فوتبال نمایشی جای فوتبال واقعی را می گیرد؟!

آنچه تاکنون مسلم شده است، تلاش برگزارکنندگان این مسابقات برای شرکت فوتبالیست های تکنیکی و حرفه ایاست تا بر جذابیت این رویداد بیفزاید که مطمئناً حضور ایشان انگیزه های فوتبالیست ها را برای فراگیری مهارت های منحصر به فرد که برخی از آنها حتی در زمین فوتبال نیز کاربرد پیدا نمی کنند، افزایش می دهد.

کد خبر: ۲۱۶۳۸

تاریخ: ۰۴ آبان ۱۳۸۷ - ۱۸:۰۰

"در سال ۲۰۰۷ ردبول رآکسیون تبدیل به سکوی پرتابی برای هنرمندان فوتبال امریکای جنوبی شد. امروز ردبول استریت استایل درهایی را به روی همه این هنرمندان سراسر دنیا گشوده تا خودشان را نشان دهند و با همتایان خود رقابت کنند." این نخستین پارگراف توضیحاتی از فوتبال نمایشی یا استریت استایل است که به عنوان پدیده ای تازه در فوتبال جهان، به سرعت رشد می کند و البته به واسطه جذایبت و زیبایی هایی که با خود به همراه دارد، به شدت مورد استقبال فوبتالیست های تکنیکی قرار گرفته است؛ آنهایی که فوتبال را تنها در زمین چمن پیگیری نمی کنند و ترجیح می دهند، بخشی از توانمندی های غیرقابل استفاده شان در میدان مسابقه را در عرصه ای دیگر به نمایش بگذارند.

به گزارش خبرنگار ورزشی تابناک، مسابقات جهانی فوتبال نمایشی (خیابانی) یا استریت استایل شاید نخستین گام بلندی باشد که در جهت نظام مند کردن این بخش جذاب از فوتبال برداشته شده و در پی آن نیز، در 40 کشور پراستعداد جهان رقابت های مشابهی تحت عنوان مسابقات رده بندی ملی برگزار می شود تا از هر کشور یک نفر مجوز حضور در رقابت های جهانی را پس از مصافی دیدنی با هم وطنانش بدست آورد.

آرژانتين، آلمان، اسپانيا، اتريش، افريقاي جنوبي، امارات متحده، انگلستان، امريكا، ايتاليا، ايران، ايرلند، باهاما، برزيل، تركيه، ترينيداد، توباگو، جامائيكا، جمهوري چك، روسيه، سوئد، شيلي، عربستان، سعودي، فنلاند، قطر، كاستاريكا، كانادا، كرواسي، كلمبيا، كويت، مجارستان، نيكاراگوئه، هند، هندوراس، ونزوئلا، يونان، پرو، ژاپن، اسلواکی، پاراگوئه، بولیوی، لبنان و گواتمالا، 40 کشوری هستند که نمایندگانش دویمن رویارویی اینچنینی را در برزیل پی می گیرند.

در این بخش تنها خلاقیت فردی و توانمندی های تکنیکی است که می تواند منجر به پیروزی یکی از دو فوتبالیست شود. گرچه همانگونه که برگزار کنندگان یادآور می شوند، پروسه انتخاب در مسابقات حذفی هر کشور با دیگری متفاوت بوده اما قوانین برای رقابت های نهایی ثابت و یکسان است و این شرایط را برای همگان یکسان ساخته است؛ ۳ دقیقه، ۲ بازیکن، یک توپ.

در هر نبردی که به عنوان دوئل خوانده می شود، ۲ بازیکن در دوئلی تن به تن مقابل یکدیگر قرار می گیرند. آنها هر ۲۰ ثانیه، نوبتی توپ را به هم پاس می دهند و از زمانشان استفاده می کنند تا بهترین حرکات نمایشی شان را با موسیقی هماهنگ کنند. در مسابقه فینال، داوران این ۳ دقیقه را بر اساس کنترل توپ، خلاقیت و استیل بازیکن، ارزیابی می کنند.

برنده این دوئل به مرحله بعدی صعود می کند. هیچ محدودیتی در راه اجرای حرکات نمایشی برای بازیکنان وجود ندارد به جز استانداردهای ممنوعی مثل استفاده از دست و این نکته که توپ و بازیکن نباید از محوطه ۷ متری تعیین شده برایشان خارج شوند.

اولین دوره مسابقات فوتبال نمایشی در ایران نیز چندی پیش در شرایطی برگزار شد که علی رغم شرکت کنندگان محدود، تماشاگران فراوانی برای دیدن حرکت های تکنیکی و خلاقیت های فردی بازیکنان گمنام و هنرنمایی های آنها به زمین تنیس ورزشگاه انقلاب آمده بودند به گونه ای که جای نشستن برای کسی نبود. تعداد زیاد عکاسان نشان می داد این مسابقه جاذبه کشاندن تماشاگران ایرانی در یک روز تعطیل را دارد؛ مسئله ای که این تصویر را ترسیم کرده که گستردگی این رشته نوپا در دل فوتبال با وجود دشواری هایش، به مراتب سریع تر خود فوتبال باشد.

