طغيان در رودخانه ها در هرمزگان

رودخانه رودان كه سيلاب‌هاي با دبي 4800 متر مكعب را تجربه كرده در كوهستان عرضي كمتر از 400 متر دارد اما در دشت سيلاب به حدود 5000 متر مي‌رسد. اين مخروط‌افكنه‌ها محل مناسبي براي كشاورزي و برداشت شن و ماسه است.

کد خبر: ۱۹۶۹۸۷

تاریخ: ۲۳ مهر ۱۳۹۰ - ۱۰:۲۳

استان هرمزگان كه در چند ساله اخير به دليل كاهش بارندگي و كاهش آب‌هاي زيرزميني دچار خشكسالي شده بود اخيرا با پديده طغيان رودخانه‌ها و سيل‌هاي خطرناك روبه‌رو شده است.

مديرعامل شركت آب منطقه‌اي هرمزگان به مهر گفت: تصرف بستر رودخانه‌ها در استان باعث كاهش آبگذري مي‌شود كه در نتيجه محدوده دشت سيلابي را افزايش مي‌دهد.

جعفر زيرراهي افزود: با تصرف حريم رودخانه‌ها پس از بارندگي شديد مقدار دبي رودخانه به سرعت افزايش يافته و در نتيجه آب از بستر خود سرريز كرده و دشت سيلابي و مناطق اطراف را در بر مي‌گيرد.

وي اظهار كرد: در حال حاضر به دليل دخالت‌هاي بي‌رويه در بسياري از نقاطي كه قبلا سيلابي نبود، طغيان‌هاي بزرگي مشاهده مي‌شود.

وي با بيان اين‌كه استان هرمزگان در محدوده‌اي واقع شده كه داراي بارندگي‌هاي شديد است كه پس از مدتي باعث جاري شدن سيل مي‌شود، گفت: بسياري از رودخانه‌هاي استان زماني كه وارد دشت مي‌شوند ناگهان پراكنده شده و تشكيل مخروط‌افكنه مي‌دهند كه مخروط‌افكنه جاماش و رودان از آن جمله‌اند.

زيرراهي تصريح كرد: شركت آب منطقه‌اي براي جلوگيري از بروز سيل، طرح مطالعات رودخانه‌هاي خطرپذير استان را در دست اقدام دارد و تاكنون رودخانه‌هاي رودان، فارياب، ميناب، حاجي‌آباد، بندرلنگه، بندركنگ، پارسيان، خورهاي بندرعباس، جاماش، شميل و نيان، شور اول و دوم، حسنلنگي و جلابي و تلنگ را به پايان رسانده است و طرح رودخانه‌هاي سديج، گابريك، كريان، گز و مسيرهاي دشت ايسين و شهر بستك را در دست مطالعه دارد.

وي ادامه داد: با برنامه‌ريزي‌هاي صورت گرفته مطالعه رودخانه‌هاي گنج و هشتبندي در سال آينده به پايان مي‌رسد.

با مشخص شدن نتيجه اين مطالعات و با اختصاص اعتبارات مناسب مي‌توان با احداث سازه‌هاي مناسب از جاري شدن سيلاب در اين مناطق جلوگيري كرد.

به عقيده كارشناسان ساختمان‌سازي، تصرف بستر، افزايش كارخانه‌هاي شن و ماسه در كنار رودخانه‌ها، ايجاد زمين‌هاي كشاورزي و توسعه صنعتي در سيلاب دشت‌ها و حذف گياهان باعث كاهش مقدار آب نفوذي و افزايش آب سطحي مي‌شود، حجم زياد آب از يك طرف بر بزرگي طغيان مي‌افزايد و از طرفي با افزايش فرسايش، رسوباتي به وجود مي‌آورد كه با برجاي گذاشتن آنها ظرفيت بستر اصلي رودخانه كاهش مي‌يابد و مخاطرات سيلاب بعدي را افزايش مي‌دهد.