جایزه جهانی ورزش و محیط زیست هم از کف ایران رفت؛

ناکامی برای رئیسی که یک درخت هم نکاشته بود

آیا بهتر نبود، با انتصاب سمبلیک یک فعال بزرگ محیط زیست کشور و یا رئیس سازمان محیط زیست در بخشی از ورزش همچون مشاور عالی سازمان تربیت‏بدنی، وی به عنوان نماینده ایران معرفی می‏شد و امکان کسب این جایزه ارزشمند برای کشورمان به مراتب افزایش می‏یافت و آیا اصولاً هیچ شخصی در ایران فعالیت‏هایی در حوزه محیط زیست انجام نداده که بتوان وی را به عنوان کاندیدای ایران معرفی کرد؟

کد خبر: ۲۲۶۱۵

تاریخ: ۳۱ فروردين ۱۳۸۸ - ۲۳:۴۸

در حالی که کمیته ملی المپیک برای جایزه جهانی ورزش و محیط زیست محمد علی‏آبادی را کاندیدا کرده‏، عدم وجود پشتوانه و پرونده فعالیت وسیع در حوزه محیط زیست منجر به از دست رفتن فرصت تحصیل این جایزه ارزشمند شد.

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک، یکی از محورهای اصلی که در اجرای هرچه بهتر و بی‌خطر فعالیت‏های ورزشی حائز اهمیت است، برخورداری محیط زیست تلقی می‏شود، چرا که فعالیت‏های ورزشی منجر به افزیش چند برابر هوا و انرژی مصرفی ورزشکار می‏شود که لزوم حفظ و توسعه هوای پاک و آب و غذای سالم را متذکر می‏شود.

با گسترش شهرنشینی و آلودگی فضای شهرهای بزرگ که بخش قابل توجهی از جمعیت جهان را در خود جای داده‏اند، لزوم دقت بیشتر به این پارامتر بیش از پیش مدنظر قرار گرفت تا جایی که در کنگره‌ سده‌ المپیک که به کنگره‌ی اتحاد مشهور است و در 1994 در پارس برگزار شد، اهمیت محیط زیست و توسعه‌ پایدار را به رسمیت شناخت و این دغدغه را با گنجاندن بند 13 ماده‌ 2 منشور المپیک با چنین ادبیاتی جدی گرفت:

"IOC با پذیرش مسئولیت ویژه‌ خود در پیشبرد توسعه پایدار، موضوع محیط زیست را در کنار ورزش و فرهنگ، رکن سوم المپیزم دانسته و در نتیجه کمیسیون ورزش و محیط زیست را تشکیل داد. نقش این کمیسیون، راهنمایی کردن هیات اجرایی در مورد سیاست‌هایی که IOC و جنبش المپیک باید در خصوص حفاظت محیط زیست و حمایت از توسعه‌ پایدار اتخاذ کنند، و هماهنگی اجرای این سیاست است.

کمیسیون ورزش و محیط زیست دوگونه فعالیت اساسی دارد:
- اقدام برای افزایش آگاهی در مورد اهمیت محیط زیست سالم و توسعه‌ پایدار در میان اعضای خانواده‌ای المپیک و فعالان امر ورزش به طور کلی و آموزش دادن به آنان.
- پیشبرد آن بازی‌های المپیکی که به محیط زیست احترام می‌گذارند و استانداردهای توسعه‌ پایدار را دارند."

در همین چهارچوب، در پی تصمیم‌هایی که در نشست زمین ریو دوژانیرو اتخاذ شد، کمیسیون ورزش و محیط زیست «دستور 21 جنبش المپیک» را آماده کرد که در سال 1999 تصویب شد تا بر اساس این مصوبه جنبش المپیک در چهارچوب‏های مشخص شده، از اعضاء فعال در توسعه محیط زیست قدردانی کند.

کمیته‌ بین‏المللی المپیک عملاً در سال 1375 اقدام به راه‏اندازی کمیسیون ورزش و محیط زیست کرد و به فاصله یک سال پس از آن، در کمیته ملی المپیک کشورمان نیز چنین کمیسیونی شکل گرفت.

