جاده انتخابات فوتبال مه آلود شد!

پیام یونسی پور

کد خبر: ۲۲۵۲۲۰

تاریخ: ۱۸ بهمن ۱۳۹۰ - ۰۰:۲۸

-یک گپ و گفت کوتاه از دکتر احمدی نژاد در مورد فوتبال، موجی بزرگ را در رسانه های ورزشی به راه انداخت. حالا همه رسانه های ورزشی گوش ها را تیز کرده اند تا صدای کوچکترین حرکتی را بشنوند.  خبر تازه چیست؟ آیا دولت می خواهد به مسایل روز انتخابات فدراسیون ورود کند؟ آیا رییس دولت برای فدراسیون فوتبال هم گزینه ای دارد که شخصا او را بر مسند قدرت بنشاند؟! آیا قرار است وزارتخانه گزینه ای که طی ماه های اخیر به دنبالش بوده را کنار بگذارد و از رییس جمهور در مورد گزینه اصلح تر و دولتی تر سوالی بپرسد؟!

به گزارش قدس آنلاین : همه این سوالات، منجر به آغاز رایزنی ها می شود. رایزنی در مورد پیدا کردن گزینه ای که می گویند نه فقط گزینه وزارت ورزش و جوانان، که حالا گزینه خود دولت است. اما فرضیه اول که بر پایه حرف های رییس دولت قرار گرفته چه می شود؟ دکتر احمدی نژاد در دیدار با جمعی از خبرنگاران ورزشی می گوید: «من از وضعیت فوتبال راضی نیستم...» و بعد میان فوتبال و تمامی ورزش ها یک خط ممیز کشیده: «فوتبال دیگر برای جوانان ما ورزش نیست. فوتبال همه چیز است. دغدغه و نگرانی است!» اما این دغدغه را برای خودش نگه داشته: «ما در انتخابات دخالت نمی کنیم...» حالا چه کسانی بحث ورود رییس دولت به انتخابات را راه انداخته اند؟ شاید همان مردانی که سعی کرده اند گزینه اصلی وزارتخانه شوند و چون در نهایی شدن نام خود دچار تردید هستند، می کوشند که راهی به تفکرات دکتر احمدی نژاد بیابند.

حالا چند گزینه وسط آمده اند. اولین نگاه این است که آنها گزینه های واقعی دولت هستند یا مردانی که خواسته و کوشیده اند که مبدل به گزینه دولت و رییس جمهور برای فدراسیون فوتبال شوند؟

*دادکان

اولین نفر، برخلاف آن چه شعار داده می شد، محمد دادکان است که هفته قبل خبر مذاکره مستقیم او با مهندس علی آبادی (از نزدیک ترین مردان به دولت در ورزش و البته جبهه مقابل وزارتخانه) به گوش رسید. دادکان تلاش می کند جایی در تفکرات دولت باز کند و این دقیقا همان رفتاری است که او سال های سال آن را به نقد می کشد. آیا دادکان موفق به دست یافتن به دل مردان بالارتبه دولتی شده است؟

جواب این سوال را می شد همین دیروز در خبرگزاری ها دید. جایی که دوباره دوستان و نزدیکان دکتر دادکان برای بازگرداندن او به فدراسیون، آستین ها را بالا زده بودند.

* سعیدل

وگزینه بعدی «علی سعیدلو» است. مردی که ناگهان به ورزش آمد و ناگهان با تصویب وزارتخانه ای شدن ورزش، از دایره مدیران ورزشی بیرون رفت. سایه نشینی سعیدلو از خیلی پیشتر هم این شائبه را شکل می داد که او در حال برنامه ریزی برای فدراسیون فوتبال است. اما باز هم میان گزینه های دولتی قرار نگرفت تا این که خبر برسد که رییس جمهور به صورت خصوصی، نام گزینه مورد علاقه اش برای تصدی پست ریاست فدراسیون را به زبان آورده. او تلاش خود را برای نشستن روی کرسی کفاشیان از همین جا آغاز کرد. زنده شدن نام سعیدلو در رسانه ها، تلاشی است سه سویه. رسانه ها، سعیدلو و شاید هم دوستان او در دولت. حالا او چقدر شانس برنده شدن در انتخابات فدراسیون را دارد؟

*سایرین

گزینه های دیگری هم هستند. یک نماینده مجلس که علاقه ای وافر به حضور در ورزش و بخصوص اظهار نظر در مورد فوتبال دارد. یک گزینه همیشه در سایه سازمان اسبق تربیت بدنی که حالا برای نشستن در مجلس شورای اسلامی آماده می شود. یک مدیر ورزشی که گاهی سر به سیاست می زند و شکست می خورد و دوباره به ورزش برمی گردد. یک گزینه کاملا غیر ورزشی که تا امروز در ورزش و فوتبال نبوده، اما هم صنف ها و هم رده هایش مثل عزیزمحمدی، رویانیان و زارع را می بیند و به این قطعیت رسیده که می تواند سری در سرهای فوتبال داشته باشد. یک ورزشکار قدیمی که نتوانست رای اعتماد بگیرد و در حال راضی کردن دوست قدیمی اش برای بازگشت به دوومیدانی است.

اما چقدر باید آنها را جدی گرفت؟ نمی توان باور کرد که هیچ یک از این ها مورد توجه دولت و دولتمردان برای رسیدن به طبقه چهارم فدراسیون فوتبال نیستند. در حقیقت رقابت اصلی اینجا آغاز شده که هر یک بتوانند زودتر از دیگری، رای اعتماد دولت را برای شرکت در انتخابات بگیرند و با اهرمی حتی قوی تر از نیروی وزارت ورزش و جوانان وارد رقابت با کاندیداهای دیگر در فدراسیون فوتبال شوند.

*سیاست مستقل ها

حالا گزینه های مستقل دست نگه داشته اند و وارد بازی نمی شوند. مثلا خود علی کفاشیان. چون احساس می کنند که در صورت حضور در انتخابات، مقابل گزینه هایی که از سوی دولت مورد تایید قرار می گیرند شاید شانس زیادی برای پیروزی نداشته باشند. این که این تفکر درست است یا غلط را نمی توان مورد ارزیابی قرار داد، اما حقیقت این است که آن چه مورد هراس آنها می شود، همین فضای مه آلود است. فضایی پر از تردید که حتی گزینه های دولتی را هم صاحب اطمینان خاطر نمی کند.