درآمد میلیاردی در جیب یک درصد آمریکائی‌ها

استاد اقتصاد دانشگاه دولتی میشیگان آمریکا با تصریح اینکه درآمدهای میلیاردی به جیب یک درصد آمریکائی‌ها می رود، گفت: قدرت خرید مردم آمریکا به سطح سال 1973 یعنی حدود 40 سال پیش کاهش یافته است.

کد خبر: ۱۹۷۴۰۵

تاریخ: ۲۴ مهر ۱۳۹۰ - ۱۵:۲۵

چارلی بالارد استاد اقتصاد دانشگاه دولتی میشیگان آمریکا در پاسخ به فارس به بیان دیدگاه های خود در مورد ریشه های جنبش اعتراضی وال استریت و آینده آن پرداخته است:

پرسش: به نظر شما ریشه های اعتراضات وال استریت را در کجا می توان یافت.

پاسخ: صنعت خدمات مالی آمریکا در چند دهه پایانی قرن بیستم با بی نظمی قابل ملاحظه ای مواجه شد که در نتیجه آن بسیاری از نهادهای بزرگ مالی به سودهای کلانی دست یافتند.

دلالان سهام، مدیران صندوق های سرمایه گذاری و مدیران بانک ها ده ها میلیون دلار یا حتی میلیارد ها دلار بدست آوردند. این امر نقش مهمی در تشدید نابرابری های درآمدی در آمریکا ایفا کرد. نابرابری درآمدی اکنون به مهمترین مشخصه اقتصاد آمریکا از سال 1975 مبدل شده است.

سهم درآمدی یک درصد از جامعه آمریکا افزایش قابل ملاحظه ای یافته است و این در حالی است که دستمزد افراد حقوق بگیر رشد چندانی نداشته است. در واقع اگر تورم را لحاظ کنیم باید بگوییم طبقه متوسط آمریکا در حال حاضر دستمزد بسیار کمتری نسبت به سال ۱۹۷۳ می گیرد.

همچنین اگرچه بسیاری از نهادهای مالی عملکرد پرسودی داشته اند اما در برخی موارد شاهد فساد مالی و دستکاری در آمارها و بی نظمی های اقتصادی بوده ایم که این امر به بروز بحران مالی در سال ۲۰۰۸ منتهی شد. در نتیجه این بحران اقتصاد آمریکا با بزرگترین رکود از دهه ۱۹۳۰ مواجه شده است. میلیون ها نفر شغل خود را از دست داده اند.

به نظر من این ها ریشه های اصلی جنبش اعتراضی وال استریت هستند. معترضان می بینند که وال استریت سودهای کلانی بدست آورده است و بسیاری از افراد عادی زیان دیده اند.

پرسش:به نظر شما این جنبش به کجا منتهی می شود؟ چه آینده ای را برای آن پیش بینی می کنید؟ آیا می توان انتظار تشکیل یک حزب سیاسی جدید از آن را داشت؟

پاسخ: به راحتی می توان در مورد ریشه ها و علل ظهور این جنبش سخن گفت اما این که جنبش مذکور به کجا می رود پرسش سختی است. من فکر می کنم جنبش اعتراضی وال استریت این شانس را دارد که به یک جنبش گسترده تر تبدیل شود و بتواند باعث تغییر سیاست های اقتصادی و اجتماعی در آْمریکا شود.

اما با قطعیت نمی توان در این زمینه سخن گفت چرا که این جنبش بسیار نوپاست و تظاهرات به عنوان نقطه تمرکز اصلی معترضان نبوده است. به نظر نمی رسد یک رهبری واحد و مشخصی در جنبش وجود داشته باشد.

در مورد این که این جنبش بتواند به تشکیل یک حزب سیاسی جدید منتهی شود نیز تردید دارم. اما فکر می کنم این جنبش از پتانسیل یافتن جایگاهی برای خود در درون حزب دموکرات برخوردار می باشد.