مدیر عامل شرکت کنترل کیفیت هوای تهران:

آلودگی هوا در شمال جنوب شهر تفاوت ندارد

حرکتمان بسیار کند است،باید خیلی اقدامات زودتر از این‌ها انجام می‌شد مثلاً استانداردسازی سوخت باید 6 سال پیش انجام‌می‌شد/آزبست و هیدروکربن‌های حلقوی اگر کنترل نشوند منجر به شیوع سرطان در تهران تا 5 سال آینده مي‌شود.

کد خبر: ۲۲۴۳۶۱

تاریخ: ۱۴ بهمن ۱۳۹۰ - ۲۲:۱۲

مدیر عامل شرکت کیفیت کنترل هوای تهران اعلام کرد: « هر قدر در خصوص اطلاع‌رسانی در زمینه کاهش آلودگی هوا هزینه شود، نه تنها هزینه نیست بلکه در واقع نوعی سرمایه‌گذاری روی سلامت شهروندان است.»

به گزارش ایلنا، "یوسف رشیدی" افزود:« سنجش آلاینده‌های ويژه و مدرن علاوه بر آلاینده‌های کلاسیک برای نخستين بار در کشور از سوی شرکت کنترل کیفیت هوا انجام می‌شود، چرا که رفته رفته آلاینده‌های خاص و مدرن مانند آزبست و هیدروکربن‌های سرطان‌زا جای خود را به آلاینده‌های کلاسیک مانند هیدرو اکسید کربن، هیدرو اکسید نیتروژن و دی اکسید گوگرد داده‌اند.»

استانداردسازی سوخت باید 6 سال پیش انجام می‌شد

وی حساس شدن جامعه در مورد آزبست و بنزن را از جمله نتایج اطلاع‌رسانی در زمینه آلاینده‌های خاص و مدرن دانست و اظهار کرد: « علاوه بر این اندازه‌گیری آلودگی صدا نیز برای نخستین بار در کشور از سوی این شرکت انجام می‌شود.»

رشیدی با اشاره به این که 15- 10 سال پیش مرکز شهر از همه جای تهران آلوده‌تر بود اما در حال حاضر در برخی از روزهای هفته آلودگی هوای شمال شهر بیشتر از جنوب شهر است، تصریح کرد: « در حال حاضر هوای آلودگی هوای بالای شهر و پایین شهر تفاوت چندانی با هم ندارد.»

وی برخی اقدامات در زمینه بهبود کیفیت سوخت را خوب ارزیابی کرد اما گفت: « حقیقت این است که حرکتمان بسیار کند است و باید خیلی اقدامات را زودتر از این‌ها انجام می‌دادیم مثلاً استانداردسازی سوخت باید 6 سال پیش انجام می‌شد.»

رشیدی با تاکید بر اهمیت عزم ملی در موضوع آلودگی هوا و ضرورت خروج این موضوع از جرگه مسائل سیاسی، اضافه کرد: « نتایج اندازه‌گیری‌های شرکت کنترل کیفیت هوا از آلاینده‌های هوا برای دولت یک فرصت است تا روی زوایای پنهان این موضوع که ممکن است از آن‌ها غافل بوده، کار کند و مسئولان دولتی باید این فرصت را غنیمت بشمارند.»

از سال 76 خودروهایمان 4 برابر شده است

وی مهم‌ترین دغدغه تهران در 5 سال آینده در زمینه آلودگی هوا را وجود ذرات معلق با قطر کمتر از 5/2 میکرون و آلاینده‌های خاص و مدرن دانست و اعلام کرد: « علاوه بر این ریزگردهای عربی شهرهای ما را مورد تهاجم قرار داده‌اند که باید اقداماتی نظیر ایجاد کمربند سبز و بیابان‌زدایی را انجام دهیم.»

رشیدی برای کاهش تولید آلاینده‌ها، خروج خودروهای فرسوده و تعویص کاتالیست‌ها را لازم دانست و افزود: « هم‌چنین گرد و غبار یک تهدید جدی است، ضمن این که آزبست و هیدروکربن‌های حلقوی هم جای خود را دارند که اگر کنترل نشوند منجر به شیوع سرطان در تهران تا 5 سال آینده می‌شوند.»

وی هدفمند کردن و هدایت افکار عمومی در زمینه کاهش آلودگی هوا از طریق اطلاع‌رسانی را مورد تاکید قرار داد و اظهار کرد: « برای نخستین بار یکی از روزهای سال 76، تهران به دلیل آلودگی هوای ناشی از مونو اکسید کربن تعطیل شد در صورتی که در حال حاضر مشکل اصلی ما ذرات معلق با قطر کمتر از 5/2 میکرون است.»

رشیدی با اشاره به این که از سال 76 تا کنون تعداد خودروهایمان 4 برابر شده، تصریح کرد:« در یکی دو سال اخیر روزهایی که هوای ناسالم داشته‌ایم به دلیل بالا بودن شاخص ذرات معلق با قطر کمتر از 5/2 میکرون بیشتر شده البته این آلاینده پیش‌تر اندازه‌گیری نمی‌شد اما حالا اندازه‌گیری می‌شود.»

شاه کلید کاهش آلودگی هوا توسعه حمل و نقل عمومی است

وی با تاکید بر این که باید آلودگی هوا تبدیل به اولویت اصلی دولت و مجلس شود و به این منظور نیازمند یک عزم ملی به شکل برنامه‌دار هستیم، گفت: « اگر حمل و نقل عمومی گسترده داشته باشیم و بتوانیم با شرایط مناسب شهروندان را جابه‌جا کنیم، دیگر کسی از خودروی شخصی استفاده نمی‌کند. »

رشیدی شاه کلید کاهش آلودگی هوا را توسعه حمل و نقل عمومی دانست و اضافه کرد: « علاوه بر این، سوخت استاندارد، خودروهای استاندارد و از رده خارج‌کردن خودروهای فرسوده اهرم‌های مناسبی در جهت کاهش آلودگی هوا محسوب می‌شوند اما اصلی‌ترین اقدام همان توسعه حمل و نقل عمومی است.»

وی با بیان این که سازمان بهداشت جهانی به دو دلیل استفاده از حمل و نقل عمومی را توصیه می‌کند، تاکید کرد: « نخست به دلیل الگوی زندگی مردمی که کم تحرک هستند دست‌كم تا محل ایستگاه و بر عکس فعالیت مختصری دارند و دوم به علت کاهش آلودگی هواست که بهداشت فردی و سلامت جمعی جامعه را در بر می‌گیرد.»

مدیر عامل شرکت کنترل کیفیت هوای تهران در پایان موضوع آلودگی هوا را یک اولویت اصلی دانست و خاطرنشان کرد:« در این میان تصویب قوانین در یک طرف قرار دارد و نظارت بر حُسن اجرای این قوانین در طرف دیگر، وگر نه این همه قانون اجرا نشده نداشتیم.»