خاطرات خانم وزیر از ملاقات خصوصی با قذافی

قذافی به شدت نسبت به من ابراز علاقه کرده و از میهمانانش پرسید که چرا به دیدار این شاهزاده آفریقایی نمی روید؟"

کد خبر: ۱۹۸۶۴۲

تاریخ: ۲۹ مهر ۱۳۹۰ - ۲۲:۴۵

وزیر خارجه دولت بوش در کتاب خاطرات خود از علاقه شدید معمر غذافی به خود می نویسد: قذافی آهنگی با نام " گل سیاهی در کاخ سفید" با صدای یک ترانه سرای لیبی که مخصوص من ساخته شده بود، برایم پخش کرد.

به گزارش «فارس» به نقل از خبرگزاری فرانسه، کاندولیزا رایس در خاطراتی که به مناسبت مرگ قذافی منتشر کرده است خبر از علاقه شدید و عجیب قذافی نسبت به خودش داد.

به گزارش خبرگزاری فرانسه وزیر امور خارجه دولت بوش همچنین در کتابش با عنوان " هیچ شرف بزرگتری نیست " که در ابتدای نوامبر به چاپ می رسد از استقبال ویژه ای که سرهنگ در محل اقامتش برای رایس ترتیب داده بود، صحبت کرده است.

رایس در این کتاب نوشته است که: " قذافی به شدت نسبت به من ابراز علاقه کرده و از میهمانانش پرسید که چرا به دیدار این شاهزاده آفریقایی نمی روید؟"

وی افزود که قبل از دیدارم با وی به من هشدار دادند که رفتار عجیب رهبر انقلاب لیبی ممکن است به من آسیب بزند اما اتفاقی افتاد که ترس من به سرعت از بین رفت.

وی می نویسد: " ناگهان قذافی از سخن باز ایستاد و به جلو و عقب خود نگاه می کرد. سپس با صدایی بلند گفت : به بوش بگویید که از سخن درباره دو کشور مستقل اسرائیل و فلسطین دست بردارد. تنها باید یک کشور تشکیل شود و نام آن اسراطین باشد."

وی افزود: " او از آنچه در ادامه به او گفتم خوشش نیامد و ناگهان دو مترجم را بیرون انداخت. با خودم گفتم که وضع به خوبی پیش نمی رود. او قذافی است! بعد از آن مرا در آشپزخانه مخصوصش به شام دعوت کرده و آلبومی که حاوی عکسهایش با رهبران جهان بود را نشانم داد. در همان لحضات بود که آهنگی با نام " گل سیاهی در کاخ سفید" با صدای یک ترانه سرای لیبی که مخصوص من ساخته شده بود، پخش می شد."

کاندولیزا رایس در خاطراتش در حالی که می خواهد به خوانندگانش اطمینان خاطر دهد می گوید: " این موضوع عجیبی است اما بد نیست."

شایان ذکر است که در آن دوره آمریکا به طرابلس کمک کرد که به جامعه بین الملل بازگردد زیرا لیبی پذیرفته بود که سلاح های کشتار جمعی اش را از بین ببرد.

رایس همچنین می نویسد: " وقتی که از این دیدار بازمی گشتم به این فکر می کردم که قذافی تا چه حد در عالم خاص خود زندگی می کند ". " از خود می پرسیدم آیا او دقیقا می داند که اطرافش چه می گذرد و از این که سلاح های کشتار جمعی را از او گرفتیم خوشحال بودم".

وی ادامه می دهد: " او مطمئنا در پناهگاه مستحکمش در استفاده از این سلاح ها تردیدی به خود راه نمی داد ".