تهدید توسط باندهای توزیع مواد مخدر

یک وجه از زندگی کودکان کار

کد خبر: ۲۲۰۲۶۸

تاریخ: ۲۷ دی ۱۳۹۰ - ۰۹:۲۰

كم ننوشته ايم كه كار كودكان تحصيل است و هر فعاليت ديگري به جز آن به معناي سوزاندن نسل آينده كشور است؛ كم نگفته ايم كه فلان ارگان و يا فلان سازمان در ساماندهي اين كودكان كم كاري كرده اند و از اجراي وظيفه صريح خود سرباز زده اند؛و در قبال تمام اين گفتن و نوشتن ها از زبان همين قبيل مسئولان كم نشنيده كه توان ما اندك است و نمي توانيم آنگونه كه بايد كار كنيم، ابر و باد و مه و خورشيد وفلك دركارند تا عملكرد ما را بد نمايش دهند.

در واقع درحاليكه تنها ۴۶ درصد از كودكان كار تا به حال ساماندهي شده اند اين بار معاون بهزیستی استان تهران از معضل ضعف قوانین برای ساماندهی کودکان كار سخن مي گويد و معتقد است كه دستشان براي حل معماي اين چند وجهي بسته است.

‍ژيلا باقري با بيان اينكه در نقاط آسیب‌پذیر تهران کودکان به عنوان منبع درآمد و کسب و کار محسوب شده و در خیابان‌ها رها می‌شوند و باید بعدازظهر هر روز بخشی از درآمد را به پدر خانواده تحویل دهند، تصريح مي كند: این خانواده‌ها هر کدام چهار تا پنج فرزند دارند و هنگامی که وضعیتشان بررسی شده مشاهده می‌ شود که به خاطر استفاده از کودکان، خانواده از درآمد نسبتا مناسبی برخوردار است.

معاون اجتماعی بهزیستی تهران ادامه مي دهد : هنگامی که به جداکردن کودک از چنین خانواده‌هایی تصمیم گرفته شود ضعف قوانین مانع می‌شوند و در واقع ساماندهی کودکان کار موضوعی چندوجهی است که باید از نظر اجتماعی مورد بررسی قرار گیرد و این امر از توان یک سازمان و ارگان خاص خارج است.

باقری در ادامه با اشاره به تهدید کودکان کار توسط باندهای توزیع مواد مخدر اظهار مي كند : کودکی که در خیابان قرار دارد در برابر انواع آسیب‌ها قرار می گیرد اما کودکانی که در معرض این باندها نباشند آسیب کمتری می‌بینند و این در حالی است که آن دسته از کودکان که درگیر فعالیت‌های باندهای توزیع مواد مخدر می‌شوند متاسفانه در معرض آسیب‌های بیشتری قرار دارند. وی اضافه مي كند : حتی مشاهده می‌شود که این کودکان توسط باندهاي توزیع مواد مخدر معتاد می‌شوند تا کودکان به آنها وابسته شده و از کودکان بیگاری بکشند.

معاون اجتماعی بهزیستی تهران در ادامه با تاکید بر اینکه هیچ علتی را نمی‌توان به عنوان علت عمده وجود کودکان خیابانی برشمرد، مي گويد: در برخی کودکان فقر علت حضور آنها در خیابان است و اگر خانواده مقداری حمایت شود هیچ‌گاه دیگر کودک به خیابان نمی‌آید و در برخی موارد دیگر هم فقر فرهنگی خانواده دلیل این موضوع است.

باقری در ادامه درباره نحوه ساماندهی کودکان کار عنوان مي‌كند: وضعیت کودکان ابتدا در یک دوره ۲۱ روزه توسط مددکار و روانشناس بررسی می‌شود تا با آنان ارتباط برقرار شود و بتوان آدرسی از خانواده شان به دست آورد. وی اضافه مي كند : در صورتی که خانواده ساکن تهران باشد وضعیت خانواده بررسی می‌شود و اگر خانواده فاقد پدر یا پدر موثر باشد تحت پوشش قرار می‌گیرد و کمک‌هایی مانند کمک هزینه و ودیعه مسکن در اختیار خانواده قرار می‌گیرد.