کمیته بین‏المللی المپیک علاوه بر تاسیس چنین کمیته‏ای با همکاری با حمایت برنامه‌های محیط زیست ملل متحد (UNEP)، سایر برنامه‏های خود همچون برگزاری مراسمات برنامه‌ روز جهانی محیط زیست و جنبش المپیک(5 ژوئن)، طرح شعارهای نمادین برای المپیک‏های پس از تایید این مسابقات همچون طرح پاک‌سازی کف دریا و ساحل برای آتن و طرح پاک‌سازی ساحل‌ها و درخت‌کاری و همچنین اهداء جایزه جهانی ورزش و محیط زیست به فعالان ورزشی در این بخش است.

کمیسیون ورزش و محیط زیست کمیته ملی المپیک کشورمان که از بدو تاسیس تا چند سال پیش فعالیت‏های گسترده‏ای در این بخش داشت، شاید با حجم فعالیت‏های صورت پذیرفته به زعم برخی اشخاص لایق چندین جایزه جهانی ورزش و محیط زیست بود اما این جوایز آن هم در سطح منطقه‏ای زمانی به نماینده‏ای از ایران اهداء شد که مدیرکل وقت تربیت بدنی سیستان و بلوچستان طرح درختکاری گسترده‏ای را در منطقه‏ای لم یزرع در اطراف ورزشگاه 15 هزار نفری سیستان و بلوچستان به اجر گذاشت و نتایج این طرح در حال مشخص شدن بود.

با این حال برای، هشتمین کنفرانس جهانی ورزش و محیط زیست که 29 و 31 مارس 2009 با همکاری کمیته بین المللی المپیک، کمیته برگزاری المپیک زمستانی 2010 ونکوور و کمیسیون محیط زیست سازمان ملل متحد در ونکوور میزبان المپیک زمستانی 2010 برگزار شد، فرصت مناسبی برای بهره‏برداری از تجارب گذشته نبود و این بار در اقدامی تعجب‏برانگیز محمد علی‏آبادی که هیچ برنامه چشمگیری در دوره مدیریتش در دستگاه ورزش کشور برای محیط زیست به اجرا نگذاشته و به قول مرسوم حتی یک درخت هم در این دوره زمانی نکاشته به عنوان کاندیدای ایران برای رقابت با سایر رقبا در راستای کسب این جایزه به کمیته بین‏المللی المپیک معرفی شد تا همانگونه که پیش‏بینی می‏شد، چهره‏هایی که فعالیت‏های قابل‏قبولی برای محیط زیست جهان انجام داده‏اند و البته از اعتبار و نفوذ سیاسی بیشتری در IOC به نسبت ایران برخوردار هستند، صاحب این جایزه شوند و تحلیل ساده‏انگارانه‏ای که منجر به معرفی رئیس فعلی کمیته ملی المپیک به این منفرانس شد، یک فرصت طلایی را از ایران بگیرد.

با وقوع این ناکامی و رفتن این جایزه جهانی از کف ایران، چنین پرسشی طرح می‏شود که آیا بهتر نبود، با انتصاب سمبلیک یک فعال بزرگ محیط زیست کشور و یا رئیس سازمان محیط زیست در بخشی از ورزش همچون مشاور عالی سازمان تربیت‏بدنی، وی به عنوان نماینده ایران معرفی می‏شد و امکان کسب این جایزه ارزشمند برای کشورمان به مراتب افزایش می‏یافت و آیا اصولاً هیچ شخصی در ایران فعالیت‏هایی در حوزه محیط زیست انجام نداده که بتوان وی را به عنوان کاندیدای ایران معرفی کرد؟

از سویی دیگر این مسئله نیز قابل طرح است زمانی که حتی یکی از برندگان جایزه‏ای اینچنینی نیز ایران نیست، آیا می‏توان به کسب کرسی‏ کمیته بین‏المللی المپیک که تا حدودی همچون این جایزه علاوه بر برخورداری از طرح و برنامه و اهداف مشخص، مستلزم لابی با تصمیم‏گیرندگان جهانی ورزشی است، امیدوار بود؟