سیاست‌ورزی عالمانه در رویارویی با خفقان زمانه

امام صادق علیه السلام فرمود: از امور دنيا، چيزى در اختيار من نيست كه از دست دادن آن را توسط تو بترسم، و از امور آخرت، تو چيزى ندارى كه در آن طمع نمايم و در نعمتى هم نيستى كه برايت تهنيت بگويم؛ پس براى چه بيايم؟ منصور گفت: بيا من را نصحيت كن. امام فرمود: كسى كه طالب دنياست، تو را نصيحت نمى‎كند و هر كه طالب آخرت است با تو همنشينى نمى‎كند.

کد خبر: ۲۲۷۱۴

تاریخ: ۰۳ آبان ۱۳۸۷ - ۱۵:۴۷

امام صادق ـ عليه‌السلام ـ به معلى ابن خنيس كه به دست حاكمان زمان خود كشته شد، فرمود:
اى معلى؛ كار ما را پنهان بدار و آشكار مكن، كسى كه كار ما را پنهان بدارد، خداوند او را در دنيا عزيز مى‎دارد.

رواياتى هست حاكى از آن كه شدت فشار به اندازه‌اى بود كه حتى شيعيان، بدون اعتنا به همديگر از كنار همديگر رد مى‎شدند. منصور در مدينه جاسوسانى داشت كه تجسس مى‎كردند و هر كه را مى‎شناختند از پيروان جعفر ابن محمد ـ عليه السلام ـ است، گردن مى‎زدند.

امام صادق ـ عليه السلام ـ شديداً تحت مراقبت منصور بود، با آن كه از پيش به امر هشام در شام جلب شده بود، بار ديگر به امر منصور در شام جلب شد و مدتى امام تحت نظر ماند و عزم كشتن آن حضرت را كردند و هتك‎ها نمودند و سرانجام اجازه مهاجرت دادند. حضرت به مدينه بازگشتند و بقيه عمر را در حال تقيه در مدينه ماند. منصور آزارها و كشتارهاى بى‎رحمانه در حق سادات علويين روا داشت كه به دستور وى، آنان را دسته دسته مى‎گرفتند و در قعر زندان‎هاى تاريك، با شكنجه و آزار به زندگى‎شان پايان مى‎دادند؛ جمعى را گردن مى‎زدند و گروهى را زنده زير خاك پنهان مى‎كردند و جمعى را در پى ساختمان‎ها يا ميان ديوارها گذاشته و رويشان ديوارها را بالا مى‎بردند.

منصور پس از آن كه خبر شهادت امام ششم را شنيد، به والى مدينه نوشت كه وصى او را گردن بزند، اما وقتى وصيت‎نامه آن حضرت را خواندند، ديدند كه امام پنج نفر را وصى خود تعيين كرده است: ابى جعفر منصور، محمد ابن سليمان، عبدالله ابن جعفر، موسى ابن جعفر و حميده زوجه‎اش. موضوع را به منصور خبر دادند، و او گفت: من را به قتل اينها راهى نيست.

در چنين جو اختناق‎آميز سياسى كه هر نفسى در سينه حبس مى‎شود، امام صادق ـ عليه السلام ـ شبكه گسترده‌اي را كه كار آن، اشاعه امامت آل على ـ عليه السلام ـ و تبيين درست مسئله امامت بود، رهبرى مى‎كرد؛ شبكه‎اي كه در بسيارى از نقاط دور دست كشور مسلمان، به ويژه در نقاط عراق عرب و خراسان، فعاليت‎هاى چشمگير و ثمربخشى را درباره مسأله امامت عهده‌دار بود.

منصور به امام صادق ـ عليه السلام ـ مى‎گفت: چرا نزد من رفت و آمد نمى‎كنى، آن چنان كه ديگران رفت و آمد دارند؟
امام فرمودند: از امور دنيا، چيزى در اختيار من نيست كه از دست دادن آن را توسط تو بترسم، و از امور آخرت، تو چيزى ندارى كه در آن طمع نمايم و در نعمتى هم نيستى كه برايت تهنيت بگويم؛ پس براى چه بيايم؟ منصور گفت: بيا من را نصحيت كن. امام فرمود: كسى كه طالب دنياست، تو را نصيحت نمى‎كند و هر كه طالب آخرت است با تو همنشينى نمى‎كند.

ادامه این متن را در ستون سمت راست بخوانید.