پیشرفت قابل تحسین بانوان در ورزش

در سال‌‌های نه چندان دور، در دهه 70 و اوایل 80، تیم‌های بانوان در حال شکل‌گیری بودند و شاید رؤسای فدراسیون‌ها با ترس و لرز بودجه‌ای را برای بانوان اختصاص می‌دادند و همه هم و غم رؤسا برای تیم‌های مردان بود. تا پیش از آن، نام و نشان ورزش بانوان بیشتر در شطرنج دیده می‌شد. اگر ورزشکاران زن ایرانی در مسابقات آسیایی یا در حوزه خلیج فارس شرکت می‌کردند، تنها برای آشنایی با جو و صرفا حضور در مسابقات برای به دست آوردن تجربه بود. در یکی دو سال اخیر، با آوردن مدال در مسابقات آسیایی و جهانی، گویا دوره گذراندن تجربه دارد به پایان می‌رسد.

کد خبر: ۲۲۱۸۳۲

تاریخ: ۰۴ بهمن ۱۳۹۰ - ۲۲:۰۳

سرویس ورزشی ـ با افزایش رشته‌های ورزشی بانوان، مدال‌آوری آنها نیز بیشتر شده، به گونه‌ای که سیر پیشرفت بانوان در ورزش صعودی شد.

به گزارش «تابناک»، لیلا رجبی، دوومیدانی کار ماده پرتاب وزنه کشورمان در مسابقات انتخابی داخل سالن تهران، موفق به کسب سهمیه ورودی المپیک ۲۰۱۲ لندن شد.

به گزارش روابط عمومی کمیته ملی المپیک، به نقل از فدراسیون دوومیدانی، این ورزشکار کشورمان با پرتاب وزنه به مسافت ۱۷ متر و ۶۰ سانتی متر ضمن کسب حدنصاب تیم ملی و ورودی مسابقات جهانی ترکیه، موفق به کسب سهمیه المپیک ۲۰۱۲ لندن شد.

در این باره باید گفت، از هنگامی که نام هما حسینی به عنوان نخستین ورزشکار زن ایرانی پرچمدار کاروان ورزشی ایران شد، نخستین‌های دیگری روی کار آمدند که آخرین آنها، ندا شهسواری بود که توانست سهمیه المپیک رشته پینگ پنگ را به دست اورد.

در چند روز گذشته، لیلا رجبی دونده، گرفتن سهمیه توسط ورزشکاران زن را سرعت بخشید. به نظر می‌آید باید گوش‌هایمان را به شنیدن اخبار بانوان عادت دهیم.

در سال‌های نه چندان دور، در دهه 70 و اوایل 80، تیم‌های بانوان در حال شکل‌گیری بودند و شاید رؤسای فدراسیون‌ها با ترس و لرز، بودجه‌ای را برای بانوان اختصاص می‌دادند و همه هم و غم آنان برای تیم‌های مردان بود. تا پیش از آن، نام و نشان ورزش بانوان بیشتر در شطرنج دیده می‌شد. اگر ورزشکاران زن ایرانی در مسابقات آسیایی و یا در حوزه خلیج فارس شرکت می‌کردند، تنها برای آشنایی با جو و صرفا حضور در مسابقات برای کسب تجربه بود. در یکی دو سال اخیر، با آوردن مدال در مسابقات آسیایی و جهانی به نظر می‌رسد دوره گذراندن تجربه دارد به پایان می‌رسد.

در پیشینه تیم‌هایی چون تنیس و گلف و پاراگلایدر که کمتر از رشته‌هایی رزمی بوده، از همان آغاز، تأکید هم روی مردان و هم بر روی زنان بوده است. در کنار رشد تکنیکی ورزشکاران زن که ماحصل آوردن مربیان حرفه‌ای و بعضا خارجی در رشته‌هایی مانند تیرو کمان بود، رشد فکری جامعه درباره ورزشکاری بانوان و روحیه قهرمان آن‌ها نیز بی تأثیر نبوده است، تا جایی که اکنون در کنار تورنمت‌هایی که آقایان شرکت می‌کنند، در انتظار شنیدن خبر‌هایی درباره بانوان و مدال آوری آنان هستیم.

محدودیت خانم‌ها در برخی رشته‌ها سبب شده، زوم بیشتری در رشته‌های فردی و رزمی شود و موفقیت‌هایی نظیر خدیجه آزاد پور به عنوان نخستین ورزشکار طلایی در زنان پس از انقلاب باشد؛ گویی، در ورزش بانوان نیز فوتبال با هیجان بیشتری نسبت به دیگر ورزش‌ها دنبال شود! از نایب قهرمانی در مسابقات غرب آسیا گرفته تا محروم شدن از حضور در مسابقات، که به دلیل نوع پوشش و لباس‌هایشان صورت گرفت، نه تنها در محافل ورزش و پیگیران ورزش که پای صحبت و گفت‌وگو‌های روزمره کشیده شد.

اما گویا در این حوزه نیز این ورزش‌های انفرادی هستند که خوب نتیجه می‌گیرند؛‌ نمونه آن را می‌توان در مسابقات آسیایی گوانجو دید که از چهارده مدال بانوان، هشت مدال در ورزش‌های انفرادی به دست آمد. هر چند نباید نتایج تیم راگبی را فراموش کنیم که تا فینال پیش رفت و به تیم قدرتمند هند نتیجه را واگذار کرد؛ شاید یکی از دلایلی که مسابقات ورزشکاران خانم را کم هیجان کرده، پخش نشدن مسابقات آنهاست، مگر در مواردی نادر.

هرچند به نظر می‌آید، سیاست‌های صداو سیما نیز تغییر کرده و توجه بیشتری در پخش مسابقات آنها شده است. این خود می‌تواند در جذب اسپانسر، یکی از اساسی‌ترین مسائل حوزه ورزش بانوان، کمک کننده باشد. مسائل و مشکلات بسیاری در سر راه این ورزشکاران هست، ولی خود این ورزشکاران، کمر همت را در راه پیروزی برداشته‌اند. نمونه آن، پینگ پنگ‌باز جوان، ندا شهسواری است که توانست سهمیه المپیک لندن را به دست آورد.

پس گوش‌هایمان را عادت دهیم به شنیدن اخبار خوش بانوان.