنی‌سازی از سوی ایران (در نامه اشتون) ممکن است ایران را نسبت به مذاکرات دلسرد کند، تلاش دارند با پیش کشیدن بحث تهدید اسرائیل و در عین حال گرفتن ژستی خیرخواهانه، نتیجه مورد نظر خود را از مذاکرات بگیرند.

در همین رابطه، می‌توان گفت، بحث انتخابات آمریکا نیز بیشتر از این جهت مطرح شده که طولانی شدن احتمالی مذاکرات را توجیه کند، زیرا در غیر این صورت، ممکن است تطویل مذاکرات به عنوان نشانه‌ای از شکست طرف‌های اروپایی قلمداد شود.