از سقوط صدام خوشحاليم، اما نه به دست آمريکا

رسول جعفريان

کد خبر: ۱۹۴۷۷

تاریخ: ۰۶ مهر ۱۳۸۷ - ۱۱:۱۴

ديدگاه‌هاي ما در قبال حمله آمريکا به عراق و مسائلي که در آن کشور از سال 2003 به اين سو گذشته است، محکي است که آيندگان، به ويژه همسايگان ما و همچنين ديگر مسلمانان روي آن حساب خواهند کرد.

اظهار نظر رئيس‌جمهور در پاسخ اين سؤال مجري «سي.ان.ان» که پرسيد: آيا از اقدام آمريکا در ساقط کردن رژيم صدام حسين در عراق خوشحال شده است، نوعي بي‌توجه به حقايق و واقعياتي بود که در ديدگاه اسلامي ما، همين طور در سياست مستقل خارجي ما و در عين حال، در چهارچوب حقوق بين‌الملل وجود دارد.

رئيس جمهور در پاسخ اظهار کرد: «شايد در مرحله اول خوشحال شده باشيم اما پس از اينکه متوجه شديم آمريکا قصد دارد در عراق ماندگار شود و از طريق آن کشور، تسلط خود را در منطقه گسترش دهد، آيا اگر شما جاي ما بوديد، خوشحال مي‌شديد؟»

در اينجا بايد دو چيز را از همه جدا کرد: يکي سقوط صدام و ديگري سقوط آن به دست آمريکا.
بدون ترديد صدام به دليل جناياتي که در طول تاريخ حکومت خويش در حق مردم عراق و ايران مرتکب شده و دنياي اسلام را براي ده‌ها سال به قعر برده است، مي‌بايست سقوط مي‌کرد. اما اين که اين سقوط به دست آمريکا باشد و اين اقدام سبب خوشحالي ما باشد، سخني است که با مواضع اسلامي و غيرت ديني ما سازگار نيست.

بدون شک ما از اين که دولت آمريکا، صدام را ساقط کرده، خوشحال نشده و بابت اين امر که نوعي تجاوز آشکار در حقوق بين‌الملل به شما مي‌رود، اظهار شادماني نمي‌کنيم. حمله به عراق، يک اقدام جنايتکارانه درست مانند اقدام جنايتکارانه صدام در حمله به ايران بود. هيچ دولتي حق ندارد به بهانه‌هاي واهي، همانند آنچه درباره عراق گفته مي‌شود، کشوري را در معرض حمله قرار داده، دولت آن را ساقط کند و در آنجا بماند.
به عکس، ما از اين که مسلمانان، خودشان سازوکاري ندارند که يک دولت ستمگري مانند صدام را ساقط کنند، يا مردم عراق آن اندازه توان نداشتند که خودشان اين دولت جنايتکار را سرنگون سازند، اظهار تأسف مي‌کنيم. اين کار بايد در داخل دنياي اسلام و در چهارچوب منافع مسلمان حل مي‌شد تا ما اظهار خوشحالي مي‌کرديم.

صرف نظر از اين مسائل، چنين اظهارنظرهاي ناشيانه که بسا براي دلخوش کردن و راضي ساختن مخاطب مطرح مي‌شود، عوارضي براي آينده ما و قضاوت تاريخ در باره ما دارد که به هيچ روي قابل جبران نيست.

کمترين توقع ما اين است که با توجه به سياست رسمي کشور که از ابتدا تجاوزگري آمريکا را به عراق محکوم کرده، رئيس جمهور، اظهار نظر خود را اصلاح کرده و زمينه را براي سوء استفاده‌هاي مخالفان، در حال و آينده از ميان ببرد.