البته همانگونه که اشاره شد، این رشته برخلاف فوتبال بسیار دشوار است و موفقیت در آن نیز به همین ترتیب دشوارتر خواهد بود اما به هرحال همین دشواری ها است که این رشته را منحصر به فرد ساخته و تا حدودی از فوتبال جدا کرده است.

از حدود حدود هشتاد مدعی پرواز به سمت برزیل و شرکت در مسابقات جهانی، تنها 16 نفر برای مسابقات رده بندی ملی ایران برگزیده شدندکه در یک سوم زمان مسابقات جهانی این رشته یا یک دقیقه بخت خود را با تکیه بر حداکثر توانمندی هایشان برای کسب عنوان بهترین آزمودند. روپایی زدن در مسابقه ساده ترین کاری است که هر کدام از شرکت کننده ها انجام می دهند.برخلاف تصور به غیر از دو نفر از افراد حاضر دراین مرحله بقیه آنها از بچه های جنوب تهران و حتی شهرستان های اطراف تهران هستند.

در مرحله مقدماتی هر کدام از فوتبالیست ها سعی می کنند تنها یک یا دو حرکت را انجام دهند و اکثر حرکات برتر و خاص خود را برای مراحل بالاتر نگه دارند. در دور اول خیلی از بهترین ها حذف می شوند و کسانی که شانس قهرمانی شمرده می شوند حتی به مراحل بالا هم نمی رسند.

قضاوت این دیدار نیز بر عهده سه داور بود که ادموند بزیک در میان آنها خودنمایی می کرد، که البته داوران ضمن اشاره به این مطلب که فوتبالیست های ایران در این بخش هنوز به سطح بالایی نرسیده اند، تاکید داشتند، باز هم قضاوت ها در مواردی دشوار بوده و فاصله های میلیمتری شرکت کنندگان صدور رای را نیز با اعتراض هایی همراه کرد، چرا که هرکس تصور می کرد، بهترین شرایط را برای قهرمانی دارد.

یکی از جنجالی ترین رقابت ها نیز میان حسام جاهد و حب درویشی برگزار شد که جاهد با حرکت عقربک (توپ را در حالت نیمه خوابیده پشت زانو و پایش قرار می دهد و بدون اینکه توپ بیفتد غلت می زند) از رکورددار روپایی جهان سبقت می گیرد اما به هر حال او نیز با این حرکات در مراحل بعدی حذف می شود تا فینال مسابقات میان پدرام عبدالوند و علیرضا آشکاری برگزار شد و در نهایت عبدالوند با رای داوران جایزه سفر به برزیل را به دست آورد.

البته در شرایطی که هنوز ریشه های این رشته نوظهور جای خود را در خاک کشورها باز نکرده، موضع گیری های تند و تیزی علیه این رشته نیز صورت گرفته و برخی تحلیل گران فوتبال، رشد این بخش را در بلندمدت منجر به کاهش هواداران فوتبال می دانند و هشدار داده اند که نباید اجازه داد فوتبال نمایشی تماشاچیان و هوادارن فوتبال در زمین چمن را برباید.

یکی از تحلیل گران فوتبال چندی در همین خصوص نوشته بود: استریت استایل یک کالای تجاری است که قواعد خاصی ندارد و یک قاعده برای تبلیغ برخی شرکت های بزرگ در قالب یک مسابقه است و به همین دلیل نمی تواند جای فوتبالی را که در پنج قاره جهان برگزار می شود،بگیرد اما می تواند به آن ضربه بزند و اصلت فوتبال را زیر سوال ببیرد. به همین دلیل شاید بهتر باشد مسئولان FIFA نگاهی جدی تر به این بخش داشته باشد و برابر آن سدی برای جلوگیری از توسعه بیش از این ایجاد کند!

اما آیا واقعاً آن گونه این تحلیل حکایت دارد فوتبال نمایشی جای فوتبال واقعی را می گیرد؟! این تفکری بلندپروازانه است که شاید حتی مسئولین برگزاری مسابقات جهانی فوتبال نمایشی نیز تاکنون در ذهن نپرورانده اند.

آنچه تاکنون مسلم شده است، تلاش برگزارکنندگان این مسابقات برای شرکت فوتبالیست های تکنیکی و حرفه ای در این مسابقات است تا بر جذابیت این رویداد بیفزاید که مطمئناً حضور ایشان در این رقابت ها که چندین روز در سال برگزار می شود، نه تنها منجر به کاهش هوادارن فوتبال نخواهد شد، بلکه انگیزه های فوتبالیست ها را برای فراگیری مهارت های منحصر به فرد که برخی از آنها حتی در زمین فوتبال نیز کاربرد پیدا نمی کنند، افزایش می دهد و این موضوع، فوتبال را در مستطیل سبز جذاب تر و پرمخاطب تر از همیشه خواهد ساخت.