... و این کلاس ها خالی هستند

کد خبر: ۱۹۴۴۴۱

تاریخ: ۱۱ مهر ۱۳۹۰ - ۱۱:۰۳

سرویس اجتماعی تابناک- زنگ رفتن به خانه را که می زنند، دانش آموز، معلم، ناظم و مدیر، همه به فراخور سن و کار خود با نهایت سرعت، وسایلشان را جمع می کنند تا مدرسه را با بابای مدرسه تنها بگذارند و سکوت به بالین این فضای آموزشی می آید تا صبحی دیگر! در این میان هستند افرادی که سعی دارند سکوت را از او جدا کنند و نشاط و تحرک را به نوبت عصر هم بکشند. از جمله آن می توان به طرح درآمد زایی مدارس از طریق کلاس های تقویتی و کنکور وزیر آموزش و پروش و کلاس های قرآن یا زبان انگلیسی اشاره کرد. اما مقایسه ای از آنچه امروز انجام می شود با آرزوی آموزگاران می تواند چشم ها را بنوازد.

امروز در عصرگاه مدارس

گیتی داوودی، مدیر موسس مجتمع آموزشی شبنم در گفت و گو با "تابناک"، می گوید: ما در نوبت عصر کلاس های زبان انگلیسی داریم و از دبیرانی جز دبیران خودمان استفاده می کنیم. دبیران خودشان به ما مراجعه می کنند و ما از آن ها آزمون می گیریم. پس از پذیرفتن آن ها به جذب زبان آموز می پردازیم. این زبان آموزان از دانش آموزان خودمان، خواهر و برادر هایشان و هر کسی که علاقه مند به شرکت در کلاس ها باشند، هستند.

خانم کریمیان، مدیر راهنمایی دولتی دخترانه یاس نبی(س)، نیز به "تابناک" می گوید: دو روز در هفته کلاس های رسمی ما تا 2:45 است و باقی روزها را نیز کلاس های تقویتی داریم که تا همان ساعت طول می کشد. قرار است آموزش و پرورش برنامه کلاس های فوق برنامه را به ما بدهند که اجرا کنیم.

" مدیران و آموزگاران خلاق" ، کلید تغییر در نظام آموزشی

فائزه معصومی، کارشناس ارشد مدیریت آموزشی در این باره به "تابناک" می گوید: امروز می بینیم که نظام آموزش و پرورش سنتی ما به کندی در حال تغییر است. برای ایجاد تغییر در یک مجموعه بزرگ، گاهی باید از مقامات بالا به پایین فشار آورد و گاهی باید از نیروهای فردی به سمت بالا حرکت کرد. اگر کلاس های زبان موسسات نبود، امروز مفهومی که از یادگیری زبان به ذهنی می رسید، حفظ لغت معنی و ساختار های جمله بود. بنابراین با نیروها و ساختار های غیر رسمی می توان به روش سنتی یادگیری دروس پایان داد. در  این راه باید از امکانات موجود استفاده کرد. یکی از این امکانات فضای خالی مدارس در نوبت عصر است. اگر آموزش و پرورش و حتی مدارس غیر انتفاعی، کلاس هایی که در ساعات بعدازظهر خالی هستند را اجاره دهند، نه تنها افراد بسیاری می‌توانند از این راه کسب در آمد کنند، بلکه دانش آموزان بسیاری نیز می توانند، اوقات مفیدی را در مدارس بگذرانند. کلاس های کمک آموزشی سنتی از جمله کلاس های فیزیک، شیمی، ریاضی و مانند آن ها که در واقع تکرار درس های صبح مدارس هستند و  وقت دانش آموز را می گیرند. این در حالی است که طرح های جالبی را می توان در این کلاس ها پیاده کرد که به طور غیر رسمی، نظام آموزشی را مورد تحول قرار خواهند داد. این طرح ها را می توان به اختیار خود آموزگار گذاشت، اما بهتر این است که خود مدرسه، به خصوص مدارس غیر انتفاعی این پیشنهاد ها را به این آموزگاران مستقل که می‌خواهند کلاسی را جهت تدریس اجاره کنند، ارائه دهند.

معصومی طرح های زیر را جهت استفاده آموزگاران از فضاهای آموزشی ارائه کرد:

1. یک آموزگار جغرافیا می تواند در زمان فراغت دانش آموزان از مدرسه، آن ها را برای خواندن کتاب های مختلف جغرافی تشویق کند. کتاب هایی که مباحث موجود در کتاب درسی دانش آموزان را با عکس ها و جملاتی متفاوت مطرح کرده است. این کلاس یک روز در هفته و به مدت 4 جلسه مفید خواهد بود.

2. یک آموزگار ریاضی می تواند به طرح سوال هایی که به بازی ریاضی مشهورند بپردازد. این کلاس ها از جذابیت لازم برخوردار هستند و معمولا خانواده های قشر متوسط جامعه حاضر به ثبت نام فرزندشان در این کلاس ها هستند. این کلاس یک روز در هفته و به مدت 6 جلسه بازدهی خوبی دارد.
3. یک آموزگار عربی می تواند کلاسی جهت تهیه پوسترهای عربی توسط دانش آموزان برگزار کند. به این نحو که چندین عبارت عربی که در کتاب های عربی دانش آموزان آن مقطع آمده است را برگزیند و از دانش آموزان بخواهد که پوستری برای هر کدام از این عبارت ها درست کنند. لازم است این کار در کلاس درس و با راهنمایی معلم انجام شود. نهایتا می تواند از این پوستر ها نمایشگاهی در مدرسه بزند. همچنین آموزش شعر های عربی ساده و خواندن داستان های کوتاه عربی از طرح های قابل اجراست. این کلاس به مدت 8 جلسه و هفته ای دو بار برگزار می شود.

در آرزوی یک " کلاس"، برای عشق ورزیدن

مینو ساعد، آموزگار فیزیک در این باره به "تابناک" می گوید: حالا معلم هستم. اما چند سال پیش که درسم را تمام کرده بودم، هرچه تلاش کردم نه مدارس دولتی و نه مدارس غیر انتفاعی من را به معلمی قبول نمی کردند. تمام دوران دبیرستان و دانشگاه را با عشق به این که روزی معلم می شوم سپری کرده بودم. کتاب روش تدریسی نبود که نخوانده باشم و وسیله کمک آموزشی ای نبود که نخریده باشم. می خواستم وقتی وارد کلاس می شوم همه نوع وسیله کمک آموزشی را داشته باشم. حالا وقتش بود که معلم شوم. اما هیچ کس من را به دبیری در مجموعه اش قبول نمی کرد. محیط آموزشگاه های علمی آزاد را دوست نداشتم. در حقیقت بیشتر دوست داشتم که تدریس خصوصی کنم. چون تدریس خصوصی لذت حل کردن مشکل یک نوجوان را به من می چشاند. اما کجا؟ دختر جوانی بودم و رفتن به منزل غریبه را هم نمی پسندیدم. آن روز ها با خودم می گفتم کاش می شد یکی از کلاس های یک مدرسه را که بعد ازظهر ها خالی است، اجاره می کردم که البته نهایتا با اجاره یک کلاس در یک آموزشگاه کارم را شروع کردم.