فصل جديدي در روابط ايران و لبنان

وي اکنون بر اساس توازن سياسي در بين مسيحيان و تعداد نمايندگان مسيحي در پارلمان به عنوان «پرقدرت‌ترين نيروي سياسي مسيحي» در لبنان به شمار مي‌رود.

کد خبر: ۲۱۱۳۷

تاریخ: ۲۱ مهر ۱۳۸۷ - ۱۲:۳۵

«لبنان ميکروسکوبي بحجمه و عالمي بسياسته»؛ اين يکي از جملات مشهور «فيليپ حتّي»، مورخ مسيحي لبناني است.
بر اين اساس، لبنان از نظر جغرافيايي، يک موجود ميکروسکوبي در جهان است، اما از نظر تأثيرات سياسي در منطقه، يک موجود جهاني است.

در حقيقت، در چهار دهه اخير، لبنان هميشه در رأس تحولات منطقه خاورميانه بوده و با پيروزي انقلاب اسلامي و شکل‌گيري جمهوري اسلامي ايران، نقش لبنان در رابطه با ايران از هر زمان ديگري پررنگتر شد.

با حمله اسرائيل به لبنان در سال 1982 و اشغال اين کشور و محاصره بيروت و خروج سازمان آزديبخش فلسطين از لبنان و انتقال آن به تونس و سپس شکل‌گيري جنبش مقاومت اسلامي لبنان و «‌حزب‌الله‌»، روابط ايران با مردم لبنان عمق بيشتري مي‌يابد.

ايران در قالب اقدامات بشر دوستانه و نيز حمايت مدني ار مردم لبنان، در طرح‌هاي بازسازي لبنان شرکت كرده و از روند استقرار صلح و امنيت در اين کشور و نيز سياست جلوگيري از نفوذ اسرائيل بر اين کشور حمايت مي‌کند.
اين گزارش مي‌افزايد: در جريان حمله ارتش اسرائيل به لبنان در جنگ معروف به جنگ «‌سي و سه روزه‌» که در تابستان 1385 رخ داد، صف‌بندي‌هاي سياسي لبنان، بيش از پيش روشن شد. مقاومت اسلامي لبنان در سايه حمايت‌هاي ايران، سوريه، نيروهاي ملي لبنان و افکار عمومي کشورهاي اسلامي و عربي، موفق مي‌شود تجاوز ارتش اسرائيل به لبنان را شکست دهد و از همين زاويه، نيز ديدگاه‌هاي سياسي خود در لبنان را تحکيم بخشد. يکي از مؤلفه‌هايي که در حمايت لجستيک سياسي در جنگ سي و سه روزه و پس از آن در لبنان هرگز نبايد فراموش شود، «‌حمايت بي‌دريغ ائتلاف سياسي همراه حزب‌الله‌» لبنان است که بدون ‌استثنا، همه اقشار مسيحي و مسلمان لبنان را شامل مي‌شد.

اين ائتلاف سياسي که در قاموس سياسي اين کشور به ائتلاف 8 مارس شهرت دارد، در طول جنگ و تحولات پس از آن بدون هيچ‌گونه عقب‌نشيني، از حزب‌الله و مقاومت اسلامي لبنان حمايت كردند؛ موضعي که عملا موجب تقويت روابط سياسي اعضاي اين ائتلاف با کشورهاي ايران و سوريه شد.

عمر کرامي و سليم‌الحص، دو نخست‌وزير پيشن لبنان از نيروهاي سياسي اهل سنت، طلال ارسلان رهبر حزب دمکراتيک لبنان از نيروهاي دروزي، فتحي يکن از چهره‌هاي برجسته علمي ـ ديني اهل سنت و ميشل عون، فرمانده سابق ارتش و رهبر مسيحي سياسي «‌جريان آزاد ملي لبنان‌» از بارزترين شخصيت‌هاي سياسي لبنان بودند که با ايجاد ائتلاف سياسي با حزب‌الله، نقشي انکارناپذير در شکست توطئه‌هاي ايجاد جنگ طايفي و مذهبي و نيز حمايت از مقاومت ايفا نمودند؛ در ميان اين نيروها، جايگاه ميشل عون از نماد بيشتري در ميان مسيحيان برخوردار است.

ميشل عون در قالب ائتلاف سياسي مستحکم با حزب‌الله، نقشي سازنده در پيمان دوحه نيز ايفا نمود که بر پايه آن، بحران سياسي دو ساله لبنان پايان يافته و دولت وحدت ملي در اين کشور برقرار مي‌شود. وي اکنون بنا بر توازن سياسي در بين مسيحيان و تعداد نمايندگان مسيحي در پارلمان به عنوان «‌پرقدرت‌ترين نيروي سياسي مسيحي‌» در لبنان به شمار مي‌رود.

پيروزي کانديداي «‌جريان آزاد ملي لبنان‌» يعني «‌کميل خوري‌» در انتخابات ميان‌دوره‌اي پارلمان لبنان بر «‌امين جميل‌»، رئيس‌جمهور پيشين و رئيس حزب کتائب لبنان در مرداد ماه 1386 نشان داد که ميشل عون از نظر افکار عمومي مسيحيان از مقبوليت بيشتري از خاندان امين جميل برخوردار است. اين در حالي بود که از نظر تاريخي، قدرت سياسي در بين مسيحيان هميشه در بين خاندان جميل در لبنان مي‌چرخيده است.

سفر ميشل عون به تهران نقطه عطفي در روابط ايران و لبنان از يک سو و از سوي ديگر، نقطه تحولي در روابط ايران با جامعه مسيحي لبنان به شمار مي‌رود. با آنکه ميشل عون، يکي از نمايندگان بسيار مهم جامعه مسيحي لبنان به شمار مي‌رود، اما مي‌تواند نقشي مهم در گسترش روابط ايران، نه تنها با مسيحيان لبنان که به شکل عام با مسيحيان شرق (که به مسيحيان منطقه خاورميانه اطلاق مي‌شود) ايفا کند.

متن کامل اين مطلب را در ستون سمت راست بخوانيد.