گزارشی از اتفاقات جام جهانی ورزش‌های زورخانه‌ای بلاروس

میل‌هایی که فقط نام تختی را یدک می‌کشند

جام جهانی ورزش های زورخانه ای در بلاروس می شد به نقطه عطفی برای اشاعه ورزش پهلوانی ایران در دنیا تبدیل شود اما افسوس که برخی باستانی کاران ما نشانی از پهلوانان ایرانی نداشتند.

کد خبر: ۲۱۰۱۴۵

تاریخ: ۲۲ آذر ۱۳۹۰ - ۱۱:۲۹

فارس، سومین دوره مسابقات جام جهانی ورزش های زورخانه ای در بلاروس برگزار شد و تیم هایی از قاره های مختلف دنیا در گود زورخانه رقابت کردند. برای بسیاری از ایرانیان حاضر در محل مسابقات جالب بود که اروپایی ها و آفریقایی ها با لباس مخصوص باستانی کاران از مرشد رخصت بگیرند، چرخ بزنند و میل بگردانند.

سجده ورزشکاران خارجی در گود زورخانه و سردادن فریاد یاعلی شان باعث خوشنودی هر ایرانی بود، خوشنود از اینکه می توان از این طریق فرهنگ غنی ایرانی را به دنیا معرفی کرد.

*علاقه مدوید به زورخانه به خاطر تختی

حمایت اسطوره ای دست نیافتنی همچون الکساندر مدوید از ورزش های زورخانه ای بیش از پیش خوشحالمان کرد. می گفت این رشته را دوست دارد چرا که جهان پهلوان تختی رقیب و رفیق نامی اش آن را انجام می داد و حضور در زورخانه را عاملی می دانست برای مردانگی تختی، کسی که وقتی از مصدومیت پای چپ مدوید آگاه شد از شگرد همیشگی اش گذشت و هرگز دست به پای مصدوم کشتی گیر سرشناس روس نبرد. می گفت این رشته روح پهلوانی را در ورزشکاران می دمد و خوش بین است که به زودی در تمام دنیا مردم با ورزش های جذاب زورخانه ای آشنا شوند.

صحبت از ساخت زورخانه در قلب اروپا بود، از تربیت ورزشکارن باستانی کار در آفریقا و از برگزاری مسابقات کشتی پهلوانی در آمریکا. صحبت هایی که رسیدنشان به مرحله عمل، دیگر نمی تواند دور از دسترس باشد چراکه تا چندی پیش هیچکس گمان نمی کرد روزی جام جهانی ورزش های زورخانه ای در کشوری اروپایی برگزار شود.

*حراج اعتبار ایران در بلاروس

تمام اینها اما نیمه پر لیوان بود و از ابتدای مسابقات می شد اتفاقاتی نه چندان خوشایند را پیش بینی کرد. تداوم اختلاف های همیشگی بین فدراسیون ملی ورزش های زورخانه ای با سران فدراسیون بین المللی باعث شد تا حضور تیم ایران در این مسابقات در هاله ای از ابهام قرار گیرد. با این حال تیمی از ایران به مسابقات اعزام شد اما هنوز هم کسی نمی داند چرا این تیم در بسیاری از رشته ها نماینده ای نداشت و مدال های رنگارنگ ورزشی که مختص ایرانیان است، به ورزشکاران خارجی رسید. ورزشکارانی مانند نمایندگان آذربایجان و عراق که نشان دادند استعداد بالایی در این رشته دارند و اگر دیر بجنبیم و به اختلافات دامن بزنیم، حتی در صورت حضور ما نیز مدعی هستند.

مسئولان تیم اعزامی ایران به رقابت ها اعلام کردند در اعتراض به قوانین فدراسیون بین المللی به طور ناقص در مسابقات شرکت کرده اند و هیچکس به این سوال پاسخ نداد که حراج اعتبار ایران در رویدادی جهانی به چه قیمتی انجام شد و چرا باید تیم ایران حتی جایی در بین سه تیم برتر جام جهانی ورزش های زورخانه ای نداشته باشد و به رتبه نازل پنجم بسنده کند.

*سطح پایین مسابقات به خاطر ورزشکاران ناآماده خارجی

بی شک برخی از انتقادهای کاروان اعزامی ایران به نحوه برگزاری رقابت ها وارد بود. آنها معتقد بودند که بسیاری از شرکت کنندگان در این رویداد بزرگ آشنایی خوبی با ورزش های زورخانه ای نداشته و صرفا برای افزایش شرکت کنندگان به این مسابقات آورده شدند. پربیراه هم نمی گفتند چراکه می شد روز قبل از مسابقات شاهد آموزش دادن به ورزشکاران خارجی بود که شاید استعداد لازم برای تبدیل شدن به یک باستانی کار موفق را داشتند اما از کمترین آمادگی برای حضور در میدانی مهم همچون جام جهانی برخوردار بودند.

