خوردن و خوابیدن در بهشت،خستگی نمی آورد؟

کد خبر: ۱۹۷۷۷۶

تاریخ: ۲۶ مهر ۱۳۹۰ - ۰۷:۳۹

اگر رفتیم بهشت، آیا کار ما در بهشت تنها خوردن و خوابیدن خواهد بود؟ آیا این مساله باعث خستگی نمی شود؟

نباید با معیارهای این جهان درباره آخرت قضاوت كنیم. درست است كه در دنیا بسیاری از مسایل در صورت تكرار، جذابیت و لذت بخشی خود را از دست می‌دهند، ولی ای بسا حالت روانی كه در این جهان وجود دارد كه با تكرار، خسته و ملول و بی اعتنا می‌شویم، در آن جا بر عكس باشد.

هر چه بیش تر انسان می‌بیند، شوقش بیش تر می‌‌شود. هر قدر تكرار می‌كند، لذتش افزون تر می‌شود. به این ترتیب تكرارها مایه لذت بیشتر می‌گردد. چه دلیلی داریم كه وضع روحی انسان در آن جا مانند دنیا است؟

دوم: در همین جهان نیز نعمت هایی وجود دارد كه هیچ گاه انسان سیر نمی شود و ملال آور نیست. ما هر قدر هوای تازه و پر اكسیژن را استنشاق كنیم، خسته و ملول نخواهیم شد، بلكه دائما لذت می‌بریم و برای ما مایه نشاط است. آب یک نوشیدنی كاملا ساده و یكنواخت است. اگر صدها سال عمر كنیم، نوشیدن آب گوارا به هنگام تشنگی، از همه چیز برای ما لذت بخش تر است، از این رو می‌گوییم آب مایه حیات است. آب گوارا همیشه برای تشنگان فوق العاده جالب و جذاب است. چه مانعی دارد در آن جا نیز خداوند حالتی بر انسان چیره كند و به خاطر آن دائما از نعمت‌های بهشت، فوق العاده درك لذت كند؟

اگر با دقت نگاه كنیم می‌بینیم عامل اصلی ملال آور شدن و از دست دادن لذت در برخی نعمات دنیا به خود ما بر می‌گردد؛ در واقع ماییم كه دارای ظرفیت كمی هستیم و تحمل درک یک لذت را در محدوده مشخصی داریم. البته كمبود ظرفیت گاهی به محدودیت‌های جسمانی ما برمی‌گردد و گاهی به كاستی‌های روحی ما. در حال گرسنگی تنها ظرفیت و میل خوردن حجم معینی از غذا را داریم. در صورت تكمیل ظرفیت حتی بهترین غذاها میل ما را بر نمی انگیزاند. حتی ممكن است مورد نفرت ما قرار بگیرد.

ممكن است در حسرت رسیدن یک مكان دیدنی سال ها در شوق و شور باشیم. اما پس از سفر به آن جا و توقفی چند روزه، دیگر میل به ماندن در آن جا را نداشته، بلكه میل به بازگشت پیدا می كنیم. این ها همه نشانه ناقص بودن زمینه‌های بهره مندی از لذائذ مادی است كه لازمه دنیا و ویژگی های مادی ماست. اما در بهشت نقص و كمبود وجود ندارد، در آن جا همه چیز لذت محض و بدون عوارض است. غذای آن جا تنها لذت می آفریند، نه اینكه نیاز به آن باشد و حجم معده را پر نماید و نیاز به دفع فضولات باشد  همه لذت ها در آن جا از خلوص تمام برخوردار است .به علاوه ظرفیت ما در درک آن‌ها مانند دنیا نیست.

همان احساس میل به غذای لذیذ (كه پس از مدتی در انسان سیر بی میل به غذا دوباره شكل می گیرد)، در بهشتیان بدون فاصله محقق می‌شود، و این تفاوت مهم بین نعمت‌ها و انسان‌های بهشتی و دنیایی است. نعمت‌های بهشت همواره جسمانی نیستند. بلكه در بسیاری از موارد روحانی خالص یا مخلوطی از نعمت جسمانی و روحانی اند كه در آن ها محدودیت‌های مادی و جسمانی وجود ندارد. آیا در عشق یک دانشمند به مطالعه و تحقیق و لذت روحی كه از آن می برد، تكرار و یكنواختی معنا پیدا می‌کند؟ مسلما نعمت های عظیم روحی بهشتیان هزاران بار از این نمونه ها فراتر است. حتی در مورد نعمات جسمانی و حسی بهشت نیز همین اصل برقرار است. زیرا از آن جا كه ذات و صفات خدا بی نهایت است، جلوه‌های او نیز بی پایان است. هر روز لطف و عنایت تازه و هر دم رحمت جدیدی از آن خزانه غیب به بهشتیان می رسد، به گونه ای كه اصلاً تكراری نیست.

مگر بی نهایت ممكن است مكرر شود؟ چه مانعی دارد درختان بهشتی و نهرها و گل ها و رنگ ها و بوها و... هر روز و هر ساعت رنگ و بوی تازه و شكل و عطر جدیدی داشته باشد، به گونه‌ای كه یک غذا و یک منظر، یک بار در تمام عمر بهشتیان دیده شود و مورد استفاده قرار گیرد؟

در همین جهان خداوند هر روز هزاران انسان و جاندار می آفریند كه هیچ یك مانند دیگری نیست. امام صادق (ع)فرمود:«خداوند بهشتى آفریده كه هیچ چشمى ندیده و هیچ مخلوقى از آن آگاه نیست. خداوند هر صبحگاه آن را مى گشاید و مى گوید: بوى خوشت را افزون كن و نسیمت را بیفزا».بنابراین برای بهشتیان هیچ گونه ملال و دلزدگی از بهشت و نعماتش معنی و مفهوم ندارد.

«برای اهل بهشت سفره هایی می گسترانند که بر آن، آنچه مورد علاقه آن هاست، قرار داده می شود. طعام هایی که از آن لذیذتر و معطر تر نیست».

«هدایای ارزشمند و جالب از طرف خدا در اوقات نماز دنیا به آنان می رسد و فرشتگان بر آنان سلام و درود می فرستند». در بهشت تکامل وجود دارد، در همه چیز حتی در خود بهشتیان. هر تكاملی، جلوه جدیدی از زیبایی های همان منظر واحد را به انسان می نمایاند، چه رسد به اینكه همان منظر نیز در حال تكامل است.

«سوگند به خدایی که قرآن را بر محمد نازل کرد! اهل بهشت پیوسته بر جمال و زیبایی شان افزوده می شود، همچنان كه در دنیا بر پیری و فرتوتی آنان افزوده می شد». بنا براین در بهشت یکنواختی و در جا زدن و خستگی و ملال نیست.

*مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی