چه کسی حاضر است به دنیای قلندران کوچک سرکشی کند؟

دنیای کودکان اینجا متفاوت است؛ اینقدر متفاوت که نه خبری از بازی و شیطنت است و نه شلوغی و سر و صدا. همه به طرز عجیی ساکتند؛ هم ساکت و هم پر از رنج. پدر و مادر‌ها هم حال و روز بهتری ندارند. شاید دلشان گرفته؛ از مسئولانی که به فکرشان نیستند و از بیمه‌هایی که کمکشان نمی‌کنند. شاید هم دلشان از ما گرفته باشد؛ از من و شمایی که چه دستمان به جایی برسد و چه نه، سراغشان را نمی‌گیریم...!

کد خبر: ۲۲۹۹۶۶

تاریخ: ۰۹ اسفند ۱۳۹۰ - ۱۶:۲۴

با اینکه در سن بازی و شیطنت هستند، ولی مثل افراد پا به سن گذاشته، گوشه‌ای کز کرده‌اند و شاید درد می‌کشند؛ بیمارانی که مو‌هایشان ریخته و با ماسکی که در بخش ویژه بیمارستان هم مجبور به استفاده از آن هستند، متفاوت‌ترین کودکانی هستند که دیده‌ایم؛ کودکانی که همه دنیای والدینشان هستند، اما از بدِ روزگار، به دردی گرفتار شده‌اند که تا چند سال به آن‌ها زنجیر شده و سبکبالی کودکی‌شان را به یغما برده است.

به گزارش «تابناک»، زیاد عجیب نیست که آمار و ارقام خاصی در زمینه شمار کودکان مبتلا به سرطان در دست نباشد، همان گونه که آمار اعتیاد، ایدز و غیره هم سال‌هاست که به روز نشده‌اند و چه بسا محرمانه تلقی می‌شوند!

این در حالی است که چندی پیش، مدیر عامل مؤسسه خیریه محک، خبر از چهار هزار و چهارصد کودک مبتلا به سرطانی به میان آورد که در پوشش خدمات این مؤسسه حمایت از کودکان سرطانی هستند و طبیعی است که این آمار، کمتر از شمار کودکان مبتلا به سرطان در کشور است.

رتبه سرطان در مرگ و میرهای کشور:

گزارش‌های تایید نشده حاکی است، سالانه ۷۵ هزار نفر از هموطنانمان به این بیماری مبتلا می‌شوند و در این میان، میزان ابتلا به سرطان معده و خون، علاوه بر اینکه بیشترین آمار را از آن خود کرده‌اند، از چنان رشدی برخوردار است که میزان شیوع این دو نوع سرطان در کشورمان را بسیار بیشتر از کشورهای غربی کرده، در حالی که آمار شیوع دیگر سرطان‌ها در ایران تا حدودی کمتر از کشورهای دیگر دنیاست.

سرطان درد بزرگی است؛ اگر دستت خالی باشد!
جدای اینکه علت بروز سرطان چیست، هزینه‌های درمان این بیماری بسیار سنگین تمام می‌شود و وقتی بیمه‌ها که باید در این مواقع به کمک بیایند، از زیر بار هزینه داروهای سرطان شانه خالی می‌کنند، نتیجه خانواده‌هایی خواهد بود که مجبورند برای درمان یکی از اعضایشان، به زیر خط فقر سقوط کنند و چه بسا با‌‌ رها کردن نیمه تمام روند درمان، به مرگ عزیزشان راضی شوند. شاید ریشه شکل‌گیری بنیاد‌های خیریه گوناگون در این زمینه، همین بخش از ماجرا باشد؛ مؤسسات خیریه‌ای که جور بیمه‌ها را می‌کشند و به یاری بسیاری از نیازمندان آمده‌اند. این در حالی است محققان علوم پزشکی بر این باورند که در ده سال آینده، با رشد سه برابری سرطان در کشور روبه‌رو خواهیم شد و جدای اینکه باید برای بهبود خدمت رسانی به این بیماران تدبیر کنیم، چه بسا بد نباشد که هر کداممان، ماهانه مبلغ هر چند اندکی را برای کمک به این هموطنانمان به شماره حساب مؤسسات خیریه واریز کنیم.

ناگفته پیداست که بسیاری از مبتلایان، به دلایل گوناگون، توان مبارزه با این بیماری مرگبار را از دست می‌دهند و نتیجه این می‌شود که سرطان، سومین عامل مرگ و میر در کشورمان نام گرفته است؛ آماری دردناک که وقتی در گروه کودکان ارزیابی شود، تلخ‌تر هم جلوه خواهد کرد؛ جایی که سرطان، دومین عامل مرگ و میر کودکان‌ پس از تصادفات شناخته می‌شود و بنا بر شنیده‌ها، هر ساله ۱۵۰۰ تا دو هزار فرد زیر پانزده سال به این بیماری مبتلا می‌شوند؛ مبتلایانی که اگر نوع بیماری‌شان را جدا کنیم، یک پنجمشان سرطان خون دارند.

دبیر انجمن خون و سرطان کودکان در این باره می‌گوید: شایع‌ترین نوع سرطان در میان کودکان جهان، سرطان خون است، ولی متأسفانه در ایران هیچ آمار دقیقی درباره میزان شیوع این بیماری وجود ندارد. شایع‌ترین سن ابتلای کودکان به سرطان خون، زیر ده سالگی است و بین سن یک تا ۹ سالگی درمان پذیری کودکان بهتر است، به شرطی که پس از گذشت پنج سال از قطع درمان، سرطان خون در آن‌ها بازنگردد.