معاون اجتماعی بهزیستی در ادامه مي گويد: در صورتی که خانواده‌ توسط سرپرست زن اداره شود به مادر خانواده آموزش‌هایی داده و شغل خانگی برایش فراهم می‌شود و از طریق این حمایت‌ها شرایط بازگشت کودک به آغوش خانواده و ساماندهی او فراهم می‌شود.

باقری با اشاره به کودکان کار شهرستانی نيز اظهار مي‌دارد: این کودکان به همراه یک مددکار به شهرستان خود اعزام و در آنجا تمام فعالیت‌های مددکاری و حمایتی لازم انجام می‌شود و درکلانشهر تهران سه مرکز یا سر، خیام و بعثت مشغول به فعالیت هستند.

وی همچنين اضافه مي كند : در صورت پیدا نشدن والدین کودکان به مدت شش ماه به مراکز قرنطینه یا نگهداری موقت بهزیستی ارجاع داده می‌شوند و در طول مدت اقدامات لازم برای پیدا کردن خانواده موثر انجام می‌شود و یک مرکز پسرانه و یک مرکز دخترانه نگهداری موقت در تهران وجود دارد.

معاون اجتماعی بهزیستی تهران با اشاره به کودکانی که سرپرست موثری برایشان پیدا نمی شود، اظهار مي كند : اگر خانواده موثری پیدا نشد کودک به مراکز شبه خانواده ارجاع داده می‌شود و تا زمان استقلال در مراکز می‌مانند.

هزينه فردا را امروز خرج كنيم

در حالي حدود يك‌ ميليون كودك در ايران كار مي‌كنند كه ماده ۷۹ قانون كار، اشتغال به كار افراد زير ۱۵ سال را ممنوع مي‌كند؛ در مجموع ۸۰ درصد كودكان خياباني، كودكان كار هستند كه به علت فقر اقتصادي خانواده‌ها، مجبور به كار در خيابان هستند و بيشتر آنها در استان‌هاي خراسان، تهران، لرستان و كردستان به سر مي‌برند.

۹۰ درصد اين كودكان داراي والدين هستند، ۸۰ درصدشان مهاجرند كه ۴۲ درصد آنها از روستاها و شهرهاي ديگر كشور و ۳۸ درصد از كشورهاي ديگر آمده‌اند و از نظر جنسيت نيز ۷۸ درصد آنها مذكر و در فاصله ۵ تا ۱۸ سالگي قرار دارند.

از مجموع ۲ ميليون كارگاه سطح استان تهران، تنها كارفرمايان ۵۰۰ هزار كارگاه حق بيمه مي‌پردازند؛ خود اين اظهارنظر نشان مي‌دهد ۵/۱ ميليون كارگاه فقط در سطح استان تهران وجود دارند كه وزارت كار نظارت و كنترلي بر آنها ندارند بنابراين بيشتر كودكان و نوجوانان كارگر زير پوشش هيچ بيمه‌اي نيستند. ضمن اين كه در ايران به دليل غيرقانوني بودن كار كودكان و نيز اشتغال آنها در كارگاه‌ها كه جزو مشاغل تعريف شده به حساب نمي‌آيند، اين مساله به صورت پنهان وجود دارد.

حرف آخر اين گزارش تنها شكاف طبقاتي، افزايش تعداد خانواده‌هاي بدسرپرست، بي‌سرپرست و تك ‌سرپرست، افزايش جمعيت، فقر فرهنگي مهاجرت، بيكاري، عدم تامين اجتماعي، حاشيه‌نشيني، درگيري‌هاي مستمر خانوادگي و اعتياد و مشاغل كاذب در گسترش اين ناهنجاري اجتماعي موثر مي داند و بر اين حقيقت تلخ براي بار ديگر دامن مي زند كه معضلات بي پرده اي در انتظار نسل آينده كشور است؛نسل آينده اي كه در آينده با نام جرم معرفي مي شوند و همين اعتراف نيز نيازمند هزينه هاي بسياري براي كنترل است.

شايد از هر لحاظ كه بنگريم به صرفه آن باشد كه هزينه هاي مقابله با جرم و پيشگيري از جرم را در راستاي ساختن امروز نسل فردا هزينه كنيم.

منبع: سیاست روز