آقای وزیر! آدرس را غلط داده اند

چندی پیش شاهد تغییر در اداره کل روابط عمومی وزارت ورزش و جوانان بودیم که موجب شد تا نکاتی را به وزیر محترم گوشزد کنیم.

کد خبر: ۲۲۱۶۶۸

تاریخ: ۰۳ بهمن ۱۳۹۰ - ۱۳:۱۸

مشرق: اول. در تغییر جدید، پژمان نیاکی جای خود را به محمدحسین انصاری فر داد. انصاری فر از اهالی رسانه است و روزنامه پیروزی را مدیریت می کند. وی در زمره اصولگرایان و طیف خودی های ورزش به شمار می رود؛ اما ذکر نکاتی درباره ماهیت این انتصاب و عدم انتصاب های دیگر، موجب نگارش این نوشتار شده است.

دوم. نیاکی که سال ها در روابط عمومی سازمان تربیت بدنی سابق فعال بود، در دوران تصدی علی سعیدلو به عنوان مدیرکلی رسید. این انتخاب، در آن دوران موج مثبتی را نه تنها میان اهالی رسانه، که در ورزش موجب شد چرا که فردی از بطن این جامعه به این منصب رسیده بود. همین نیز در زمره نقاط مثبت دوران فعالیت سعیدلو بود که به اهالی ورزش اعتماد کرد.

سوم. عملکرد مدیرکل روابط عمومی نیز قابل دفاع است. برخلاف دوران محمد علی آبادی که سال هایی پر تنش و درگیری بود، در دوره سعیدلو، آرامشی نسبی حاکم شد. در حقیقت، ارتباط رسانه ها با مدیریت ورزش، دو سویه و نقد احترام آمیزی بود که ثمرات مثبتی نیز داشت که اکنون مجال بررسی آن نیست.

چهارم. البته، ساختارگرایی، تنظیم روابط عمومی فدراسیون ها و ...، فعالیت های مهمتری بود که چندان در منظر اهالی رسانه مورد توجه نبود چرا که درگیر مسائل روزانه خود هستند؛ اما این موضوعات موجب شد تا اداره کل روابط عمومی وزارت ورزش و جوانان به عنوان برترین روابط عمومی دولت معرفی شود. این یعنی اوج موفقیت یک سازمان که هم در ساختار مدیریتی و هم در رجوع امورات عمومی، به تدبیر صحیحی رسیده است.

پنجم. در چنین فضایی، خبر تغییرات در اداره کل روابط عمومی وزارت ورزش و جوانان منتشر شد. سوای از شخص جدید که وی نیز از اهالی رسانه و دلسوزان ورزش است، مبنای این تغییرات چه بوده است؟ هر تغییری می بایستی منجر به یک حرکت صعودی شود؛ اما به ازای یک نزول. بررسی کارنامه پژمان نیاکی نه تنها چنین روندی را نشان نمی دهد که شاهد تعالی مجموعه تحت نظر وی هستیم.

آخر. راستی، آقای وزیر! وعده تغییراتتان را که فراموش نکرده اید. هنوز شخصی که نمایندگان ملت به وی "نه" گفتند، بر مسند خود تکیه زده و موجب تشدید نگرانی دلسوزان شده است. آقای وزیر! مبادا آدرس را اشتباه داده باشند. آنها که باید می رفتند، هستند و آنها که باید می ماندند، رفتند. حواستان هست؟