این فوق تخصص خون و آنکولوژی می‌افزاید: عامل ابتلا به سرطان خون تاکنون ناشناخته است، ولی بنا بر مطالعاتی که کشورهای جهان انجام شده، زندگی در کنار دکل‌های فشار قوی برق، باعث ابتلای بیشتر کودکان به سرطان خون می‌شود. آلودگی هوا هم احتمال ابتلای کودکان به سرطان خون را افزایش می‌دهد و افزون بر این‌ها، عوامل ارثی و اکتسابی نیز در بروز این بیماری اثر گذار است.

تدارکات درمان چگونه است؟

برخی کار‌شناسان بر این باورند که هم‌اکنون، ۸۰ درصد کودکان سرطانی در کشور به طور قطع درمان می‌شوند و اگر بیماران بموقع به پزشک مراجعه کنند، درمان قطعی به ۹۵ درصد هم خواهد رسید. این در حالی است که در میان انواع سرطان، 20 درصد این مبتلایان به سرطان خون دچار هستند و چه بسا سنجش میزان خدمت رسانی به درصد بزرگ، عیار خوبی برای ارزیابی کلی‌تر به دستمان خواهد داد.

اینجاست که دکتر رحیمی‌نژاد می‌گوید: اکنون به شدت با کمبود تخت، تجهیزات و مراکز پیوند مغز استخوان روبه‌رو هستیم و فقط بیمارستان شریعتی و یک مرکز در شمال کشور در زمینه پیوند مغز و استخوان فعال هستند. از این روی، کمبود تخت و امکانات این مراکز، منجر به فوت کودکانی می‌شود که نیازمند پیوند مغز استخوان اورژانسی هستند. البته در زمینه پیوند مغز استخوان برای بزرگسالان نیز کمبود داریم.

دبیر انجمن خون و سرطان کشور می‌افزاید: در این زمینه، بسیار پایین‌تر از عربستان و ترکیه هستیم و ضروری ا‌ست که در هر استان، یک مرکز پیوند مغز استخوان کودکان راه‌اندازی شود. البته برخی داروهای پیشرفته، گران‌ترند و گاهی به دلیل تحریم‌ها با مشکلاتی در حوزه دارو مواجه هستیم که حتی در مقطعی، به از دست دادن جان برخی بیماران هم منجر شده است.

هزینه‌های گزافی که به گفته مدیر مؤسسه خیریه محک، برای طول دوره چهار ساله درمان، به چهل میلیون تومان هم می‌رسد و تنها درباره دارو، سالانه با افزایش ۱۰ تا ۲۵ درصد مواجه می‌شود؛ آن هم درشرایطی که نوسانات نرخ ارز را در نظر نگرفته باشیم.

کمک به پدر و مادرانی که نفس کودکانشان را می‌شمرند...

شاید شمار افراد مشهوری که کمک به کودکان سرطانی را وظیفه خود می‌دانند، کم نباشد، ولی بی‌گمان، کار هیچ کدام مثل ... نمی‌شود. خیلی با خودمان کلنجار رفتیم که نامش را بنویسیم یا نه اما ترجیح دادیم حالا که خودش پس از سال‌ها رفت و آمد به بخش کودکان سرطانی یکی از بیمارستان‌های پایتخت، علاقه‌ای به طرح موضوع ندارد، ما چرا کاسه داغ‌تر از آش شویم؟ اصلا چه فرقی می‌کند که این هنرمند بزرگوار اسمش چیست؟ مهم این است که این آقا، با وجود مشغله فراوانش، هر از چندگاهی به کودکانی سر می‌زند که حتی شاید بیرون از قاب تلویزیون، قادر به شناختنش هم نباشند و تنها به واکنش پدر و مادر و دور و اطرافیانشان می‌فهمند مهمانشان کیست و حالا چند سال است که این دیدارهای بدون مقدمه چینی ادامه دارد...

همه مؤلفه‌ها به این نتیجه می‌رسند که شرایط تدارک دیده شده برای درمان کودکان سرطانی، بسیار اسفبار است و چه بسا اگر یاری برخی مؤسسات خیریه نبود، با فاجعه‌ای روبه‌رو بودیم که به تنهایی برای زیر سوال بردن همه خدمات صورت گرفته در حوزه سلامت کافی بود؛ اما تأسف‌بار اینجاست که گویا هنوز هم کسی به فکر تدبیر این معضل نیست و گویا، این درد پدید آمده تنها ویژه پدر و مادرانی است که مجبور به شمارش نفس‌های کودک دلبندشان هستند.

والدین درد کشیده‌ای که برای درمان فرزندانشان، نه کمکی از بیمه دریافت می‌کنند و نه هیچ کدام از مسئولان را پشت سر خود می‌بینند؛ با این اوضاع شاید بد نباشد که ما در هر سمتی که هستیم، گهگاهی به دیدن این بیماران فراموش شده برویم تا از لحاظ روحی هم که شده، یاریگرشان باشیم. شاید در این میان، برخی اشخاص تأثیرگذار هم ترغیب شوند که در این امر خیر مشارکت کنند و بدین ترتیب عقب‌ماندگی‌ها زود‌تر جبران شود!