راهكاري براي توسعه ورزش‌ پارالمپيك

کد خبر: ۲۰۶۴۹

تاریخ: ۱۷ مهر ۱۳۸۷ - ۱۱:۲۰

با وجود گذشت بيست روز از بازي‌‏هاي پارالمپيك پكن، اتفاقات و زواياي مختلف اين بازي ها هنوز هم مورد توجه كارشناسان و اهالي ورزش قرار دارد.

به گزارش ايلنا، كاروان ورزشي ايران در بازيهاي پارالمپيك پكن با وجود تمام كمي ها و كاستي ها توانست نمره قبولي بگيرد. اما مروري بر رشته هاي مختلف اين بازي ها و تنوعي كه در رشته هاي مختلف وجود دارد، اين سوال را به ذهن متبادر مي كند كه چرا ايران در چند رشته محدود به اين بازي ها مي‌‏رود؟

ايران در رشته هاي دووميداني (پرتاب ها)، وزنه برداري و واليبال نشسته در بيشتر دوره هاي پارالمپيك حضور يافته و بيشترين مدال هاي خود را نيز در همين رشته ها كسب كرده است. اين در حالي است كه ورزشكاران معلول ايران با اندكي توجه و برنامه ريزي مي توانند در بسياري از رشته ها، هم در رده بانوان و هم رده آقايان حضور يابند و مدال هاي بيشتري را كسب كنند.

حضور در بازيهاي مختلف كم توانان ذهني،‌ رقابت هاي ويلچرراني درمواد مختلف،‌ دوهاي سرعت و نيمه سرعت و استقامت و ... مي‌‏تواند فشار روحي و رواني را از روي دو سه رشته محدود و مدال آور برداشته و به تعداد مدال هاي ما بيفزايد. اتفاقاً در جريان رقابت هاي پارالمپيك در گفت و گو با دست اندركاران كاروان پارالمپيك ايران اين سوال را مطرح كرديم كه چرا ما در اين رشته ها حضور پيدا نمي كنيم.

جواب ها البته خيلي هم دور از ذهن نبود! يكي از مسوولان كاروان ورزشي ايران در اين باره گفت:‌ ما در مسابقات دو و ميداني مي توانيم مدال هاي زيادتري كسب كنيم اما پروتزها ( اعضاي مصنوعي شامل پاها و دست‌‏ها) هزينه زيادي را دربردارد و بودجه هاي موجود، ‌‏پاسخگوي برآورده كردن اين نيازها نيست.

وي در همين ارتباط گفت:‌‏ تعداد مدال هايي كه ورزشكاران معلول ايران در رقابت هاي ويلچراني و در مواد مختلف اين رقابت ها مي‌‏توانند كسب كنند قابل پيش بيني است اما متاسفانه ما نه بودجه خريد اين ويلچرها را داريم و نه پيست مناسبي در اختيار داريم تا در صورت تهيه ويلچر، ورزشكاران بتوانند در آنجا به تمرين بپردازند.

اين مقام مسوول درباره ورزشكاران كم توان ذهني و كم بينايان و نابينايان گفت:‌ براي جذب اين دسته از ورزشكاران نياز به فرهنگ سازي از سوي رسانه ها و صدا و سيما داريم. به طور مثال، شايد جوان هاي زيادي باشند كه مشكل بينايي دارند و يا با مشكلات ذهني مواجهند اما اينها يا خجالت مي كشند كه وارد عرصه ورزش و عرصه هاي اجتماعي شوند و يا اينكه واقعاً اطلاعي از كم و كيف ورزش معلولان ندارند كه البته با يك فرهنگ سازي مطلوب مي توان آنها را به سوي ورزش قهرماني سوق داد.

بر اساس آمارهاي جهاني، ‌‏ده درصد از افراد هر جامعه به نوعي دچار معلوليت هستند. بنابراين از جامعه 70 ميليوني ايران چيزي حدود هفت ميليون معلول در كشور داريم كه آمار سازمان بهزيستي رقم چهار ميليون را نشان مي دهد.

بنابراين اگر به خوبي و با دقت به قضيه معلوليت نگاه كنيم و اين تصور غلط از جامعه رخت بر بندد كه معلول حتماً بايد دچار مشكلات جسمي واضح و آشكاري باشد، همانگونه كه يك فرد كم بينا هم مي تواند در رديف معلولان قرار گيرد، راه براي جذب جوانان بيشتري به سوي ورزش قهرماني هموار مي شود.

يقيناً اين كار به تنهايي از عهده كميته ملي پارالمپيك و يا فدراسيون جانبازان برنمي‌‏آيد و با يك كار هماهنگ و تبليغات مناسب مي توان هم به سالم سازي جامعه از طريق ورزش كمك كرد و هم به تعداد ورزشكاران معلول براي حضور در ميادين جهاني و پارالمپيكي اضافه كرد.