همه برگ‌های برنده دنیزلی

کد خبر: ۲۱۶۱۲۲

تاریخ: ۱۲ دی ۱۳۹۰ - ۱۵:۱۳

سناریوی بازگشت «آقا مصطفی» به رختکن پرسپولیس بسیار بسیار به ملو‌درام‌های هالیوود شباهت دارد. سناریویی که يكي از آخرین کامیابی سرخ‌ها در شهرآورد تهران می‌خنداند و با آخرین شکست تلخ در برابر سپاهان در خانه به گریه وا می‌دارد، مخاطب تحت تاثیر بازی‌های سراسر هیجان و هجوم به اوج می‌رسد و بعد از هر شکست بعضا خرد‌کننده، متاثر و در نهایت یک تصویر دلچسب و خاطره‌انگیز برای روزهای بعد. سناریویی که دست روزگار این روزها اپیزود دومش را با اشک میثاق، بغض استیلی و لبخند افندی کلید زده است. کشتی تقریبا به گل نشسته «پرسپولیس یازدهم» چالش‌های بسیاری را فرا روی قهرمان قصه قرار داده است. هوادارانی که پیش‌تر دلشان دلخوش اندک روشنایی جام‌های حذفی علی دایی بود، حالا باید نمایش رقیب را در حیات خلوت این سال‌هایشان در فینال به تماشا بنشینند و کم امیدتر از «پرسپولیس ششم» به استقبال نیم‌فصل دوم بروند.

روزهای خاکستری که دوگانه احتمالی رقیب همیشگی بن‌مایه سیاهش را قلم خواهد زد. 14 امتیاز پشت سر کهکشانی‌های صدر جدولی، دغدغه‌های بسیار بازگشت یا پشت خط ماندن شیث و نصرتی، همگروهی با غول‌های غرب آسیا‌ـ الهلال عربستان و الغرافه قطر‌ـ در لیگ قهرمانان و از همه مهم‌تر آستانه تحریک پایین میلیون‌ها هوادار ناراضی از نمایش‌های ضعیف استیلی؛ همه چالش‌های پیش‌روی سرمربی سابق تیم‌ملی ترکیه روی نیمکت پر از حاشیه سرخپوشان خواهد بود. نقاط روشنی هم اما هستند. دنیزلی برخلاف همه رقبایش در تصدی پست سرمربیگری پرسپولیس، اعم از اریکسون، دونادونی، جمال حاجی و دیگران تجربه‌های بسیاری را از فوتبال ایران در چنته دارد. خارجی‌های کمی را سراغ داریم که به صرف دانش و بار فنی‌شان و بدون پیش‌زمینه ذهنی گام به هزارتوی فوتبال ایران گذاشته و سر سلامت بیرون آورده باشند. دنیزلی سابقه همکاری با حمید استیلی را در کارنامه دارد و حسابی با مفهوم دستیار داخلی آشناست.

هیجان معادلات و معاملات مشکوک و زیر و رو کشیدن‌های بازیکن و مربی و واسطه‌های ایرانی را در قالب پاس و پرسپولیس تجربه کرده است و به قولی با بازاری‌های فوتبال ما هم غریبه نیست و از همه مهم‌تر اینکه خود به نوعی پرچمدار توفیقات کمرنگ اما امیدوار‌کننده باشگاه‌های ایرانی در سری جدید لیگ قهرمانان آسیا به شمار می‌رود، رقابت‌هایی که «پرسپولیس یازدهم» احتمالا آخرین شانس‌هایش را در آن جا جست‌وجو خواهد کرد. در کنار این تجربیات گرانبها، آقا مصطفی می‌تواند روی حمایت‌های همه‌جانبه مدیرعامل سرخپوشان هم حساب ویژه‌ای باز کند. جایی که استیلی می‌تواند فاصله بین 2 شکست 2 بر صفر و 3 بر صفر در شهرآوردها را بی‌تفاوت به سکو‌ها و منتقدان، روی نیمکت بماند و کار کند، مسلما فرصت‌های به نسبت بیشتری در اختیار دنیزلی قرار خواهد گرفت و به نوعی دست او قدری بازتر از سایر همتایانش روی نیمکت‌های همیشه لرزان لیگ برتر خواهد بود. مساله بعدی به پیش‌زمینه روشن فکری هواداران از کاریزمای دنیزلی و تیم تحت هدایتش باز‌می‌گردد.

پیش‌زمینه‌ای که تا این حد روشنی‌اش را بین هواداران و محافل عمومی کمتر سراغ داشتیم و مصطفی پاشا مطمئنا بسیار بیشتر از یک نیمه تقابل با ملوان فرصت خواهد داشت، چه خاصه اینکه این روزها جریان لیدرمآبی و هدایت سکوها در پرسپولیس چالش‌هایی را هم پیش روی خود می‌بیند. هواداران پرسپولیس دنیزلی را آقای آرزوهایشان می‌دانند و در مسیر رستگاری او مسلما هرگز داستان‌هایی مشابه بیانیه‌خوانی و شعارهای پرسپولیس دایی و استیلی را تکرار نخواهند کرد. در نهایت شاید زمان برای جبران اختلاف 14 امتیازی و قرارگیری در مسیر قهرمانی قدری از دست رفته باشد‌ـ که در فوتبال محال بی‌معنی است‌ـ اما مطمئنا پرسپولیس در نیم‌فصل دوم با فوران روحیه برتری‌طلبی و تجلی شاخصه‌های خاص تیم‌های دنیزلی گام به میدان خواهد گذاشت، بعد از مدت‌ها، بعد از آخرین قلب شیرهای افشین قطبی.

وطن امروز