دوبیتی احمدی‌نژاد برای امام زمان(عج)

مراسم بزرگداشت حافظ شب گذشته با حضور دکتر محمود احمدی‌نژاد رئیس جمهور، وزرای علوم و ارشاد و نمایندگانی از مجلس و قوه قضائیه بر سر آرامگاه این شاعر بزرگ ایرانی در شیراز برگزار شد که با حاشیه‌هایی همراه بود.

کد خبر: ۱۹۶۴۹۶

تاریخ: ۲۰ مهر ۱۳۹۰ - ۱۱:۵۶

مراسم بزرگداشت روز حافظ، شب گذشته (19 مهر) در حالی در جوار آرامگاه این شاعر بزرگ برگزار شد که احمدی‌نژاد از وی به عنوان دلسوخته امام عصر یاد کرد و یک دو بیتی از خود به صاحب‌الزمان (عج) تقدیم کرد.

به گزارش خبرنگار اعزامی مهر به شیراز، مراسم بزرگداشت حافظ شب گذشته با حضور دکتر محمود احمدی‌نژاد رئیس جمهور، وزرای علوم و ارشاد و نمایندگانی از مجلس و قوه قضائیه بر سر آرامگاه این شاعر بزرگ ایرانی در شیراز برگزار شد که با حاشیه‌هایی همراه بود.

* این مراسم که قرار بود ساعت 19 آغاز به کار کند با یک ساعت تاخیر و به محض حضور رئیس جمهور در آرامگاه حافظ آغاز شد.

* در ابتدای این مراسم، گروهی متشکل از کودکان شیرازی به صورت آوازخوانی به اجرای برخی از غزل‌های حافظ و همچنین برخی سرودهای حماسی پرداختند و در پایان هر کدام از کودکان این جمع چهل نفره شاخه گلی روی مزار حافظ گذاشتند که رئیس جمهور از این اقدام آنها قدردانی کرد.

* در ادامه این مراسم، همچنین یک گروه چهارنفره از دختران 7 تا 9 ساله شیرازی با اجرای اسماعیل آذر، شاعر و مجری برنامه مشاعره شبکه چهارم سیما به مشاعره با یکدیگر پرداختند که مهارت آنها در این فن بیان تعجب رئیس جمهور و تشویق حاضران را در پی داشت.

* یکی از شاعران خارجی که در مراسم بزرگداشت حافظ به شعرخوانی پرداخت «بالرام شوکلا» از هند بود که غزلی از حافظ را با مطلع «آنکه رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد/ صبر و آرام تواند به من مسکین داد» که به زبان سانسکریت برگردانده بود، با آوازی به سبک هندی قرائت کرد که این اقدام او تشویق‌های پیاپی سفیر هند را که در مراسم حاضر بود به دنبال داشت. شوکلا پس از شعرخوانی خود دقایقی را هم به گفتگو با رئیس جمهور کشورمان پرداخت.

* دکتر احمدی‌نژاد، رئیس‌جمهور که آخرین سخنران مراسم بزرگداشت حافظ بود، نطق خود را با یک دوبیتی که خود آن را برای امام زمان (عج) سروده و به ایشان تقدیم کرده است، به پایان برد.

دوبیتی رئیس جمهور از این قرار است:

پیچ و تاب عالم از گیسوی توست
وز کمال دلکش ابروی توست

جلوه یزدان نشد از ماه و مهر
بلکه از خال رخ نیکوی توست