"پروژه صادرات میوه به جای نفت" چه شد؟

کد خبر: ۲۲۳۰۸۸

تاریخ: ۰۹ بهمن ۱۳۹۰ - ۲۲:۴۶

زمانی که دشت مغان را احداث کردند، قرار بود محصولات این دشت به کشورهای همسایه صادر و به مرور جایگزین صادرات نفت شود، حتی مشابه چنین پروژه‌ای در استان‌های دیگر هم احداث شود که نه تنها عملی نشد که پس از سال‌ها واردات میوه جایگزین «پروژه صادرات میوه به جای نفت» شده است.

به گزارش خبرگزاری فارس، علی حاج فتحعلی یادداشی در مورد صادرات میوه نوشته و در اختیار خبرگزاری قرار داده است.

باز هم طبق روال هر سال بوی عید به مشام مسئولان رسیده و یاد میوه و تبعات آن افتاده‌اند. تبعاتی از قبیل کمبود و یا فراوانی، ارزانی و یا گرانی، ذخیره‌سازی و یا واردات و صادرات، همانطور که هر سال شاهد و ناظر آن بوده‌ایم .

مسئولان که هر از چند گاهی هم عوض می‌شوند، در اتاق‌های در بسته تصمیم به واردات، صادرات و یا ذخیره‌سازی بدون مشورت با خبرگان می‌کنند که حاصل هر ساله‌شان غیر از ضرر به بیت‌المال و هزینه کردن از جیب ملت، چیز دیگری نیست.

کشور پهناور ما خوشبختانه در هر فصلی از سال که باشیم، اختلاف درجه حرارت 20 تا 30 درجه را در نقاط مختلف کشورمان دارد، یعنی انواع و اقسام میوه‌ها و صیفی‌جات در تمام فصول قابل تولید است.

کمتر کشوری چنین امتیاز آب و هوایی دارد، اما مسئولان نه‌تنها از این مزیت‌ خدادادی به نحو احسن استفاده نمی‌کنند، بلکه با اعمال دستورات نابجا جلوی استفاده صحیح را نیز می‌گیرند، به عنوان مثال باغهایی که در گذشته دور احداث و منبع تولیدی برای صادرات میوه محسوب می‌شد، در اثر عدم مدیریت صحیح رو به نابودی گذاشته و یکی پس از دیگری از بین رفته است (دشت قزوین).

محصول پرتقال که مورد نیاز مردم به ویژه در زمان عید است در شمال و جنوب ایران با احداث باغهای بخش خصوصی و در بعضی مناطق، باغهایی که به دست بنیاد اداره می‌شود، فراوان است و هر ساله نیاز مصرف داخلی را تأمین کرده و اگر عوامل ارضی و سمائی لطمه به این محصول نزند، هیچ نیازی به واردات نداریم و خوشبختانه در این مورد خودکفا هستیم.

سیب درختی هم به همین صورت در اکثر  نقاط کشور تولید می‌شود که عمده آن در استان‌های آذربایجان غربی، شرقی، استان اصفهان، خراسان، مرکزی و بطور کلی غیر از مناطق گرمسیری در تمام نقاط ایران تولید می‌شود که بیش از 90 درصد آن هم در دست بخش خصوصی است.

اگر این محصول از آفات زمینی و هوائی مصون بماند، هیچ نبازی به واردات آن محصول هم نداریم و در حد مصرف خودکفا هستیم. اما در این میان بدون توجه به ظرفیت‌های تولید داخل اقدام به واردات می‌کنند که درهای باز برای ورود محصولاتی که نیازی به آنها نیست و فقط به کشاورز و باغداران لطمه می‌زند ،به چه معنی است؟ نمی‌دانم آیا می‌توان کلمه مافیا را به کار برد که حلقه زنجیره‌ای اختاپوس‌وار این مسیر را می‌چرخانند که شاهد رویت محصولات غیر بهداشتی و غیر ضروری هم باشیم.»

کشور پهناوری همچون ایران که در هر فصل از سال، چهار فصل را در نقاط مختلف کشور عزیز اسلامیمان دارد که به واسطه آن می‌توانیم انواع و اقسام میوه، صیفی‌جات، سبزیجات و پیاز و سیب زمینی را در همه فصول دارا باشیم و برداشت نماییم

واردات به دلایل واهی و به بهانه حمایت از مصرف‌کننده علاوه بر اینکه به کشاورزی لطمه می‌زند ،باعث خروج ارز قابل توجهی از کشور می‌شود، بدون اینکه سودی برای حال و یا آینده داشته و یا اینکه یک حرکت زیربنایی انجام گرفته باشد و این در شرایطی است که اکثر استان‌های کشورمان مستعد احداث باغ‌هایی همچون دشت مغان هستند، لذا باید با مدیریتی دلسوز و واحد این حرکت زیربنایی اقدام و پی‌گیری شود.

سرانجام روزی نفت به پایان می‌رسد و برای اضافه تولید و فروش آن به کشورهای اروپایی، به نسل آینده باید پاسخگو باشیم و اگر اقدام اساسی و زیربنایی جایگزین نفت انجام ندهیم، پاسخی برای آیندگان نداریم.

در این راستا بهترین گزینه برای کشور ما که از نظر سوق‌الجیشی در منطقه خاورمیانه قرار گرفته‌ایم، تولید و صادرات میوه است.

ملت ما توان رقابت با کشورهای صنعتی را نداشته و تا رسیدن به آنها فاصله زیادی دارد، اما با یک حرکت ملی و زیربنایی و جهشی می‌توانیم بخش کشاورزی را بارور نماییم و یکی از کشورهای صادرکننده محصولات کشاورزی باشیم،

لذا در خصوص محصولاتی که صادر می شود و به لحاظ کیفیت مطلوب و بالایی که دارد ، مورد استقبال کشورهای اروپایی، عربی و آسیای میانه قرار گرفته است، باید این روند را با تولید انبوه به یک روش دائمی و چهار فصلی تبدیل کنیم.

پس در اولین اقدام باید ورود محصولات کشاورزی خارجی را به طور کلی ممنوع کرده، تا اولین قدم در راه بهبود وضع کشاورزی و کشاورزان برداشته شود.

نکته قابل توجه اینکه علاوه بر جلوگیری از واردات میوه و ایجاد باغ‌هایی همچون کشت و صنعت دشت مغان در استان‌های مختلف، تشویق کشاورزان از طریق تامین سم، کود و مایحتاج آنها و در اختیار قرار دادن لوازم کشاورزی همچون تراکتور و کمباین است تا با شوق بیشتری به تولید بهتر و انبوه بپردازند.