بلوف موسيو سارکوزي

کد خبر: ۲۲۶۸۲

تاریخ: ۰۲ آبان ۱۳۸۷ - ۱۵:۰۷

سارکوزي نبايد شگفت زده شده باشد. آخرين باري که فرانسه با يکي از تيم هاي آفريقاي شمالي بازي کرد، اتفاقات به مراتب بدتري رخ داد. در شش اکتبر سال 2001 در حالي که تنها 25 روز از حمله 11 سپتامبر مي گذشت، فرانسه ميزبان الجزاير بود.

به نوشته روزنامه اعتماد و به نقل از تايمز، نه تنها سرود ملي فرانسه هو شد، بلکه هزاران هوادار الجزايري به داخل زمين مسابقه يورش بردند و باعث شدند بازي کنسل شود. شعارهاي ضدغربي و ضدفرانسوي و بعضاً در ستايش اسامه بن لادن همه جا شنيده مي شد.

تونس الجزاير نيست، اما فهميدن اينکه آن بازي هم پتانسيل ايجاد دردسر را دارد، به نبوغ زيادي نياز نداشت.

از طرفي اگر اين مردم نسل دوم فرانسوي - آفريقايي بودند، مشکل خيلي بزرگي نداشتيم. عصبانيت آنها براي محروميت هاي دهه هاي پس از استعمار که جوامع مدعي سکولاريسم غربي در محل زندگي آنها جرقه اش را زده بودند و شايد فرانسه را منشاء بدبختي خود مي دانستند، طبيعي بود. مشکلات اجتماعي به معضلات فوتبال تبديل شده اند، دست کم در فرانسه که اينچنين است. اما مشکل بزرگ تر طريقه موضع گيري دولت فرانسه است. در يک اقدام مشابه، شايد برگزاري يک سخنراني آزاد عليه اين مساله، کفايت مي کرد. اما در اين مورد چنين چيزي امکان ندارد. در قوانين کيفري فرانسه بي احترامي به سمبل هاي ملي جرم بزرگي است. پس بياييد بخش نژادپرستانه را رها کنيم و به قسمت کاربردي قضيه بپردازيم. شما چطور به 60 هزار تماشاگري که بليت خريده اند و از راه دوري آمده اند، پس از هو کردن سرود مي گوييد بازي برگزار نمي شود و بايد هر چه سريع تر استاديوم را ترک کنند و به خانه برگردند؟ موسيو سارکوزي، آيا اين راه حل منطقي يا بي خطر است؟

ژان پي ير اسکالتر رئيس فدراسيون فوتبال فرانسه در برابر سارکوزي طوري رفتار کرد که انگار يک دلقک ماهي است، وقتي اين جمله را ادا کرد؛ «سخت است، اما غيرممکن نيست.»

خوشبختانه ميشل پلاتيني با همان سر نترس هميشگي اش جلوي رئيس جمهور ايستاد و دستور او را «پوچ و نامعقول» ناميد؛ «يک بار ديگر، فوتبال بازيچه دست سياستمداران شده است. انگار اين ورزش بيشتر به تجارتي مي ماند که سياستمداران از آن براي جنگ قدرت عليه يکديگر استفاده مي کنند.» هر چند تنها کساني که به صحبت هاي پلاتيني گوش نمي دهند همين مسوولان هستند. برنار لاپورت معاون وزير ورزش فرانسه با مواخذه پلاتيني به او گوشزد مي کند؛ «بهتر است سرت به کار خودت باشد.»

خب اين کار پلاتيني است. سرود ملي فرانسه در مسابقاتي که تيم ملي فوتبال فرانسه به ميدان مي رود، پخش مي شود. تيم ملي فوتبال فرانسه هم تحت نظر فدراسيون فوتبال فرانسه است يعني يکي از اعضاي يوفا به حساب مي آيد.

پلاتيني هم رئيس يوفا است. اگر سارکوزي يا هر کس ديگري تيم را از زمين مسابقه بيرون بکشد نه تنها روي فرانسه بلکه روي ساير اعضاي اين سازمان هم تاثير مي گذارد. به خاطر بياوريد شرکت هايي را که حق پخش تلويزيوني مسابقات را خريده اند يا شرکت هايي که تبليغات را برعهده دارند و تماشاگراني که مسافت هاي طولاني سفر کرده اند تا رقابت را تماشا کنند.

هو کردن سرود ملي کار ناپسندي است اما منحل کردن بازي به خاطر مخاطرات، شورش هاي بعدي و ضررهاي مالي از آن هم بدتر است. اينجا راه حلي براي سارکو و لاپورته و ساير اعضاي کابينه شان وجود دارد، همان طور که موسيو لاپورت به ما گوشزد کرد؛ «طبق قوانين فرانسه هو کردن سرود ملي جريمه يي 7500 يورويي و شش ماه حبس دارد.» چرا به جاي ايستادن در گوشه و سر تکان دادن، نمي رود گروه هاي خرابکار را دستگير و مجازات کند؟

بازي خانگي بعدي فرانسه 19 نوامبر برابر اروگوئه است. از صميم قلب اميدوارم يک نفر ديگر بلند شود و سرود ملي را هو کند، نه به خاطر بي احترامي بلکه به دليل احترام به حقوق ابتدايي شهروندي و احترام به نفس.

بگذاريد اينها را بلوف سارکوزي بناميم و ببينيم آيا او واقعاً شهامت منحل کردن ديدار را دارد و بگذاريد ببينيم جناب رئيس جمهور چطور مي خواهد آن 60 هزار نفر را جريمه کند؟