معجونی ویران کننده در برنابئو

آخرین شاهکار تیم پپ؛

کد خبر: ۲۱۰۰۲۶

تاریخ: ۲۱ آذر ۱۳۹۰ - ۲۲:۱۶

آبی اناری ها در زمین مسابقه و برروی نیمکت نشان دادند که هنوز از پروژه ورزشی رئال خیلی پیش هستند

گواردیولا چند روز قبل از آغاز دیدار ال کلاسیکو از برنامه هایش خبری نمی داد. او نه تنها صحبت چندانی نمی کرد،بلکه حتی بازیکنان تیمش را هم در جریان برنامه های تاکتیکی اش برای ال کلاسیکو قرار نداده بود و حتی یازده بازیکن اصلی اش برای حضور در برنابئو را اعلام نکرده بود. سیاستهای پپ قبل از یک بازی بزرگ این بود. البته او در هفته قبل از  ال کلاسیکو یک سری فیلتر های خاص را امتحان می کرد. به عنوان مثال او تیمش را با ریسک فراوانی می چید؛ بازی کردن با سه دفاع. خود گواردیولا هم در جمله ای گفته بود:« در برنابئو بار دیگر دیوانه وار خواهیم بود.» و در بازی شنبه شب برنابئو هم دیدیم که بازیکنان رئال به ویژه در نیمه دوم سختی زیادی کشیدند.

گواردیولا بار دیگر توانست با نظم و انسجام تمام مورینیو را به زانو دربیاورد و این بار حتی مربی پرتغالی هم این را پذیرفت. این درحالی بود که پیش از به اتمام رسیدن دقیقه اول بازی، رئال با یک گل از تیم کاتالان پیش افتاد و در آن زمان کسی فکرش را هم نمی کرد که صحنه ای که در آن لحظه از اقتدار تیم مادریدی خبر می داد،ممکن است آمیخته به تحقیر شود، دقیقا مثل مصافهای قبلی دو تیم. در اینجا بود که بازی جادویی پپ از راه رسید، او از فلسفه فوتبالی اش و مهارت بازیکنانش پرده برداشت. معجونی ویران کننده که شب فراموش نشدنی دیگری را برای آبی اناری ها رقم زد. نمایش دقیق و منسجم بازیکنان بارسا در 40 دقیقه پایانی و احساسی خاص و تماشایی که برنابئوی مجلل را به صورت کامل در سکوت فرو برد. این سکوت تنها با فریادهای هواداران بارسلونا که تعدادشان بسیار اندک بود شکسته می شد .

با فرمانهای گواردیولا و فرمانبری بازیکنان بارسا که چشم بسته دستورات مربی شان را پیاده می کنند، رقص آبی اناری ها از دقیقه 2 بازی شروع شد؛ رقصی که مورینیو را در نیمکت تیمش غرق کرد و بازی کهکشانی ها را تدریجا در زمین مسابقه محو نمود. بارسا دوباره خطوط تیمش را بازسازی کرد، ضربه ابتدایی را با گل الکسیس سانچس زد و تدریجا جریان بازی را به دست گرفت. همه می دیدند چه اتفاقی درحال جریان است، به جز مربی پرتغالی. آبی اناری ها حملات متعددی را ترتیب می دادند، آلوس با بازی در عمق و با آن حرکاتی که خیلی ساده و آسان به نظر می رسید؛ بوسکتس که به خوبی در امور تدافعی همکاری می کرد ؛ درخشش خط میانی بارسا با حضور بازیکنان موفق این تیم و مسی که مثل همیشه از آزادی مطلق برخوردار بود. فرمولی که قبل از به پایان رسیدن نیمه اول و با گلزنی الکسیس آرامش را به آبی اناری ها بازگرداند.

البته عملکرد بارسا در نیمه دوم کشنده تر بود تا برنامه های مربی پرتغالی و دستیارانش نقش برآب شود. انگار مربی پرتغالی به خوبی نتوانسته بود دست گواردیولا را بخواند و انگار که اصلا بازیکنانش را نمی شناخت. کهکشانی ها هرکاری که کردند نتوانستند مانع از درخشش بارسا شوند .بارسا بدون آنکه کار اعجاب انگیزی در رختکن تیمش انجام داده باشد،کنترل رادر دست گرفت و رئال درنهایت تیم مغلوب میدان شد.

گواردیولا تدریجا مهره هایش را به راه می انداخت تا در نهایت پازلش را کامل کند. جناح های بارسا کاملا تحت کنترل بود و در مرکز میدان هم اوضاع خوب بود، البته هنوز یک مهره جادویی برای ویران کردن در خط حمله کم بود.بازیکنی با این کیفیت چه کسی می توانست باشد؟ آندرس اینیستا؟ پپ او را گزینه ایده آی می دید. اینیستا را در جناحین قرار دادو اودر جایی بازی می کرد که چابی و مسی نزدیکش بودند. همه این اتفاقها جلوی چشمان مورینیو صورت می گرفت و تدریجا عصبیت و خشم در چهره های بازیکنان رئال جای می گرفت

این اولین باری نبود که گواردیولا و تیم پپ، مورینیو را کلافه می کردند و بار دیگر به مورینیو نشان دادند که این بار آخر هم نخواهد بود. اکنون مورینیو دیگر توانایی ها و راهکارهای مختلف پپ را دیده و هرباری که تیمش مقابل بارسا قرار می گیرد تنها امیدوار است که سرنوشت به نحو دیگری رقم بخورد. چهار فصل بدون برد در برنابئو؟ و این ناکامی همچنان تمدید می شود.

جالب اینجاست که بازیکنانی که درهر بازی دیگری سرنوشت ساز ظاهر می شوند هم در بازی شنبه شب نتوانستند کار به جایی ببرند. کارنامه ورزشی رونالدو در بازیهای سرنوشت ساز فاجعه بار است و این درحالی است که مسی در همین دیدارها نامش را بیش از پیش درتاریخ ثبت می کند. مسی شاید شنبه شب گل نزد ولی از روی تصاویر می توان درمورد خیلی چیزها قضاوت کرد.ردپای ستاره آرژآنتینی در گلهای بارسا دیده می شد و این گلها با آه و حسرت کریس و هم تیمی هایش همراه بود. دراین میان صبوری هوادارن رئال هم به سر آمد ودر جریان بازی صدای سوتهای انتقادی به گوش می رسید.بارسا برد و این پاداش و مزد خوبی برای پپ و شاگردانش بود.

گل