تنبیه روباه پیر

عیسی گل‌وردی

کد خبر: ۲۰۹۹۴۹

تاریخ: ۲۱ آذر ۱۳۹۰ - ۱۶:۴۱

به دنبال شیطنت‌های اخیر روباه پیر در عرصه داخلی و خارجی، اشغال نیم روزه سفارت انگلیس به دست دانشجویان، هشداری جدی درباره پیامدهای دشمنی با جمهوری اسلامی به دولت انگلیس و دیگر دولت‌های اروپایی بود.

در شرایطی که انگلستان چنین وانمود می‌کرد که رهبری ارکستر اروپایی و حتی جهانی را در اعمال فشارهای بیشتر و برخورد با ایران در دست دارد، اشغال سفارت این کشور با بی‌تفاوتی آمریکا و انفعال اروپایی‌ها همراه شد و انگلستان را در عرصه بین‌المللی از عرش به زیر آورد. بدین ترتیب، مشخص شد که انگلیس و حتی اروپا به رغم تبلیغات فراوان، در جایگاهی نیستند که بدون حمایت و رهبری آمریکا، وزنه چشمگیری در معادلات سیاسی امروز جهان به شمار آیند.

دیر هنگامی است، مشکلات اتحادیه اروپا که از فاز اقتصادی وارد فاز سیاسی شده و گویا، لوکوموتیو اتحادیه به سختی می‌تواند واگن‌هایی چون یونان، ایرلند، پرتغال و حتی اسپانیا و ایتالیا را با خود بکشد، اتحادیه دوپاره (عضو و غیر عضو یورو) در حال سه پاره شدن است.

اروپای امروز، دیگر چندان نشانی از اروپای دهه‌های گذشته ندارد و پس از جنگ جهانی دوم در یکی از ضعیف‌ترین حالت‌های خود است. این مسأله را می‌توان به روشنی در حمایت ضعیف اتحادیه از انگلیس و ضربه متعاقب انگلیسی‌ها به توافقات اروپایی دید.

در چنین شرایطی، ضربه دانشجویان معترض به دولت انگلیس، وزن پایین این کشور را در مجموعه اروپایی و در عرصه بین‌المللی نشان داد و پرستیژ آن را مخدوش ساخت.

همچنین بی تفاوتی و حتی خشنودی پنهان آمریکایی‌ها از پس‌گردنی دانشجویان ایرانی به انگلیس، نشانه‌ای بود از رقابت پنهان و دیرینه آمریکا و اروپا بر سر رهبری و هدایت جهانی؛ جایی که آمریکایی‌ها جایگاه هژمونیک برای خود قایل هستند و تنها پیروی اروپایی‌ها را می‌خواهند؛ بنابراین، صحنه‌گردانی بین‌المللی انگلیسی‌ها در موضوع حساس ایران، چندان به مذاق آنها خوش نیامده بود و از گوشمالی این کشور چندان هم ناخشنود نبودند.

در این میان، بهت و حیرت جریان انحرافی نیز مشهود بود که تنها بیننده تحولاتی بود که خواب‌هاب آشفته آنها را برای کشور در هم پیچید.

وزن‌سنجی انگلیس و اروپایی‌ها در عرصه بین‌المللی توسط دانشجویان، این فرصت را فراهم آورده است تا با اعتماد به نفس بیشتر و با ارزیابی دوباره دیپلماسی جمهوری اسلامی در اوضاع خطیر کنونی در راه درست حرکت کند و با پرهیز از انفعال که می‌تواند شکاف در درون نظام را القا نماید، میدان تحولات منطقه‌ای و بین‌المللی را مدیریت کند.