انتخابات، «سه پرسش از کاندیداها» و «ده پرسش از رئیس‌جمهور»

انتخابات امسال مجلس، تفاوت ظریفی با انتخابات پیشین دارد و آن هم وجود محکی ملموس و واقعی برای سنجش شعارهای کاندیداهای مجلس نهم است؛ محکی ساده، مواجه کردن آنان با «سه پرسش» از «ده پرسش از رئیس‌جمهور»

کد خبر: ۲۲۸۴۵۴

تاریخ: ۰۳ اسفند ۱۳۹۰ - ۰۱:۲۵

روز به روز که به انتخابات مجلس نزدیکتر می‌شویم، هم جبهه‌های انتخاباتی بیشتری رخ می‌نمایند و هم شعارهای کاندیداها، رنگ‌های متنوعی به خود می‌گیرد؛ شعارهایی که گاه آنقدر کلی و کلان است که گاهی به یک برنامه توسعه بیست ساله می‌ماند و گاهی چنان مبهم و فاقد راهکار اجرایی است که خود کاندیداها هم متوجه نمی‌شوند چه گفته‌اند.

اما خوشبختانه انتخابات امسال مجلس، تفاوتی ظریف با دیگر انتخابات دارد، که همین تفاوت می‌تواند محک سنجش شعارهای کاندیداها باشد و آن هم ده پرسشی است که درباره چند معضل حل نشدنی مملکت، ماه‌هاست که بناست از رئیس‌جمهور پرسیده شود، ولی همچنان پرسیده نشده است.

به گزارش «تابناک» در روز‌های آینده که فرصت تبلیغات است، به جای مناظرات سیاسی بی حاصل رسانه‌ها و افکار عمومی، می‌توانند در مناظراتی که بین نامزدهای انتخاباتی برگزار می‌کنند، از آن بخواهند که راهکارشان را درباره این چند معضل ـ که احتمالا در دوره مجلس نهم همچنان برقرار خواهد بود ـ معرفی کنند؛ معضلاتی که برخی از آنها، منجر به طرح سؤال از رئیس‌جمهور هم شده، ولی همچنان حل ناشده باقی مانده است.

برای نمونه، یکی از پرسش‌‌های مطرح که بناست از رئیس‌جمهور پرسیده شود، این است:

چرا قانون تسهيلات ارزي براي متروي تهران و كلان شهرها و حمل و نقل عمومي دیگر شهرها، به رغم نياز مبرم اين شهرها به روان سازي ترافيك، به ویژه با آغاز هدفمند شدن يارانه حامل‌هاي انرژي، ابلاغ و اجرا نشد؟

این معضل همچنان پابرجاست و مردم همچنان با این مشکل دست به گریبان هستند و یحتمل کاندیداهای کنونی و نمایندگان آینده هم با این معضل که یک معضل مردمی است روبه‌رو خواهند شد. حال باید از آنان پرسیده شود، آنان چگونه می‌خواهند دولت را مجبور به اجرای این مصوبه کنند؟ آیا آنان نیز همان راه نمایندگان کنونی را خواهند رفت که تا کنون منجر به نتیجه نشده است و اگر نه چه راهکاری خواهند داشت؟ این خود محکی است که مردم بدانند چه کسانی را بناست به مجلس بفرستند.

یا پرسش بعدی:

بنا به آمار رسمي نرخ رشد اقتصادي كشور در سال 89 زير 1% بوده و اگر نرخ اعلام شده از سوي صندوق بين‌المللي پول را بپذيريم، نزدیک 3% بوده است، در حالي كه بنا بر برنامه بايد دست‌کم 8% باشد. آيا اين امر حاكي از ضعف مديريت اقتصادي كشور نيست؟ همچنين با اين نرخ رشد، آيا ممكن است يك ميليون و ششصد هزار شغل در كشور ايجاد شده باشد؟

مگر یکی از شعارهای نمایندگان تلاش برای ایجاد اشتغال با تصویب مصوبه‌های تأثیرگذار نیست؟ حال این کاندیداها و نمایندگان احتمالی در این باره چه خواهند کرد؟ آیا همچون دور گذشته، تنها دعواهای چنین معضلاتی برای مردم باقی خواهد ماند و نمایندگان و رئیس‌جمهور همچنان قربان صدقه هم خواهند رفت؟

یا پرسش بعدی

قانون هدفمند كردن يارانه‌ها پنج ساله بود، در حالي كه ميزان افزايش بهاي برخي حامل‌هاي انرژي، نشان مي‌دهد كه دولت مدت اجراي آن را كمتر از سه سال در نظر گرفته است. در نتيجه، مردم بايد فشار غير لازمي را در پرداخت بهاي مثلا گاز مصرفي تحمل کنند.
همچنين سهم بخش توليد صنعتي و كشاورزي تاكنون به درستي پرداخت نشده و باعث گران تمام شدن هزينه توليد كالا و محصول شده است. چرا دولت مقيد به اجراي قانون مجلس نيست؟

کاندیدا چه راهکاری برای این مسأله خواهند داشت؟ مگر تولید یکی از مبانی توسعه و البته یکی از راهکارهای اشتغال کارآمد نیست؟

لطفا کاندیدا‌های محترم از ترسیم چشم‌اندازهای جدید در تبلیغاتشان خودداری کنند و تنها به مردم بگویند، می‌توانند دولت را به اجرای این مصوبات ملزم کنند یا نه؟ شعار جدیدی لازم نیست. همین مشکلات را بتوانند حل کنند، دینشان را به مردم ادا کرده‌اند.