با وجود این مسائل اما نمی توان هضم کرد که چرا باید اعضای تیم ایران از ورزشکار گرفته تا سرپرست و نایب رئیس فدراسیون از هر فرصتی برای نشان دادن اعتراض خود به سران فدراسیون بین الملی استفاده کنند و این سوال را در ذهن ورزشکاران خارجی به وجود آورند که مگر همه اینها هموطن نیستند؟

*پهلوانان دروغین

مسابقات هنرهای تیمی که به پایان رسید برخلاف انتظارها تیم آذربایجان بالاترین امتیاز را کسب کرد و ایران به عنوان دوم رسید، اتفاقی که آتش اختلافات را شعله ور کرد و کاروان تیم ایران با تاکید بر این نکته که حق شان ضایع شده و عملکردی بهتر از آذربایجان داشتند، با فریادهایی که توجه همه را به خود جلب می کرد به کمیته فنی مسابقات اعتراض می کردند بی توجه به این نکته که اگر حق با آنهاست با فریاد نمی توان آن را ستاند. شدت اعتراض ها کار را به جایی رساند که برخی اصحاب رسانه از لفظ "برنامه ریزی شده" برای توجیه این اتفاقات استفاده کنند.

ادعایش را داشتیم که این ورزش ملی مذهبی ماست. نشان دهنده فرهنگ بالای ما و اینها که لباس باستانی کاران بر تن دارند، پهلوانان امروز ایرانند اما خیلی زود حرف هایمان را پس گرفتیم چرا که هیچ نشانی از پهلوانی در این همه بلوا نبود.

از کدام رفتار بگوییم که شباهتی به مرام تختی ها داشته باشد؟ از باستانی کارانی بگوییم که با صدای بلند داوران و ورزشکاران برخی تیم ها را به سخره می گیرند؟ از ملی پوشی بگوییم که به هنگام اجرای مسابقات مهارت های تیمی دچار حالت تهوع می شود و مسئولان همیشه معترض کاروان ایران اشاره ای به دلیل این اتفاق نمی کنند؟ از ملی پوشانی بگوییم که ساعت چهار بامداد در هتل محل اقامت اعضای ایرانی و خارجی پس از بازبینی چندباره فیلم رقابت ها عربده زنان و با الفاظی بسیار ناپسند برای مسئولانی هم سن پدر خود خط و نشان می کشند؟(ناگفته نماند که تمام اعضای تیم ایران در این بلوا نقش نداشته و برخی شان حرمت لباس شان را نگه داشتند)

*تخریب به جای اتحاد

بی شک نمی توان جام جهانی ورزش های زورخانه ای را بدون حضور تیمی از ایران متصور بود اما با توجه به اتفاقات ناپسندی که رخ داد، شاید بهتر بود به جای اینکه تیمی ناقص از ایران در مسابقات شرکت کند و با رفتارهای ناپسند برخی از اعضای تیم به اعتبار نام ایران خدشه وارد شود، نماینده ایران به رقابت ها اعزام نمی شد.

هدف، حمایت از برگزار کنندگان رقابت ها و مسئولان فدراسیون بین المللی نیست چرا که کاستی ها و معایب جام جهانی کم نبود و هیچ مسئولی پاسخی قانع کننده به این سوال نداد که چرا باید تیم هایی ناآماده و باستانی کارانی که برخی شان میل گرفتن را هم به طور صحیح آموزش ندیده اند، در تورنمنتی بزرگ شرکت کنند و سطح آن را تا مسابقات محلی کاهش دهند. شاید مسئولان فدراسیون بین المللی حضور تیم ها و ورزشکاران بیشتر را در اولویت برنامه های خود قرار داده اند غافل از اینکه می توان از کمیت کاست و به کیفیت افزود.

به امید روزی که کینه ها و حسادت ها کار را به جایی نرساند که اینچنین با آبروی ایران در میادین بین المللی بازی شود چراکه هنوز هم این سوال بسیاری از ورزشکاران خارجی شرکت کننده در جام جهانی ورزش های زورخانه ای بی پاسخ مانده است که چرا ایرانی ها به جای اتحاد و کسب موفقیت های بیشتر در راستای تخریب یکدیگر گام برداشتند.

گزارش از مهدی محمدی