درسى كه «اينيستا» به فوتباليست هاى ما داد

محسن اكبرزاده

کد خبر: ۲۳۰۱۲۹

تاریخ: ۱۰ اسفند ۱۳۹۰ - ۱۲:۴۲

شيخ اجل، سعدى عليه الرحمه، ۷۰۰سال قبل، در گلستان جاودانه اش اين بيت پرمعنى را سروده؛

تكيه بر جاى بزرگان نتوان زد به گزاف/مگر اسباب بزرگى همه آماده كنى

اگرچه مفهوم اين بيت زيبا، پرواضح است و نيازى به معنى كردن آن وجود ندارد اما در مقام تفسيرش مى توان اين گونه گفت كه؛ خيلى از آدم ها - در هر صنف و تخصصى - مى توانند به قله برسند تا ديگران آنها را «بزرگ» بدانند اما «بزرگ  بودن» يكسرى لوازم نياز دارد كه اگر آنها را نداشته باشى، ظاهرت بزرگ است اما كسى تو را يك «بزرگ واقعى» نمى داند! مثلاً در فوتبال حرفه اى جهان، بازيكنان زيادى هستند كه شايد در تخصصشان جزو بهترين ها باشند؛ بهترين گلر جهان، بهترين گلزن جهان، بهترين مدافع جهان و ...

اما چه اتفاقى مى افتد كه در بين همه برترين ها، فقط چند نفر هستند كه همه اهالى فوتبال جهان آنها را «بزرگ» مى دانند؟ يكى از اين افراد «آندرس اينيستا» مى باشد؛ هافبك مركزى باشگاه بارسلون كه نه تنها جزو ستاره هاى پرفروغ بارسا محسوب مى شود، كه در عين حال و به گواه كارشناسان فوتبال جهان، از عوامل اصلى قهرمانى اسپانيا در جام  جهانى بود. امروز همگان «اينيستا» را جزو بهترين هاى فوتبال دنيا مى دانند اما «بزرگ بودن» مغز متفكر تيم ملى اسپانيا، نه  به خاطر پاس هاى عالى، نفوذهاى خلق الساعه، شوت هاى زيبا و نه حتى به خاطر بهترين  «پلى ميكر» بودنش مى باشد، بلكه شعور و شخصيت و واقع بينى اين بازيكن بااخلاق سبب شده كه همگان او را «بازيكنى بزرگ» بدانند و حتى هواداران دو آتشه «رئال مادريد» نيز ( كه عموماً از بازيكنان بارسلون متفرند) او را دوست داشته باشند! يكى از آخرين مصاديق «بزرگ  بودن»

«اينيستا» را مى توان در مصاحبه اى يافت كه ۳ روز قبل اين بازيكن انجام داد؛ هنگامى كه يكى از خبرنگاران شهر بارسلون در مقام حمايت از بارسلون و حقانيت اين تيم كه معتقد بود بايد صدرنشين باشد، اين گونه اينيستا گفت:«متأسفانه داوران نقش زيادى در اختلاف ۱۰ امتيازى بارسلون با رئال داشته اند، نظر شما چيست؟» آن وقت «اينيستا» با لحنى معترض گفت:«اين گونه اظهارنظركردن نه در شأن شماست و نه در شأن من كه بخواهم براى فرار از حقيقت، گفته شما را تأييد كنم! من اصلاً قبول ندارم كه اشتباهات داورى باعث شده كه ما ۱۰ امتياز از رئال مادريد عقب بيفتيم، واقعيت اين است كه آنها - رئال مادريد- امسال بهتر از ما فوتبال بازى مى كنند و حق شان است كه ۱۰ امتياز از ما جلو باشند! درست است كه ما همين چند هفته قبل «رئال» را شكست داديم اما پيروزشدن ما در ال كلاسيكو، معنى اش اين نيست كه از رئال بهتريم!

كما اينكه بعيد مى دانم، بتوانيم اين فاصله را با آنها از بين ببريم و مانع قهرمانيشان بشويم! » اين حرف ها را بازيكنى  زده كه در همه «ال كلاسيكو» هاى اخير، جزو بهترين هاى ميدان بوده اما چون «بازيكن بزرگيست» تعصب را كنار مى گذارد و بدون اينكه نگران واكنش هم تيمى هايش يا هواداران بارسلون باشد، در مورد رقيب سنتى شان حقانيت را درنظر مى گيرد و مى گويد: آنها از ما - كه شكست شان داده ايم - بهتر هستند! فرداى روز مصاحبه و در اولين مسابقه اى كه تيم «رئال» در شهر مادريد برگزار مى كند، ناگهان شاگردان «مورينيو» و حتى خود آقاى خاص، با حيرت و تعجب به جايگاه تماشاگران تيفوسى رئال مادريد نگاه مى كنند، چراكه در آن لحظه، هواداران متعصب و دوآتشه رئال، يكدست و يك صدا نام «اينيستا» را به زبان مى آورند و درحقيقت، بازيكن تيم رقيب سرسخت شان «بارسلون» را تشويق مى كنند!

آ رى، اين گونه است و چنين اتفاقاتى رخ مى دهد كه يك بازيكن خوب، تبديل به يك «بازيكن بزرگ» مى شود! بى آنكه قصد مقايسه داشته باشم، يا خداى نكرده بخواهم به بازيكنان خودمان بى احترامى كنم، از شما مى پرسم كه آيا در بين فوتباليست هاى ايرانى - و حتى بين مربيان و مديران - كسى را سراغ داريد كه چنين شخصيت واقع گرايانه و محكمى داشته باشد؟ اين جاست كه مفهوم بيت سعدى را درك مى كنيم كه مى گويد؛«...مگر اسباب بزرگى همه آماده كنى!

ابرار